Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Priyadarsini Das.

Tragedy


4.0  

Priyadarsini Das.

Tragedy


ଅକୁହା କଥା

ଅକୁହା କଥା

5 mins 218 5 mins 218


        


   ପ୍ରଭାତ ବାବୁ । ଅବସର ପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ୟାଙ୍କ କର୍ମଚାରୀ । ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ମଉସା ବୋଲି ଡାକନ୍ତି । ମୁଁ ବି ଡାକେ । 


    ସପ୍ତାହ ଶେଷରେ ଛୁଟି ପାଇ ଟିକିଏ ପଳେଇଲି ମଉସାଙ୍କ ଘରକୁ । ଯାଇ ଦେଖେ ତ ମାଉସୀ ଆମର ବାହାରେ ବସି ପାନ ଚୋବାଉଥାନ୍ତି । ମାଉସୀଙ୍କ କାନକୁ ଭଲ ଶୁଭେନି । ପଚାରିଲି ମାଉସୀ ମଉସା ନାହାଁନ୍ତି କି? ଟିକିଏ ଚାହିଁ କହିଲେ ହଁ ଅଛନ୍ତି, ସେଇଠି ମନ ମାରି ବସିଛନ୍ତି । 


    ମଉସାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲି । ପଚାରିଲି କଣ ହେଇଛି ମଉସା ଏତେ ମନ ଦୁଃଖ? ରାଜୁ ଭାଇ ଫୋନ୍ କରି ନାହାଁନ୍ତି କି? ରାଜୁ ଭାଇ ତାଙ୍କର ବଡ ପୁଅ । ଚାକିରୀ ପାଇଁ କେତେବେଳେ ଦେଶ ଭିତରେ ତ କେତେବେଳେ ବାହାରେ । ଏଇ କେତେ ଦିନ ହେଲା ବିଦେଶ ଯାଇଛନ୍ତି । ଆଉ ରାଜୁ ଭାଇ ତଳକୁ ଜଣେ ଝିଅ, ରାନୁ ଅପା । ରାନୁ ଅପା ଆମର ଡାକ୍ତରାଣୀ । ଦେଖା ହେଲେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଡାକ୍ତରୀ କଥା ସବୁ ପଚାରେ । ଭାରି ଭଲ ଲାଗେ । 

 ମଉସା ମୋ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି କହିଲେ ନାଇଁରେ ରାଜୁ କାଲି ରାତିରେ ଫୋନ୍ କରିଥିଲା, ଆଉ ଯାଇ ଆଜି ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳକୁ ଫୋନ୍ କରିବ । 

 

   ପୁଣି ପଚାରିଲି ତାହେଲେ କଣ ହୋଇଛି? ରାନୁ ଅପା କଥା ମନେ ପଡୁଛି କି? 

ମୋର ଏଇ କଥା ଶୁଣି ମଉସା ଭୋ କରି କାନ୍ଦି ପକେଇଲେ । ଭାବିଲି କିଛି ଭୁଲ ପଚାରି ଦେଲି କି? 


କଣ ହେଲା ମଉସା? କାନ୍ଦିଲେ କାହିଁକି? 

ମଉସା ଆଖି ଛଳଛଳ ହୋଇ କହିଲେ । ତୁ ତ ଜାଣିଛୁ -ରାଜୁ ଆଉ ରାନୁ ମୋର ଜୀବନ । ଆଜିକୁ ପନ୍ଦର ଦିନ ହେଲାଣି ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ସହ କଥା ହୋଇ ନାହିଁ । 

 ପଚାରିଲି କାହିଁକି ମଉସା କଥା ହୋଇ ନାହାନ୍ତି? ଦିଅନ୍ତୁ ଫୋନଟା ମୁଁ ଲଗେଇ ଦେଉଛି, କଥା ହୋଇଯିବେ । କହିଲେ ନା ଲୋ ମାଆ ଥାଉ । ଲଗାନି । 


   ମଉସା ତାଙ୍କର କୋହ ସମ୍ଭାଳି ପାରୁ ନ ଥାନ୍ତି । ବୁଝେଇଲି ଆଉ ଲୁହ ପୋଛି ଦେଇ କହିଲି, ପାଣି ପିଅନ୍ତୁ ଆଉ ଟିକିଏ ବସନ୍ତୁ । କାନ୍ଦନ୍ତୁନି । ମଉସା ତୁନି ହେଲେ । 


   କିଛି ସମୟ ପରେ କହିଲେ କାହାକୁ କହିବି ମୋର ମନର କଥା । ତୋ ମାଉସୀକୁ ତ କିଛି କୁହେନି ମୁଁ, ତାର ମନ ଦୁଃଖ କରେଇବିନି ବୋଲି । ମୁଁ କହିଲି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ । 


  ମଉସା କହିଲେ -ରାନୁର ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ଡାକ୍ତର ହେବ ବୋଲି । ପଢେଇଲି । ଡାକ୍ତରାଣୀ ବି କରେଇଲି ତାକୁ । ଆଉ ରାଜୁ ତ ଏମ୍.ବି.ଏ. କରି ଚାକିରୀ କରିଥିଲା । 


  ଆର ବର୍ଷ ରାନୁ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଲା । ପୁଅ ଡାକ୍ତର, କିଛି ନ ଶୁଣି ମୁଁ ହଁ ଭରିଦେଲି । ବାହାଘର ପାଇଁ ଦିନ ଧାର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ପୁଅ ଘର ତରଫରୁ କଥା ଆସିଲା କି ----- -----


  " ପ୍ରଭାତ ବାବୁ ଦେବା ନେବା କଥା କିଛି କହିଲେ ନି ଯେ "


ମୁଁ କହିଲି ଦେଖନ୍ତୁ ରାନୁ ମୋର ଗୋଟିଏ ବୋଲି ଝିଅ, ପୁଅ ଆଉ ଝିଅରେ କେବେ ବି ଅସମାନତା କରେନି ମୁଁ । ପାଠ ପଢେଇ ଡାକ୍ତରାଣୀ କରେଇଛି । ତାର ପସନ୍ଦର ଗହଣା ମୁଁ ତ ଦେବି । (ମନେ ମନେ ଭାବିଲି ଏତେ ପଢେଇଲା ପରେ ବି କଣ ଯୌତୁକ ଦେବାକୁ ପଡିବ ?  ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ )


   ପୁଅର ମାଆ କହିଲେ ----

"କଣ ବା କହିବି । ଘରେ ଆମର କିଛି ଜିନିଷ ଅଭାବ ନାହିଁ । ହେଲେ ସେ ସବୁ ମୋର ଜିନିଷ । ତାପରେ ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ ଆଜିର ଝିଅ, ତାକୁ ନିହାତି ପ୍ରାଇଭେସି ଦରକାର ଥିବ । 

ମୋର ଯୌତୁକ ଆଦୌ ଦରକାର ନାହିଁ । କଥା କଣ କି ସବୁ ଜିନିଷ ମୋ ସହ ସେୟାର୍ କରିଲେ ତାକୁ ଭଲ ଲାଗିବନି । ତେଣୁ ଗୋଟିଏ କାମ କରିବେ -- ଏଲ୍.ସି .ଡି. ଟି.ଭିଟେ ଦେବେ, ପଞ୍ଚଚାଳିଶି ଇଞ୍ଚର ଆଉ କଣ ଗୋଟେ ସୋନି କମ୍ପାନିର ବା । କେତେ ଏଇ ଲକ୍ଷେ ପଡିବ ବୋଧେ । ପୁରା କାଚ ଭଳିଆ ଛବି ଆସିବ ସେଥିରେ । ନହେଲେ କଣ ହେବ ନା ହଲରେ ଛୋଟ ଟି.ଭି ଭଲ ଲାଗିବାନି । ଆପଣ କଣ ମୋତେ ଦେଉଛନ୍ତି କି, ଝିଅକୁ ଦେବେ ନା । ତାପରେ ଡାକ୍ତରାଣୀ ବୋହୁ, ଭଲ ଟିଭିଟେ ନ ନେଲେ ତାର ମନ ଦୁଃଖ ହେବ । ଆଉ ଫ୍ରିଜ୍ ଡବଲ୍ ଡୋର୍ ସହ ଏକ୍ୱାଗାର୍ଡ୍ ଲାଗିଥିବ, ଝିଅକୁ ଦେବେଟି ଭଲଟେ ଦେବେ । ବକ୍ସ ପାଟର୍ନ ବେଡରେ ଭଲ କାମ ହୋଇ ଯେମିତି ଚିକ୍ ଚିକ୍ ଲାଗିବ ତା ସହ ମାଟ୍ରେସ୍ ମେଡିକେଟେଡ୍ ବାଲା ଦେବେ, ନହେଲେ ଆପଣଙ୍କ ଝିଅର ଅଣ୍ଟା ବଥା ହେବ । ଆଉ ତ ଜାଣିଛନ୍ତି ସବୁ ଜିନିଷ, ଦେଖିକି ଦେବେ ଯେମିତି ଝିଅ ପରେ ଆଉ ଅଭିଯୋଗ ନ କରେ କି କମ୍ ଦାମରେ ବି ଦେବେନି ଯେମିତି ସେ କଲୋନିରେ ଆଉ କାହା ଘରର ଜିନିଷ ସହ ସମାନ ହୁଏ । ବାକି ରହିଲା ଶାଶୁ ପେଡି, ଭଲ ଗହଣା, ଶାଢୀ ସହ ଶାଶୁ ପେଡି ଦେବେ । ନଣନ୍ଦ ପେଡିରେ ରାଣୀ ହାରଟିଏ ଦେବେ । ଯେତେ ହେଲେ ଗୋଟିଏ ଭାଇର ବାହାଘର, ଥରେ କଣ ସିଏ ନେବନି । ଆଉ ଝିଅକୁ ଯେତେ ବେଶୀ ତୋଳାର ଗହଣା ଦେବେ ଯେତେ ସିଏ ଚହଟିବ । ଆରେ ଝିଅକୁ ହିଁ ଦେବେ ଏ ଜିନିଷ, କଣ ପରକୁ ଦେବେ କି । "


  ମଉସା କହିଲେ ଏସବୁ କଥା ଶୁଣି ମନରେ ଭାବୁଥାଏ କି କେତେ ଲୋଭୀ ଏମାନେ । ତଥାପି ବି ମୁଁ ହଁ ଭରିଦେଲି । ଭାବିଲି ଝିଅଟି ଭଲ ଘର ପାଇବ । ହଉ ଦେଇ ଦେବି କହିଲି, ତାପରେ ବାହାଘର ଫାଇନାଲ୍ ହେଲା । ଝିଅ ମୋର ଶାଶୁ ଘର ଗଲା । ହେଲେ ଚାହିଁଲେ ବି କଥା ପଦିଏ ହୋଇପାରେନି । ଫୋନ୍ କରିଲେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତା ଶାଶୁ ଉଠେଇବେ ତ ଦିନରେ କରିଲେ ଝିଅ ହସ୍ପିଟାଲରେ କଥା ହୋଇପାରେନି । ଏଇ ଦୁଇ ମାସ ତଳେ ଝିଅର ଶାଶୁ ଫୋନ୍ କରି କହିଲେ ଦେଖନ୍ତୁ ରାନୁକୁ ସବୁଦିନ ମୁଁ ମୋର କାର୍ ଦେଇପାରିବିନି ହସ୍ପିଟାଲ୍ ଯିବାକୁ, ମୋର ତ ପୁଣି କିଟି ପାର୍ଟି ଅଛି ନା, କେମିତି ଯିବି । କାର୍ ଗୋଟିଏ ଆଣି ଦେଇଯାଆନ୍ତୁ । 

ଝିଅ ସହ କଥା ଯେତେବେଳେ ହେଲି ସିଏ କହିଲା ବାପା ମୁଁ ତ ତାଙ୍କ କାର୍ କେବେ ବି ନିଏ ନା । ବସରେ ଯାଏ । ତୁମେ କାର୍ ଦେବନି । ମୁଁ ବି ନ ଦେଇ ରହିଗଲି, ତାପରେ ହଠାତ୍ ଏତେ ପଇସା ବି କୋଉଠୁ ଆଣିଥାନ୍ତି । ସବୁ ତ ପାଠ ପଢେଇବା ଆଉ ଯୌତୁକରେ ସାରିଲି । 


    କାର୍ ଦେବା କଥା କିଛି ନ କହିବାରୁ ପୁଣି ଫୋନ୍ ଆସିଲା, କଣ ହେଲା ଯେ, କାର୍ ତ କାହିଁ ପଠେଇଲେନି । ତାହେଲେ ରାନୁକୁ ପଠେଇ ଦେଉଛି, ତାକୁ ସେଇଠି ରଖନ୍ତୁ, ସେ ସେଉଠୁ ଯିବ । କାର୍ କିଣିଲେ କାର୍ ସହ ତାକୁ ପଠେଇଦେବେ । କିଛି ଉପାୟ ନ ପାଇ ତୋ ରାଜୁ ଭାଇକୁ ଫୋନ୍ କରି ସବୁ କହିଲି । ସିଏ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ପଠେଇଲା, ମୁଁ ରଖିଥିବା ମୋର ଶେଷ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଆଣିଲି । ହେଲେ ସିଏ କହିଥିବା କାର୍ ପାଇଁ ଆହୁରି ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଦରକାର ଥିଲା । ରାନୁର ମାମୁଁଙ୍କଠୁ ଧାର୍ ଆଣିଲି ଆଉ କାର୍ ନେଇ ଦେଇ ଆସିଲି । 


  ମଉସା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ ସବୁ କଥା ତ ପୂରଣ କରିଲି ତଥାପି ପନ୍ଦର ଦିନ ହେଲାଣି ଝିଅ ସହ ଟିକିଏ କଥା ହୋଇ ପାରିନି । ବାହା ହୋଇ ଯାଇଛି ଯେ ଯେତେ କହିଲେ ବି ମୋ ପାଖକୁ ଟିକିଏ ପଠେଇବେନି । କହ ଲୋ ମାଆ ଏ ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକ ବି ଏତେ ଯୌତୁକ ଲୋଭ କରୁଛନ୍ତି ଆଉ ମାଗିଲା ବେଳେ ଏମିତି ମାଗୁଛନ୍ତି ସତରେ ଯେମିତି କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ । 


  ସେହି ସମୟରେ ଟିଭିରେ ସମାଚାର୍ ଦେଉଥାଏ କି ଟ୍ରେନ୍ ଲାଇନକୁ ଡେଇଁ ଡାକ୍ତରାଣୀର ଆତ୍ମହତ୍ୟା । ମଉସା ଆଉ କିଏ ସମ୍ଭାଳେ, କହିଲେ ଦେଖରେ କିଏ ସେ ଡାକ୍ତରାଣୀ । ଦେଖିଲି କେଉଁ ଅଞ୍ଜଳି । ମଉସାଙ୍କୁ କହିଲି ରାନୁ ଅପା ନୁହେଁ ମଉସା । କାନ୍ଦନି । (ମନରେ ମୁଁ ଭାବୁଥାଏ ଆରେ ଏ ଅଞ୍ଜଳି ବି ତ କାହାର ଝିଅ, ପୁଣି ଡାକ୍ତରାଣୀ, ଏମିତି କଣ ହେଲା ଛାଡପତ୍ର ମିଳିଲା ତାକୁ, ସମ୍ଭାଳି ନ ପାରି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଲା । ସତରେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ତ ନୁହେଁ ଏଇଟା । ଏଇଟା ତ ପରୋକ୍ଷରେ ହତ୍ୟା । କେବେ ସୁଧୁରିବ ଏ ସମାଜ) 


ରାନୁ ଅପା ଫୋନ୍ କରିବ । ତାଙ୍କୁ ବୁଝେଇ ସୁଝେଇ ଆସିଲି । 


  କିନ୍ତୁ ରାସ୍ତା ସାରା ଏଇ କଥା ଭାବୁଥାଏ ସତରେ ଏ ସମାଜ କଣ ହେଉଛି । ଏତେ ଶିକ୍ଷିତ ସମାଜ ବି ଯୌତୁକଠୁ ଦୂରେଇ ପାରୁନି । ନିଆରା ଢଙ୍ଗରେ ଯୌତୁକ ମାଗୁଛନ୍ତି । ଆଉ ଯଦି ପୂରଣ ନ ହେଲା କାହାକୁ ନିଆଁରେ କାହାକୁ ଗ୍ୟାସ୍ ପାଇପ୍ ଖୋଲି ହତ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି ତ କେଉଁଠି ଏତେ ବାଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ଯେ ଝିଅଟେ ସେ ଭାର ବାପା, ମାଆଙ୍କୁ ନ ଦେବା ପାଇଁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରୁଛି । ମଉସା ପରି ଲୋକ ବି ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇ ବି ଝିଅର ଟିକିଏ ଖୁସି ପାଇଁ ସବୁ କଥା ମାନି ଚାଲିଛନ୍ତି । ହେଲେ ଏମିତି ସର୍ତ୍ତାବଳୀରେ କେତେ ଦିନ ଝିଅର ଖୁସିକୁ କିଣି ପାରିବେ? 

କେଜାଣି ଏ ସମାଜ କେବେ ବଦଳିବ । 

  କେବେ ଏ ଯୌତୁକରୁ ବଞ୍ଚିବ ଏ ସମାଜ ? କେଜାଣି ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପାରିବ କି ନାହିଁ .............?


 



Rate this content
Log in

More oriya story from Priyadarsini Das.

Similar oriya story from Tragedy