ଉଜ୍ଜଳ ନକ୍ଷତ୍ର

ଉଜ୍ଜଳ ନକ୍ଷତ୍ର

      

ମୁଁ ତ ହଜେଇ ଚାଲିଥିଲି ନିଜକୁ ନୀଳସମୁଦ୍ରର ଢେଉଭିତରେ

ଭିଜେଇ ଥିଲି ଶୀତୁଆ କାକର ଟୋପାରେ 

ବୁଲୋଉଥିଲି ଭସାଭସା ବାଦଲ ଖଣ୍ଡରେ

ଚେତନାକୁ ଫେରୁଥିଲି ଜହ୍ନର ଛାଇଛାଇକା ଆଲୋକରେ

ଉଡିବୁଲୁଥିଲି କଙ୍କିପାରା ପରି ପର ଛାଟିପିଟି 

 ମନେମନେ ଗୁଣୁଗୁଣ ହୋଉଥିଲି ମହୁମାଛି ପରି

ଅଭିମାନ କରୁଥିଲି ଖଦ୍ୟତଟି ପରି

ଆତ୍ମିୟତାରେ କୋଳେଇ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି କାଳବୌଶାଖୀର ଉଷ୍ମ ସ୍ପର୍ଶପରି

ସବୁକିଛି ସଜାଡୁସଜାଡୁ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ସଂସାରଟା

ତାସପଟିର ଘରପରି

ନିଜକୁ ସଂଜତ କରୁକରୁ ଅନୁଭବ କରେତ

କବାଟ ସେପଟୁ

ମୃତ୍ଯୁ ଡାକିଲାଣି ଠକ୍ ଠକ କରି

ମୁଁ କଣ ଭାବିଥିଲି ଅନ୍ଧାର ରାଜ୍ୟଟା ମୋ ଏତେ ନିକଟତର ବୋଲି

ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ମୁଁ ବି ଦିନେ ହଜିଯିବି ଶୁନ୍ୟମହାଆକାଶରେ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଯନ୍ତ୍ରପରି

ମୁଁ ବି ହସିବି ଆକାଶରୁ ଥାଇ 

ଯେବେ କହୁଥିବେ ସିଏ ମନକୁ ବୁଝେଇ 

ସେଇଠି ମୋ ପ୍ରିୟା ପଶ୍ଚିମ ଆକାଶେ ମୁରୁକି ହସୁଛି ଉଜ୍ଜଳ ତାରାଟି ହୋଇ