ମାଆ

ବୋଉ ସେ ମୋର 

ଯିଏ ସଞ୍ଜ ସଳିତା ଟେ ପରି 

ଦିକ ଦିକ ଜଳୁଥିବ 

ତା ସଂସାର ଚଉଁରା ଆଗରେ 

ପାଉଁଶ ହୋଇ ଝରିଯିବା ଯାଏ

ଭୋଗ ଥାଳି ଟେ ପରି 

ଭାଗେ ଭାଗେ ବାଣ୍ଟୁଥିବ 

ନିଜକୁ ସଭିଙ୍କ ଭିତରେ 

    ଭାଗଶେଷ 

ଶୂନ ହେବା ଯାଏ

ଚନ୍ଦନ କାଠ ଟେ ପରି 

ମହ ମହ ବାସୁଥିବ 

   ସଭିଙ୍କ ଆଗରେ 

ପବିତ୍ର ତା ଘର ମନ୍ଦିରରେ 

ଘୋରି ହୋଇ ଲାଗିଯିବା ଯାଏ

ନିଷ୍କପଟି ଟେ ପରି 

ଜୁଳୁ ଜୁଳୁ ଚାଁହୁଥିବ 

ବୋଉ ବୋଲି ଡାକିଦେଲେ 

ସତେ ଯେମିତି ତା ସୁଖର 

ପଣତ ମୋ ଦେହକୁ 

ଛୁଇଁ ଯାଏ

ସେହି ପା ମୋ ବୋଉ 

ମୋ ସୁନା ବୋଉ