ଶହୀଦ

ଚାରିଦିନ ମୁଁ ରହେ କି ନରହେ

ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରହୁ ତୋରି ବୈଭବ,

ଲାଗୁ ଏ ଜୀବନ ତୋରି ପାଇଁ ମା

ପଡେ ଯଦି ଯେବେ ପ୍ରାଣର ଅଭାବ।

ଧନ୍ୟ ସେ ମାତା, ଧନ୍ୟ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ

ଧନ୍ୟ ସେ ଗାଁ ମାଟି

ତ୍ରିରଙ୍ଗା ଓଢେଇ ଶହୀଦର ଦେହ

ପହଞ୍ଚେ ଶତ୍ରୁକୁ ଭେଟି ।

ବନ୍ଦିତ ସେ ନାରୀ ପୋଛିଦିଏ ଯିଏ

ମଥାରୁ ସିନ୍ଦୁର ଟୀକା

ବଳିଦାନ ପାଇଁ ସ୍ବାମୀକୁ ପଠେଇ

ରହିଯାଏ ସିଏ ଏକା ।

ଆଖିର ତାରାକୁ ଦୂର କରିଦେଇ

ଅନ୍ଧ ହେଇଯାଏ ମା

ତଥାପି ଗର୍ବରେ ଛାତି ଫୁଲିଯାଏ

ଶହୀଦର ଯିଏ ବାପା ।

କୁନି ଝିଅ କହେ ସେନାରେ ମୁଁ ଯିବି

ବାପାଙ୍କୁ ସଲାମ କରି

ବନ୍ଧୁକଟେ ଦିଅ ତା ଭାଇ ହାତରେ

ଦେବ ସେ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରି ।

ଆସୁଥିଲେ ବାପା ବରଷକେ ଥରେ

ଆଣୁଥିଲେ କେତେ ଖୁସି,

ଆସିଲେ ଏଥର ଶେଷଥର ପାଇଁ

ଭରିକରି ଦୁଃଖ ବେଶି ।

ବୋଉ କାନ୍ଦି କହେ କେମିତି ପାଳିବି

ଦୁଇଟି ପିଲାଙ୍କୁ ମୋର

ଜହ୍ନ ଭଳି ମୁହଁ ଶୁଖି ତ ଯାଇଛି

ମଥାରେ ନାହିଁ ସିନ୍ଦୁର ।

ଭାରତ ମାତା ତୋ ପଣତରେ ଦାଗ

ଲଗେଇ ଦବୁନି କେବେ

ଆତଙ୍କି ଦେବ ପ୍ରାଣର ଆହୁତି

ସୀମାକୁ ଡେ଼ଇଁବ ଯେବେ।

ଚାରି ଦିନ ମୁଁ ରହେ କି ନରହେ

ରହୁ ତୋ କିରତି ଏ ସାରା ଜଗରେ,

ମୃତ୍ୟୁ ମୋତେ ନଉ ତୋରି ସେବାରେ

"ବନ୍ଦେ ମାତରଂ" କହି ମୋ ମୁହଁରେ I

ଚାରି ଦିନ ମୁଁ ରହେ କି ନରହେ

ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରହୁ ତୋରି ବୈଭବ,

ମିଶୁ ମୋର ଦେହ ତୋରି ମାଟିରେ

ଅକ୍ଷୟ ରହୁ ଭାରତ ଗୌରବ