End of Summer Sale for children. Apply code SUMM100 at checkout!
End of Summer Sale for children. Apply code SUMM100 at checkout!

PRANATI MAHAPATRA

Tragedy


3.2  

PRANATI MAHAPATRA

Tragedy


ବାକ୍ ଶୂନ୍ୟ

ବାକ୍ ଶୂନ୍ୟ

3 mins 535 3 mins 535

ସତରେ କିଏ କେଜାଣି ତା ନାମ ଦେଇଛି ମାଆ । ଏତେ ମଧୁର, ଏତେ ଆପଣାର ଯେ ପାଟି ଖୋଲିବା ଠାରୁ ପାଟି ବନ୍ଦ ହେବାଯାଏ, ଅନ୍ତରରୁ ବାହାରି ଆସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ନାଆଁ ମାଆ । ବିପଦ ଆପଦରେ, ଆପେ ଆପେ ପାଟିରୁ ବାହାରି ଆସେ ମାଆ ।

ଭୋକ ହେଲେ, ଅଭାବ ଅସୁବିଧା ପଡିଲେ ,ରୋଗ ବୈରାଗ ହେଲେ ଭାରି ମନେ ପଡେ ତା'ର ସେହି ଅମୃତ ନାଆଁ । ପୁନେଇ ପରବ ହେଲେ ଆଗେ ମନେ ପଡେ ସେହି ନାଆଁ, ଯା'ର ନାଆଁ ମାଆ । ଖାଇବା ପାଖରେ ବଳେଇ ବଳେଇ ଖୁଆଏ ସେ । ବିଛଣା ପାଖରେ ରାତି ରାତି ଅନିଦ୍ରା ରହି ଜଗି ବସିଥାଏ,ପୁଣି କେତେ ଠାକୁର ଠାକୁରାଣୀଙ୍କୁ ମାନସିକ କରି ରାତିସାରା ଦେହମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସୁ ଥାଏ କେବଳ ମାଆ ।

ନିସ୍ଵାର୍ଥ ଭାବରେ ଅଭିଜ୍ଞ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ଭଳି ସେବା କରେ,ଜ୍ଞାନୀ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଭଳି ଶିକ୍ଷାଦାନ କରେ,ବ୍ରହ୍ମା,ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ହୋଇ ଦିବ୍ୟାତ୍ମା ଦେବତାଙ୍କ ଭଳି ଶୁଭାଶିଷ ଢାଳିଦିଏ ଅଜାଚିତେ, କେବଳ ମାଆ ।

ତଳେ ପଡିଯାଇଥିବା କିମ୍ବା କାନ୍ଥବାଡ଼ରେ ପିଟିହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିବା ପିଲା ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସି କାନ୍ଥବାଡ଼କୁ ପିଟି ,ଗାଳିଦେଇ ପିଲାକୁ ଆଉଁସି ଆଉଁସି ଦେଇଥାଏ ।

ମୋ ପିଲାକୁ ତୁ କାହିଁକି ମାରିଲୁ କହି ହାତରେ କାନ୍ଥକୁ ଅବା ଭୂଇଁକୁ ବାଡେଇ ଗାଳିଦିଏ । ସତେ ଯେମିତି ତାର ସେହି ଗାଳିରେ ପିଲାର ସବୁ କଷ୍ଟ ଦୂରେଇ ଯାଏ ଓ ପିଲା ଛଟକିରି କାନ୍ଦ ବନ୍ଦ କରି ଦିଏ ।

କେଉଁଠି କଣ ଭଲ ଜିନିଷଟିଏ ପାଇଲେ ସାତଗଣ୍ଠି ଦେଇ ସାଇତି ରଖିଥାଏ ପିଲା ପାଇଁ । ମୋ ପିଲା ଆସୁ ଖାଇବ । ଏ ହେଉଛି ସେହି ମାଆ ।

କେହି କିଛି ନିଜ ପିଲା ନାଆଁରେ କହିଲେ ଚିହିଁକି ଉଠେ । ମୋ ପିଲା ସେମିତି ନୁହେଁ କହି କଳି କରି ବସେ ଅନ୍ୟ ଆଗରେ । ଏ ହେଉଛି ସେହି ମାଆ ।

କିଏ ବା ବର୍ଣ୍ଣି ପାରିବ ତା'ର ସେହି ମହନୀୟତାକୁ । ମୋ ଭଳି ଅକିଞ୍ଚନ ଅବା ଏତେ ବର୍ଣ୍ଣିବ କେମିତି; ଅତି କମ୍ ବୟସରେ ଆପଣାର ମଣିଷକୁ ହରାଇଥିବା ସେହି ମାଆ ପୁଅ ଝିଅଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ଉପରେ ଉପରେ ଭୁଲିଯାଏ ସିନା, ହେଲେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଭଲ ମଣିଷ କରିବାର ଗୁରୁଦାୟିତ୍ୱକୁ ଭାବି ଆଗକୁ ଆଗେଇ ଚାଲେ ।

ଖୁବ୍ ଅଭାବ ଅସୁବିଧା ଭିତରେ ବି ସବୁ ପିଲାଙ୍କୁ ପାଠଶାଠ ପଢାଏ । କେମିତି ଭଲ ମଣିଷ ହେବେ, ପାଞ୍ଚ ଲୋକରେ ଜଣେ ହୋଇ ଠିଆ ହେବେ, ଅନ୍ୟାୟ ଅନୀତି ଦୁର୍ନୀତି ଭଳି ରାସ୍ତାରୁ ନିବୃତାଇ କେମିତି ମଣିଷ ପରି ମଣିଷ ହେବେ, ସେଥିପ୍ରତି ଯତ୍ନବାନ ରହୁଥିଲେ ସେ ମାଆ ।

ସବୁବେଳେ ଠାକୁରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥାଏ ମୋ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଶାନ୍ତି ନିରୋଗରେ ରଖ ପ୍ରଭୁ । ମୋ ପିଲାମାନଙ୍କର ସବୁ ରୋଗବୈରାଗ ମୋତେ ଦେଇଦିଅ, ସବୁ କଷ୍ଟ ମୋତେ ଦେଇଦିଅ ।

ମୁଁ ସବୁ ସହି ପାରିବି । ମୋ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ରଖ । ସେମାନଙ୍କୁ ଘଣ୍ଟ ଘୋଡେ଼ଇ ରଖି ଥାଅ । ସମୟକ୍ରମେ କେଉଁ ପୁଅ ଓ କେଉଁ ଝିଅ ପ୍ରାୟତଃ ଭଲ ଚାକିରିବାକିରି କରି ସୁଖ ଶାନ୍ତିରେ ରହିଥାନ୍ତି ।

ଅନ୍ୟ କେଉଁ ପିଲା ଖରାପ ନ ହେଲେ ବି , ସେମାନଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ସେତେ ସ୍ଵଛଳ ନୁହେଁ ବୋଲି, ମାଆ ସବୁବେଳେ ଅସ୍ଵଛଳ ପିଲାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଧିକ ନଜର ଦିଏ ।

ପିଲାମାନେ ବଡ଼ ହୋଇ ଘରସଂସାର କରିବା ପରେ...। ମାଆ ତ ଏବେ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟରେ ଉପନୀତ । ପିଲାମାନେ ନିଜ ନିଜର ଘରସଂସାରରେ ବ୍ୟସ୍ତ ।

ମାଆର ରୋଗ,ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ପ୍ରତି କାହାର ନଜର ନଥାଏ । ମାଆ ବି ବାରମ୍ବାର କହିବା ପରେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ସେହି ପିଲାମାନେ ମାଆର ମୁହେଁ ମୁହେଁ କହୁଛନ୍ତି,ତୋ କଥା ତୁ ଚିନ୍ତା କର । କିଏ ତୋ ଦାୟିତ୍ୱ ନେବ । ତୋର ଏତେ ରୋଗ । ଟଙ୍କା ପଇସା ବହୁତ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି । ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହ । ସମସ୍ତେ ମିଶି, କଥା ହୋଇ ଯାହା କିଛି କରିବୁ । ଜଣେ କାହିଁକି ତୋ କଥା ବୁଝିବ ।  ସବୁ ଶୁଣି ସାରି ମାଆ ଏବେ ନିରୁପାୟ ହୋଇ ବାକ୍ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି ।


Rate this content
Log in

More oriya story from PRANATI MAHAPATRA

Similar oriya story from Tragedy