Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.
Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.

ABhimanyu Panda

Tragedy


2.3  

ABhimanyu Panda

Tragedy


ଆକାଶ ମେଘ

ଆକାଶ ମେଘ

10 mins 372 10 mins 372


ଆକାଶରେ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ମେଘ ମାଳା ଭାସି ଚାଲୁଛନ୍ତି । କଳା ମେଘଖଣ୍ଡ ମାନଙ୍କ ପଛରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୁଚକାଳି ଖେଳୁଛନ୍ତି । ଶୀତର ପ୍ରକୋପ ଧିରେ ଧିରେ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଛି । 

.........ପୌଷ ର ଆଗମନରେ ଋତୁ ତାର ପ୍ରଭାବୀ ଗୁଣ ବିସ୍ତାର କରି ଜନମାନସରେ ନିଜର ଉପସ୍ଥିତି ଜାହିର କରିବାରେ ଦୃଢ଼ସଂକଳ୍ପ । 

...........ବିଲରେ ଠାଏ ଠାଏ ହଳଦୀ ରଙ୍ଗର ଧାନଗଛ ଏବେବି ଚାଷୀଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ସେମାନଙ୍କ ପରିଶ୍ରମକୁ ଫଳର ସ୍ୱରୂପରେ ଲେଉଟାଇବାକୁ । ଗଗନରେ ମେଘଖଣ୍ଡ ଦେଖି ଆଉ ଅର୍ଦ୍ଧାଧିକ ଫସଲକୁ ଆୟତ୍ତ କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛନ୍ତି ଚାଷିକୂଳ । ଏମିତିକି ଭୋକ ଶୋଷ ଓ ନିଜ ଦେହର ମରମ ମଧ୍ୟ ଭୁଲି ଯାଇଛନ୍ତି । 

............ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ମଳମଳିଆ ଖରା ପଡ଼ୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗାଁ ର ପ୍ରୌଢ଼/ପ୍ରୌଢ଼ା ମାନେ ଅକ୍ତିଆର କରି ନେଇଛନ୍ତି । ଆଲୋଚନାର ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କ ବାଲ୍ୟ ଯୌବନ ସମୟକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସହିତ ତୁଳନା କରି ବର୍ତ୍ତମାନ ର ପିଢ଼ିଙ୍କୁ ଆକ୍ଷେପ କରିବା । ସମସ୍ତେ ନିଜନିଜର କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥାନ୍ତି । 

..................ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ମନ୍ଦିରରେ ସଞ୍ଜ ଘଣ୍ଟା ବାଜି ଉଠିଲା । ପଶ୍ଚିମାକାଶରେ ଦିନମଣୀ ଅସ୍ତରେ ରକ୍ତିମ ଆଭା ମଧ୍ୟ ଚାହୁଚାହୁଁ ଲିଭିଗଲାଣି । ଘୋଟି ଆସିଲାଣି ଘୋର ତମ । ଦାଣ୍ଡଟାବି ସୁନସାନ । କେଇଟା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପୂର୍ବରୁ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଆଶାନୁରୂପ ଗହଳିଚହଳି ଲାଗି ରହିଥିଲା । ଶୀତର ପ୍ରଭାଵରେ ସମସ୍ତେ ନିଜନିଜର ଘରକୁ ବାହୁଡ଼ି ଗଲେଣି । ଦ୍ଵିଜମାନେ ବି ନିଜନିଜର ନୀଡ଼ରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେଣି । ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଚାଲିଗଲା ବେଳେ ଘରୁ ଘରୁ ଭାସି ଆସୁଛି ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକ ମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ । 

..........................ଶୀତର ସେଇ ବିଳମ୍ବିତ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅନିମା ବସିରହିଛନ୍ତି ନିଜ ଘରର ବାହାରେ । କାହାକୁ ଜଣକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି ଯେମିତି !। ମଣିଷ ତ ମଣିଷ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରୁ ସ୍ୱାନମାନେ ବି ନିଜନିଜର ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲି ଯାଇଛନ୍ତି । ରାତ୍ରିରେ ବିଳମ୍ବ ଥିଲେବି ନୀରବତାର ବୁକୁଚିରି ଝିଙ୍କାରୀର ଝୀଂ ଝୀଂ ଡାକ ବିଳମ୍ବିତ ରାତ୍ରିର କୃତ୍ରିମ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି । ଅନିମା କିନ୍ତୁ ଚୁପଚାପ ବସି ରହିଥାନ୍ତି ଘରର ମୁଖ୍ୟ ଦରଜା ଖୋଲାରଖି ।


........ ଘର ଭିତରର ବିଜୁଳି ଆଲୋକ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଦରଜାର ଫାଙ୍କା ରାସ୍ତାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧାରିଆ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଅଳ୍ପକିଛି ଆଲୋକ ପୁଞ୍ଜ ବିଛାଡ଼ି ହୋଇ ପଡ଼ିଛି ଅନୁମାନିତ ଆଗନ୍ତୁଙ୍କ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ । 

........ମାମା ମାମା ଭୋକ ହେଲାଣି । କଣ ଯେ ବସିଛ ସେଇଠି ସଂଧ୍ୟାବେଳୁ । ଅନିମାଙ୍କ ପୁଅ ଆଦି (ଆଦିତ୍ୟ) ଅନିମାଙ୍କ ଦେହରେ ହାତମାରି ଏତକ କହିଲାରୁ ଚିହିଁକି ଉଠିଲେ ଅନିମା । କୌଣସି ଉତ୍ତର ନଦେଇ ପୁଅ ଆଦିର ହାତଧରି ଘରର କବାଟ କିଳି ଚାଲିଗଲେ ଘର ଭିତରକୁ । 

...............ଗାଁ ଦାଣ୍ଡକୁ ଏବେ ଅନ୍ଧକାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ କବଳିତ କରି ନେଲା । ଅନିମା ତରବର ହୋଇ ପୁଅପାଇଁ କିଛି ଖାଇବା ତିଆରିଦେଲେ ପୁଅର ପସନ୍ଦ ଅନୁଯାୟୀ । ପୁଅକୁ ପେଟପୁରା ଖୁଆଇ ବଞ୍ଚିବା ଆବଶ୍ୟକ ଖାଇବା ଖାଇନେଲେ । 

..............ପୁଅ ହାତରେ ଦୁରଦର୍ଶନର ରିମୋଟ ଧରେଇ ଦେଇ ନିଜେ ଘରର ସଫାସଫିରେ ଲାଗିଗଲେ । କାର୍ଟୁନ ଦେଖିବାକୁ ଭଲପାଉଥିବା ଆଦି ଆଜି କୌଣସି ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ଚ୍ୟାନେଲ ନଦେଖି ବଦଳେଇ ଚାଲୁଥାଏ ଚ୍ୟାନେଲ । ଦୂରୁ ଥାଇ ଅନିମା କେତେଥର ଆଦିକୁ ଏଇ ଚ୍ୟାନେଲ ବଦଳେଇବା ଲାଗି ତାଗିଦ କରିସାରିଲେଣି । ସଫାସଫି କାମସାରି ଅନିମା ଲଥକରି ବସିଗଲେ ଆଦି ପାଖରେ । 

...........................ଅନିମାଙ୍କ ବସିବା ଡେରିଥିଲା ଯାହା ଆଦି ଧପ କରି ଦୂରଦର୍ଶନ ବନ୍ଦ କରିଦେଇ ରିମୋଟ ରଖିଦେଇ ମୁହଁ ଫୁଲେଇ ବସି ରହିଲା । ଆଦି ପାଖରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନିମା ଆଦିର ଏସବୁ କାମକୁ ଆଦୌ ଲକ୍ଷ୍ୟକରି ପାରିନଥିଲେ । 


ନିଜ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ଅନେକ ଘଟଣା ଘଟୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତି ଯେମିତି ସେ ଘଟଣାବଳୀ ପ୍ରତି ଅଜ୍ଞ ଅନଭିଜ୍ଞ ଥାଏ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନିମାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଠିକ ସେମିତି । 


............ନିଜ ମାଆ ଙ୍କର ଏମିତି ଅଣଦେଖା ଦେଖି ନଅ ବର୍ଷର ଅବୋଧ ଆଦିର ଆଖି ଛଳଛଳ ହେଇ ଉଠିଲା । ଅବୋଧର ଅମୋଘ ଅସ୍ତ୍ର ଏବେ ତୁଣୀରରୁ ବାହାରି ଗୁଣରେ ବସି ସାରିଲାଣି । ଲକ୍ଷ୍ୟଭେଦ କରିବା ଯାହା ବାକି ରହିଛି । ଘରର ନୀରବତା କୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁ ନଥିବା ଅନିମା ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥିର । ବାରମ୍ବାର ଆଦି ଉପରେ ତାଙ୍କର ଆଖି ପଡ଼ୁଥିଲେବି ପୁଅର ଅନ୍ତର ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ର ଦ୍ଵନ୍ଦକୁ ସେ ବୁଝି ପାରୁନଥାନ୍ତି । କାହିଁକି କେଜାଣି ଏଥର ଆଦି ଉପରେ ତାଙ୍କର ଆଖି ଅଟକି ଗଲା କେଇକ୍ଷଣ । 

............ଏଥର ମା ଟିଏ ତାର ପୁଅକୁ ଦେଖିଲା ପରି ଲାଗିଲା । ଏଥର କହିବା ବାହୁଲ୍ୟ ,, ଅନିମା ପୁଅ ଆଦିକୁ ନିଜ କୋଳକୁ ଟାଣି ଆଣିଲେ । ଶୁଆଇ ଦେଲେ ଆଦିକୁ ମା କୋଳର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ସିଂହାସନରେ । ଆଦିର ଅମୋଘ ଅସ୍ତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟଭେଦି ସାରିଥିଲା । ଦୁଇଟି କଅଁଳିଆ ନିଷ୍ପାପ ଆଖିରୁ ଘନୀଭୂତ ମେଘଖଣ୍ଡ ଉଷ୍ମ ଜଳଧାରାର ରୂପନେଇ ଅନିମାଙ୍କ କୋଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ମମତା ବୀଜକୁ ଅଙ୍କୁରୋଦ୍ଗମ କରାଇଦେଲା କ୍ଷଣିକ ଭିତରେ । ମାତୃତ୍ବର ଅସମାପ୍ତ ସବୁଜିମାର କୋମଳ ସ୍ପର୍ଶରେ ଆଦି ଶିହରିତ ହେଉଥିଲା । ଅନିମା ଆଦିର ମୁଣ୍ଡରେ ବୁଲେଇ ଆଣିଲେ ମାତୃଶକ୍ତିର ଅମର ଆଶିଷ ର ହାତ । 


......କଣ ହେଇଛି ଧନ !? କାନ୍ଦୁଛୁ କାହିଁକି !? ସ୍କୁଲରେ ଗୁରୁଜୀ/ଗୁରୁମା କିଛି କହିଛନ୍ତି କି !? 


କଇଁ କଇଁ ହେଇ କାନ୍ଦି ଉଠିଲା ଆଦି । ନିଜର କୁନି କୁନି ହାତରେ ମମତାକୁ ସାଉଁଟି ନେବାକୁ ଅସଫଳ ଚେଷ୍ଟା ସ୍ୱରୂପ ଜାବୁଡ଼ି ଧରୁଥାଏ ନିଜର ମା ଙ୍କୁ । 


ବାପାରେ କ'ଣ ହେଇଛି କହିଲେତ ମୁଁ ଜାଣିବି !? ଆଜି ସ୍କୁଲରେ କିଏ କଳି କରିଛି କି !? 


ଆଦି ଅଥୟ । 


..........ଅନିମା ଆଦିକୁ କୋଳରୁ ଉଠେଇ ଲଗେଇ ଦେଲେ ନିଜ ଛାତିରେ । କିଛି ସମୟ କାନ୍ଦିବାକୁ ଦେଲେ ପୁଅ ଆଦିକୁ । ନିଜେ ନୀରବ ରହି ଘଟଣାକୁ ଅନୁମାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।ଦକ୍ଷିଣା ମେଘ ମନଭରି ବର୍ଷିଲା ପରେ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ହେଲାପରି , କିଛି ସମୟ ଅଧିର ହେଇ କାନ୍ଦିଲା ପରେ ,, 


ମାମା ତମେ ଆଉ ମୋତେ ଭଲପାଉନ ଏବେ !? 


ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ ଅନିମା । ନିଜ ଭାବନାରେ ବନ୍ଧଦେଇ । କିଏ କହିଲା ଏକଥା । ତୁ ପରା ମୋ ଜୀବନ । 


ମିଛ କହୁଛ ମାମା । 


.........ଧନରେ ସେମିତି କହନି । ତୁ ଆଗ କହିଲୁ ମୋର ଦୋଷ କେଉଁଠି ରହିଲା ? 


ମାମା ତମେ କ'ଣ ଜାଣିନ ବାବାଙ୍କ ପାଖରୁ ରାଜା ରାଣୀ , ଚୋର ପୁଲିସ , ତନ୍ତୀ ବାରିକ ଗପ ନଶୁଣିଲା ଯାଏ ମୋତେ ନିଦ ହୁଏନି ବୋଲି !? ତମେ ଗପ କହିବାତ ଦୂରର କଥା ମୁହଁ ବୁଲେଇ ଶୋଉଛ । ମୁଁ ରାତିସାରା ଶୋଇ ପାରୁନି । କୋଳରେ ବି ଧରୁନ ଶୋଇଲା ସମୟରେ । 


..........ଚମକି ପଡ଼ିଲେ ଅନିମା । ପୁଣି ସମ୍ଭାଳିନେଲେ ନିଜକୁ । ଏଇଗୋଟେ କଥା । ତୋ ବାବାଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ମୁଁ ଭଲ ଗପ ଜାଣିଛି । କହିବି ଶୁଣିବୁ । ଆଦି ପାଟିକରି କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ହେଇ କହିଲା । 


..........ମୋତେତ ଲାଗୁଛି ତୁମେ ମୋତେ ଡାକ୍ତର ଖାନାର ନର୍ସ ଆଣ୍ଟିଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଣିଛ ବୋଲି ଯାହା କହୁଥିଲ ସେସବୁ ସତ ।


 ଅନିମା ଚାପି ଧରିଲେ ଆଦିକୁ ନିଜ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନକୁ ଆଦିକୁ ଶୁଣେଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେମିତି । ଛଳ ଛଳ ହେଇଉଠିଲା ଆଖି ତାଙ୍କର । ବୁନ୍ଦାଏ ବି ଲୁହ ବୋହିଯିବାକୁ ଦେଲେନି । ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଇତସ୍ତତଃ ମନକୁ ସ୍ଥିର କରି , ବାପାରେ ଏଇ ଗୋଟେ କଥା !? ଏଇଥି ପାଇଁ ମୋ ଧନ ଆଜି କାନ୍ଦି ପକେଇଲା !? ଚାଲ ଯିବା ଶୋଇବା ଘରକୁ ତୋ ବାପାଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ବହୁତ ଭଲ ରାଜା ରାଣୀ ଗପ କହିବି ଆଜି । 

.......ଆଦି ମନରେ ତୁରନ୍ତ ବିପରୀତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲା । ମୁଁ ଜାଣିଛି ମୋ ମାମା ପୃଥିବୀର ସବୁଠୁଁ ଭଲ ମାମା । 

..................ହଉ ଚାଲେ । ବିଛଣାରେ ବସିପଡ଼ିଲେ ଅନିମା । କୋଠରୀର ମଳିନ ଆଲୋକରେ ଉଭୟେ ମା ପୁଅ ଉଭୟଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ । 


ମାମା ଶୋଉନ ,,! ରାଜାରାଣୀ ଗପ କହୁନ !? 


...........................ନିଜ ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗି ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଥିବା ଅନିମା କାହାଣୀକୁ ମୂର୍ତ୍ତ ରୂପ ଦେବାକୁ ଶବ୍ଦ ମାନଙ୍କୁ ସାଉଁଟି ଭାବନା ସୂତାରେ ଗୁନ୍ଥିବାକୁ ଲାଗିଛନ୍ତି । ଏଣେତେଣେ ପଡ଼ିଥିବା ମନର ଛୋଟଛୋଟ ଖଣ୍ଡକୁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସୀମାରେ ଆବଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛନ୍ତି । 


..........ମାମା ମାମା ଉଁ ଉଁ ... ଆଦି ଅଭିମାନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା । ଅବୁଝା ଆଦି ସଂସାରର ଝଡ଼ ଖଞ୍ଜା ବିଷୟରେ କାହୁଁ ବା ଜାଣିବ । ଅନିମାଙ୍କ ମନର ପ୍ରଳୟଙ୍କରୀ ମହାବାତ୍ୟାର କରାଳ ପବନକୁ କେମିତି ବୁଝିଥାନ୍ତା !? ଅନିମା ବି ତ ଆଦିକୁ ନିଜ ମନକଥା କିଛି କହିନାହାନ୍ତି । କେମିତି ବା କହିଥାନ୍ତେ ।


 ନାନା ରଙ୍ଗର ସୁବାସିତ ଫୁଲର ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ବଗିଚା । ଚତୁର୍ଦିଗରେ ଆଖିର ଦେଖିବା ସୀମାର ଅନେକ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲମ୍ବିଛି ।


 ଅନିମା ଆଦିକୁ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ରାଜାରାଣୀର କାହାଣୀ । ସେ ସମୟରେ ଆଦିର ଖୁସିକୁ କଳନା କରିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ କୌଣସି କବିର କଳ୍ପନାର ଅନେକ ଉର୍ଧ୍ବରେ । 


.ଫୁଲ ବଗିଚାରେ ଫୁଲ ମାନଙ୍କର ବାସରେ ଓ ରୂପ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ନାନା ରଙ୍ଗର ପ୍ରଜାପତି ଉଡ଼ିବୁଲୁ ଥାଆନ୍ତି । ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ଫୁଲମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ନୀରବ ଆମନ୍ତ୍ରିତ କରୁଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିବା ମଧୁ ଭାଣ୍ଡରୁ ମଧୁ ଶୋଷି ନେବାକୁ । ଭଅଁର ମାନଙ୍କର ଗୁଣୁଗୁଣୁ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟାପିଥିବା ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନରେ ଖେଳି ଯାଉଥିଲା । ଭଅଁର ମାନଙ୍କର ମତାଲିଆ ସଙ୍ଗୀତ ସାଙ୍ଗକୁ ପବନର ସାଇଁ ସାଇଁ ଶବ୍ଦ ରୋମାଞ୍ଚୀତ ଓ ଆକର୍ଷିତ କରିଥାଏ ଦେଖଣାହାରୀ ମାନଙ୍କୁ ।


...... ଆଦ୍ୟ ଯୌବନରେ ପାଦ ରଖିଥିବା ରାଜ୍ୟର ରାଜକୁମାରୀ ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନରେ ଭଅଁର , ପ୍ରଜାପତି ଓ ଫୁଲ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲୁଥିବା ଦିଆନିଆ ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟକରି ଖୋଲା ଆଖିରେ ଦେଖୁଥାଏ ସପନ । ସଖି ମାନେ ସେହି ଅପରୁପା ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ଜୀବନସାଥୀ ରାଜକୁମାରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆକ୍ଷେପ କରୁଥାନ୍ତି । 

...............ସେମାନଙ୍କ କଥାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ନଦେଇ ରାଜକୁମାରୀଟି ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନର ସେ ସମାଗମ ସଙ୍ଗମରେ ସୃଷ୍ଟ ରୋମାଞ୍ଚକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରୁଥାନ୍ତି ନିଜ ଭିତରେ । ଏମିତି ପ୍ରାୟ ସବୁଦିନ ହୁଏ । ରାଜକୁମାରୀ ସଖିମାନଙ୍କ ସହିତ କିଛି ସମୟ ସେ ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନର ରୋମାଞ୍ଚକୁ ଅତି ନିକଟରୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି । କୁଆଁରୀ ମନରେ ମୃଦୁ ମଧୁର ଚଇତାଳି ବହିଯାଏ ତାଙ୍କର । 

........ବିବାହ ଉପଯୋଗ୍ୟା ଜାଣି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ପିତା ତାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ସୁଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ର ସନ୍ଧାନରେ ଲାଗି ପଡ଼ିଲେ । ଉପଯୁକ୍ତ ପାତ୍ରମାନେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଓ ସୁଗୁଣ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ଛୁଟି ଆସୁଥାନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ନିଜର ଜୀବନ ସଙ୍ଗିନୀ କରିବାକୁ । ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ବାଧୀନତା ଦିଆଯାଇଥିଲା ଆସୁଥିବା ରାଜକୁମାର ମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ନିଜ ପସନ୍ଦର ଉପଯୁକ୍ତ ପାତ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନ ସାଥି କରିବାକୁ । 

.....ପାଦରେ ପାଦ ଥାପି ହାତରେ ହାତ ଛନ୍ଦି କଜଳ ଲଗା ଆଖି କୋଣର ଫାଙ୍କରେ ଆଗନ୍ତୁକ ରାଜକୁମାର ମାନଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରୀତି ମହଲ ନିର୍ମାଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ । ହେଲେ ମନ ଆତ୍ମାକୁ ଛୁଇଁଲା ଭଳି ପାତ୍ରଟିଏ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିନି ତାଙ୍କ ନଜରକୁ । ଅନେକେ ଆସୁଥାନ୍ତି ଯାଉଥାନ୍ତି । ରାଜକୁମାରୀ ମାନମାରି ବସୁଥାନ୍ତି । ଦେଖୁଥିବା ରାଜକୁମାର ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ତୁଳନା କରୁଥାନ୍ତି ନିରୋଳାରେ । 

..............ସଜଳ ଆଖି କୋଣର ଫାଙ୍କରୁ ରାଜକୁମାରୀ ଜଣକ ଦେଖିନେଲେ ସେଦିନ ତାଙ୍କ ମନର ମଣିଷକୁ । ପାଦ ଉପରେ ଚଳାୟମାନ ପାଦ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା । ବନ୍ଧା ହାତ ସ୍ବେଦ ଜୁଡ଼ୁବୁଡ଼ୁ ହେଇଗଲା । ଆଖି କୋଣରୁ ଦେଖିବାଟା ଏବେ ଆଖି ମିଳନରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲା । ନୀରବ ରାଜ ସଭାରେ ଉଭୟେ ଉଭୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥାନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ୱେଷଣର ଅନ୍ତ ହୋଇଛି । 


କେଉଁଠି ଥିଲ ଆଜିଯାଏ ? ରାଜକୁମାରୀ ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ଶବ୍ଦକୁ ରାଜକୁମାରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କ୍ଷେପି ଥିଲେ ? 


...ନୀରବ ଶବ୍ଦର ପ୍ରଶ୍ନକୁ ରାଜକୁମାର ସ୍ୱୀକାର କରି ନୀରବରେ ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ । ପ୍ରିୟତ୍ତମା ଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଏବେ ଆଉ କଣ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା !? ଏ ପ୍ରଶ୍ନ ନିଜେ ନିଜକୁ ଥରେ ପଚାରି ନିଅ ହୁଏତ ଉତ୍ତର ପାଇଯିବ । ରାଜକୁମାର ଆପାଦମସ୍ତକ ଦେଖିନେଲେ ରାଜକୁମାରୀକୁ । 


ରାଜକୁମାରୀ ସୁର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରର ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖୀ ପରି ଝାଉଁଳି ପଡ଼ିଲେ । ସର୍ବ ସମ୍ମତିରେ ଉଭୟେ ଉଭୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣୟ ବନ୍ଧୁ ବାଛିନେଲେ ସାଥିହୋଇ ସାରାଜୀବନ ବାଟ ଚାଲିବାକୁ । ବିଵାହ ପର୍ବ ଶେଷ ହୋଇଗଲା । ବୟୋଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାନଙ୍କ ଆଶିଷ ନେଇ ଉଭୟେ ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରୀତି ମହଲରେ ଫଗୁ ଭରି ବାକୁ ତତ୍ପର ହୋଇ ଉଠିଲେ । 

......ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନର ଫୁଲ ଓ ଭଅଁର ଆଉ ପ୍ରଜାପତି ମାନଙ୍କର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପରି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ନବବଧୂ ରାଜକୁମାରୀ ଏବଂ ରାଜକୁମାରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରୀତି ସମାଗମର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ । ନିଜକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାର ପର୍ବ । ମନରେ ସ୍ଥିର ରହିଗଲେ ଋତୁରାଜ । ହୃଦୟରେ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ପ୍ରୀତି ବସନ୍ତର ମଳୟ । ସେହି ମନ୍ଦ ମନ୍ଦ ମଳୟରେ ମନ ଉଦ୍ୟାନରେ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପୁଷ୍ପରୁ ଭାଷି ଆସୁଥାଏ ସୁବାସିତ ବାସ୍ନା । ରାଜମହଲ ମହକି ଉଠୁଥାଏ ସେହି ବିଭୋରିତ ବାସ୍ନାରେ । 

...................ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ପାଦ ପାଉଁଜି ଓ କାନ ଝୁମୁକା ସଙ୍ଗୀତରେ ମତୁଆଲା ଭଅଁର ପରି ରାଜକୁମାର ଆକର୍ଷିତ ହେଉଥିଲେ ପୁଷ୍ପପରି କୋମଳ ଓ ଅପରୁପା ସୁନ୍ଦରୀ ନବବଧୂ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ଆଡ଼କୁ । ପ୍ରତିପକ୍ଷ ଆକର୍ଷଣକୁ ଅନ୍ୟପକ୍ଷର ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସମର୍ଥନରେ ମନ ବସନ୍ତର ମଳୟ ସାଙ୍ଗକୁ ପୀରତି ଆଷାଢ଼ ବର୍ଷିଯିବାକୁ ତିଳେ ବି ବିଳମ୍ବ ହେଉନଥିଲା । ଜୀବନ ଯୌବନ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମକୁ ଭରପୁର ଉପଭୋଗ କରି ଚାଲିଥିଲେ ସ୍ବପ୍ନ ଭର୍ତ୍ତି ଆଖିରେ ଓ ଉଭୟଙ୍କ ପ୍ରତି ସମର୍ପିତ ମନୋଭାବରେ । 

.................ଦିନପରେ ଦିନ , ମାସପରେ ମାସ ଗଡ଼ି ଚାଲିଥିଲା ନିୟନ୍ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟଚକ୍ର ଅନୁସାରେ । ଫୁଲ ବଗିଚାର ଫୁଲମାନେ ଭଅଁରର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦାୟୀ ଦଂଶନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଯେମିତି ବଂଶ ବିସ୍ତାର କରିଚାଲିଥିଲେ ଠିକ ସେମିତି ପୁଷ୍ପ ଉଦ୍ୟାନରେ ପରାଗସଙ୍ଗମ ପରି ରାଜକୁମାରୀ ମଧ୍ୟ ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇଥିଲେ । ଖବର ବ୍ୟାପିବା ମାତ୍ରେ ରାଜ ନଅର ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ଉତ୍ସବ ମୁଖର ହୋଇ ଉଠିଥିଲା । ମାତୃତ୍ୱ ଲାଭ ଖୁସିରେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ପାଦ ଶୁନ୍ୟରେ ଉଡ଼ିବୁଲିଲା ଆନନ୍ଦ ବିଭୋରିତ ହୋଇ । ନବାଗତ ଆଗନ୍ତୁକଙ୍କ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ରାଜ ଉଆସରେ ନୂତନ ସାଜସଜ୍ଜାରେ ଲାଗିପଡ଼ିଲେ ଅନ୍ତେବାସୀ ମାନେ । 

.......ସଠିକ ସମୟରେ କୁଆଁ କୁଆଁ ରାବରେ ଉଆସ ପ୍ରତିଧ୍ବନିତ ହେଲା । ଉଦୟ ଭାନୁଙ୍କ କଅଁଳ କିରଣ ହସିଲା ପରି କଅଁଳ ଶିଶୁଟିକୁ ଦେଖି ରାଜକୁମାରୀ ନିଜର ଗର୍ଭ ଧାରଣ ଓ ଜନ୍ମିତକୁ ଜନ୍ମଦେବାର କଷ୍ଟକୁ ପାଶୋରି ଦେଇଥିଲେ । 

......................ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ବିତୀୟାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ର ବଢ଼ିଲା ପରି ନବଜାତ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନଟି ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା ବଡ଼ ମାନଙ୍କ ଆଶିଷରେ ।ପିଲାଟିର ଜନ୍ମ ପରେ ତାର ସଠିକ ଲାଲନପାଳନରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ରାଜକୁମାରୀ ଓ ରାଜକୁମାର କିନ୍ତୁ ଉଭୟଙ୍କ ପ୍ରତି ପୂର୍ବର ସମର୍ପଣକୁ ବଜାୟ ରଖିଥିଲେ । 

.......................ରାଜ ଉଆସର ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ରାଜକୁମାରୀ ସମ୍ଭାଳୁଥିଲାବେଳେ ରାଜକୁମାର ଜଣକ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରଜାପାଳନ , ଆର୍ଥିକସ୍ଥିତି ଓ ରାଜ୍ୟର ସୁରକ୍ଷା ବିଷୟ ପ୍ରତି ଯତ୍ନଶୀଳ ଓ କ୍ରିୟାଶୀଳ ଥାଇ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବାପାଇଁ ନୂଆନୂଆ ଯୋଜନା ମାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ । ନିଜ କାମରୁ ସମୟ ପାଇଲେ ଦୁହେଁଦୁହିଁଙ୍କୁ ଦୁହିଁଙ୍କ କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।

............................ ନବଜାତ ଧିରେଧିରେ ଗୁରୁଣ୍ଡିବା ଆରମ୍ଭ କଲା ଗୁରୁଣ୍ଡିବାରୁ ଚାଲିବା , ଚାଲିବାରୁ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଚାହୁଁଚାହୁଁ ଏଭିତରେ କୁନି ପିଲାଟି ଶିକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ରାଜା ରାଣୀ ଦୁହେଁ ନିଜ ଭବିଷ୍ୟତ ଦାୟାଦର ଭବିଷ୍ୟତ ଉଜ୍ଜଳ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବାପାଇଁ ବିଚାରକରି ସୁଯୋଗ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରେ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତି ଲାଗି ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ିଥିଲେ । 

..ସବୁ ଠିକଠାକ ଓ ମନମୁତାବକ ଚାଲିଥାଏ । ମହା ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଥାଏ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମର ଜୀବନ ସଉଦା । ଦୁଃଖ , ଚିନ୍ତା କ୍ଳେଶ ଏସବୁର ଲେଶମାତ୍ର ଆଭାସ ନଥାଏ ସେମାନଙ୍କୁ ।


......... ହେଲେ ବିଧିର ବିଧାନ କିଛି ଅଲଗା ଥିଲା । କାଳଚକ୍ରର ଗତି କିଛି ଭିନ୍ନତା ରଖିଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ଚଲାପଥରେ । ରାଜ୍ୟକୁ ଶତୃଭୟ ନଥିଲା । ହଠାତ ଦିନେ ରାଜ୍ୟବାସୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଚଡ଼କ ପଡ଼ିଥିଲା । 

....................ପାରିଧିକୁ ଯାଇଥିବା ରାଜା ଆଉ ଫେରିନଥିଲେ । ବଜ୍ରାଘାତରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ । ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ସଂସାରଟା ଓଲଟ ପାଲଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ନିଜକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁନଥିଲେ । ସମୟର କରାଳ ପ୍ରହାରକୁ ତର୍ଜମା କରୁଥିଲେ ଯାହା । ଖୋଜୁଥିଲେ ତାଙ୍କର ଦୋଷ । 

................ଏପଟେ କୁନି ରାଜକୁମାର ଏସବୁ ପ୍ରତି ଅଜ୍ଞ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିଚଳିତ ହୋଇ ପଡ଼ୁଥିଲେ । ଜ୍ଞାନ୍ତି କୁଟୁମ୍ବ ଓ ରାଜ୍ୟବାସୀ ମାନଙ୍କର ବିକଳ ବିଳାପର କାରଣ ବୁଝିବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରି ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ପାଉନଥିଲେ । 

............ସମସ୍ତେ କେବଳ ସେ କୁନି ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ କୋଳାଗ୍ରତ କରି ଅଧିକରୁ ଅଧିକ କାନ୍ଦୁଥିଲେ । ରାଜକୁମାର କିନ୍ତୁ ଖୋଜୁଥିଲା ତାର ବାପାଙ୍କୁ । ତାର ଅତିପ୍ରିୟ ବାପାଙ୍କୁ । ଯିଏ ତାକୁ କୋଳେଇ ନେଇ ସବୁଦିନ ଗପ କହୁଥିଲେ । ବାଳକ ମନର ନାନା ପ୍ରଶ୍ନର ସମାଧାନ କରୁଥିଲେ । ମା ଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ବାପାଙ୍କ କଥା ପଚାରିଥିଲେ ,,, 


.....ବାପା ରାଜ୍ୟ ବିଜୟ କରିବାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି ଫେରିବାକୁ ବିଳମ୍ବ ହେବ ବୋଲି ମା ଝିଙ୍ଗାସି କହିଥିଲେ । ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଥିଲେ ବି କୁନି ରାଜକୁମାର ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ସାହାସ ନକରି ନିଜର ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀଙ୍କ କଥାରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖି ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ଫେରିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି । 


..........ମାମା ସେ ରାଜକୁମାର କ'ଣ ମୋରି ପରି ତା'ର ବାପାଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି !? ନିଦ ଘାରିଥିବା ଆଖିରେ ଖନେଇ ଖନେଇ ଥିରିଥିରି ପୁଅ ଆଦି ଅନିମାଙ୍କୁ ଏ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା ।

........ କେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚିନ୍ତାକରି ଆଦି ମଥାରେ ଚୁମ୍ବନଟିଏ ଦେଇ ଅନିମା କହିଲେ ହଁ ଧନ ଠିକ ତୋରି ପରି ସେ ରାଜକୁମାର ଆଜିବି ତା ବାପାଙ୍କ ଫେରିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି । ଆଦି ନୀରବ ହେଇଗଲା ଅନିମାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଶୋଇ । 

................ଅନିମା ହଜିଗଲେ ନିଜ ଅତୀତରେ । ଗପଛଳରେ ପୁଅ ଆଦିକୁ ନିଜର ଓ ଆଦିର ଅତୀତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ବଖାଣି ଦେଲେ । ଖୁବ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ । ଅନିମାଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଉପର ଦେଖାଣିଆ ଥିଲା । ଭିତରେ ସେ ଏବେବି ନିଜକୁ ସଜାଡୁଛନ୍ତି ସମ୍ଭାଳୁଛନ୍ତି । ଫେରିବାର ନଥିଲେବି ସବୁଦିନ ନିଜ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ଫେରିବାକୁ ଦୁଆରେ ବସି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି । ଗାଁରେ ସମସ୍ତଙ୍କ କବାଟ ପଡ଼ିବା ଯାଏ । ହେଲେ ଆରପାରିରୁ କେହି କଣ କେବେ ଫେରିଛି !? 


......ମାମା ମାମା ... ନିଦରେ ଶୋଇ ଗଣଗଣ ହୋଇ ଆଦି ପୁଣି କଥାଏ ପଚାରି ଦେଲା । ମାମା କେତେଦିନ ହେଲାଣି ତମେ ଆଉ ସିନ୍ଦୁର ଲଗେଇବାର ମୁଁ ଦେଖୁନି !? ପ୍ରମିଶ କର କାଲି ତମେ ସିନ୍ଦୁର ଲଗେଇବ । 


ଅନିମା ନୀରବ । 


ଆଦି ନିଦ୍ରାଗତ । 


..............ଆକାଶରେ ମେଘଖଣ୍ଡ ଘନୀଭୂତ ହୋଇ ଆକାଶରେ ମିଳେଇଯାଇ ଆକାଶରେ ବର୍ଷିଗଲା ପରି ଅନିମାଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ତାଙ୍କ ଆଖି ଭିତର ଦେଇ ହୃଦୟରେ ବର୍ଷିବାକୁ ଲାଗିଲା ।


Rate this content
Log in

More oriya story from ABhimanyu Panda

Similar oriya story from Tragedy