କବିତା କାନନ

ହେମବରଣୀର କ୍ଷୋମବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି

ସନ୍ଧ୍ୟାରାଣୀ ଆଗମିଲେ 

ମଥାରେ ଯେ ଅବଗୁଣ୍ଠନ ସଜେଇ

ଧିରେ ପୁଣି ସରମିଲେ ।

ସୁନୀଳ ଗଗନେ ଯେ ଲୋହିତ ରବି

ମଣି ତୁଲ୍ୟ ଚମକିଲେ 

ଅସ୍ଥାଚଳ ପର୍ବତେ ତପନ ରାଜ

ଅସ୍ତ ଧିରେ ଧିରେ ହେଲେ ।

ଗୋପାଳର ବେଣୁ ସ୍ଵନେ ଲଳନା ଯେ

ହେଲେ ପୁଣି ମତୁଆଲା 

ଅପରାହ୍ନର ଅବସାଦ ଘଟେଇ

ପାହିଲା ଗୋଧୂଳି ବେଳା ।

ଗୋଧୂଳିର ସମୟେ ଗୋଧେନୁ ସବୁ

ନିଜ ଗୋଠେ ଫେରୁଥାନ୍ତି 

ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ବତ୍ସାତରି ପୁଣି

ନାଚି ନାଚି ଖେଳୁଥାନ୍ତି ।

ଖେଚର ଗଣ ଏ ରକ୍ତିମ ଅମ୍ବରେ

ନିଜ ଶୋଭା ପ୍ରକଟିଲେ 

ଲେଉଟାଣି ବେଳ ହେଲା ସଭିଙ୍କର

ଚଷାଚାଷୀ ଗୃହେ ଗଲେ ।

ସଞ୍ଜ ବୁଡ଼ିଗଲେ ବିଦୁଷ ଯାଆନ୍ତି

ମେଦିନୀର ଦେବ ପୁରେ 

ଚୌଦିଗ ପୁଣି କମ୍ପିତ ହୋଇଉଠେ

ମନ୍ଦିରର ଘଣ୍ଟ ସ୍ଵରେ ।

ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳେ ପୁଣି ନବବଧୂ ଯେତେ

ସଞ୍ଜଦୀପ ଜାଳୁଥାନ୍ତି 

ନତଶିର ହୋଇ ବୃନ୍ଦାବତି ଆଗେ

ଶୁଭ ଯେ ମନାସୁଥାନ୍ତି ।

ଆଦିତ୍ୟର ଏ ରଶ୍ମିସୁଧା ପାଇଁକି

ଚାହିଁ ବସେ ଶତଦଳ 

ସନ୍ଧ୍ୟାର ଏଇ ଅଳସି ରୂପ ଦେଖି

ମନ ଯେ ହୁଏ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ।

ତଟିନୀ ତଟକୁ ଫେରୁଥାନ୍ତି ପୁଣି

କେତେ ନାଉରିଆ ଭାଈ 

ଅକାତ ଜଳରେ କାତ ସେ ବୁହାଇ

ଫେରୁଥାନ୍ତି ଗୀତ ଗାଇ ।

ରାଜହଂସୀ ଗତିରେ ଗମନ କରି

ଯାଉଥାନ୍ତି ଗାଁ ତରୁଣୀ 

ତଡାଗ ତଟରେ ଦିଶୁଥାଏ ତା'ର

ନାଲି ପଣତର କାନି ।

ଶ୍ୟାମଳର ଏଇ ସୁନାକ୍ଷେତ ପୁଣି

ଝୁଲେ ବାୟୁ ହିଲ୍ଲୋଳରେ 

ଗୋଧୂଳି ସଙ୍ଗୀତ ପ୍ରକୃତି ଅନ୍ତରେ

ସତେ କି ପ୍ରାଣ ସଞ୍ଚାରେ !

ସଞ୍ଜ ଶେଷେ ସନ୍ଧ୍ୟାରାଣୀ ଯେ କରିବେ

ନିଜ ଅଞ୍ଚଳେ ପ୍ରସ୍ଥାନ 

ଅନ୍ଧକାର ଘୋଟି ଏଇ ନିଶାଦେବୀ

ହୋଇବେ ଯେ ଆଗମନ ।