ମତୁଆଲୀ ମହୁଲ

ଅରଣ୍ୟ ନନ୍ଦିନୀ ସିଏ

ଅତି ସୁକୁମାରୀ

ସତେ ଅବା ଭଣ୍ଡାର ସେ

ଅସରନ୍ତି ଖିଲିଖିଲି ହସ

ଆଉ ବାଙ୍କ ଚାଁହାଣୀର

ଅଙ୍ଗରେ ଯୌବନ ତା'ର

ଭାଙ୍ଗୁଛି ଲହରୀ ।।

 ସବୁଜ ବସନ ତା'ର

 ମୋହୁଛି ମନକୁ

  ଶୀତକୁ ଖାତିର୍ ନାହିଁ

  ମନରେ ଲଗାମ୍ ନାହିଁ

କନକନ ହେଇ ଅନଉଚି

 ଋତୁରାଜଙ୍କର

ଆସିବା ବାଟକୁ ।।

ଚୁପି ଚୁପି ଋତୁରାଜ

ପହଞ୍ଚିଲେ ପାଶେ

ଧିରେ ହାତ ରଖିଲେ ସେ

ମହୁଲ କାନ୍ଧରେ

ଚୁମିଲେ ଓଠରେ

ତୋଳିନେଇ ବସାଇଲେ

ନିଜ ଅଙ୍କ ଦେଶେ ।।

କାମର ମାଦକତାରେ

ମତୁଆଲୀ ମହୁଲ

ଭୁଲିଲା ନିଜକୁ

ତଥା ସ୍ଥାନ କାଳ ପାତ୍ର

ଧିରେ ଧିରେ ଧିରେ

ଉତ୍ତାରି ଫିଙ୍ଗିଲା ଦୂରେ

ପିନ୍ଧିଲା ବସନ ତାହାର ।।

ଉତ୍ତାଳ ଯୌବନଭରା

ଫୁଙ୍ଗୁଳା ଦେହକୁ

ନିର୍ବିକାରେ ଲୋଟାଇଲା

ବସନ୍ତ କୋଳରେ

ଡର ନାହିଁ ଭୟ ନାହିଁ

କାହା ଟୁପୁରୁଟାପୁରୁ

ଆଉ ଟାହିଟାପରାକୁ ||

ଏହିପରି ଦିନରାତି କେତେ

ଗଲାଣି ଯେ ବିତି

ପ୍ରୀତିର ନିଶାରେ ଭୋଳ

ମହୁଲର 

ଚେତନା ଯେ ନାହିଁ

ଶୁଣି ନିଦାଘର

କଠୋର ପଦ ପାତ

ତରବରେ ମତୁଆଲୀ

ଉଠିଲାକ ଚେତି ।।

ଲାଜ ଲାଜ ଆଖିରେ ସେ

ଅତି ହରବରେ

ପିନ୍ଧିବାକୁ ଅତି ପ୍ରିୟ

ସବୁଜ ବସନ

ଅଣ୍ଡାଳି ଅଣ୍ଡାଳି ଶେଷେ

ବାଦାମୀ ରଙ୍ଗର ଶାଢୀ

 ଢାଙ୍କିଲା ଦେହରେ ।।