ମା

ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଟର ପ୍ରଥମ ଆଲୋକ 

ଦେଖି ଅଛି ଯାହା ପାଇଁ

ମନର ଆବେଗ ନ କହିବା ପୂର୍ବରୁ

ବୁଝିଥାଏ ଯିଏ ଜାଣି ।

ପାଦରେ ମୋର କଣ୍ଟା ଫୁଟିଗଲେ 

ତା ଛାତିରୁ ଯାଏ ରକତ ଝରି

ଜୀବନ ର ଅଙ୍କା ବଙ୍କା ନଈ କୁ

ସଳଖ ଯିଏ କରଇ ।

ମା ର ମମତା ସେ ପଣତ କାନି

ଆହା କି ମଧୁର ମିଠା

ତା ପାଖେ ବସିଲେ ଭୁଲି ହୋଇଯାଏ

ଦୁନିଆର ସବୁ ବ୍ୟଥା ।

ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଏ ବିଚିତ୍ର ଲୀଳା

ମା ରୂପେ ସେ ଦେଲେ ଅତୁଳା

ଦେବତା ତୁଲ୍ୟ ହୃଦୟ ତାର 

ସ୍ନେହ ସରାଗ ଭରା,

ତାହାରି ବାଣୀ ଶକତି ମୋର

ବଞ୍ଚିବାର ସାହାରା ।