ବନ ମାନବ

ସୁରଜିତ୍ କୁମାର ପାତ୍ର

ମୁଁ ଆକାଶରେ ଉଡିବିନି

ମୁଁ ତ ଫଳଖିଆ ବନର ମାନବ

ମୁଁ ଆକାଶରେ ଉଡିଲେ

ସହରିଏ ଖାଇଯିବେ ମୋ'ବନ ବିଭବ।

ମୋ'ବନର ସବୁଜିମା ଲୁଟିନେବେ ସକଳେ

ଅଗଣାରେ ସଜାଇବେ

ହସିବାକୁ ସଞ୍ଜବେଳେ

କଂକ୍ରିଟର ଜଙ୍ଗଲଟେ ତୋଳିଦେବେ ଏଠି

ମୋ'ବନର ଯେତେଧନ ସବୁ କାଟିକୁଟି ।

ଏଇ ଦେଖୁଛ ...

ମୋ'ଆଗର ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ମୂଲକକୁ ?

ହାତୀଶୁଣ୍ଢ ଯନ୍ତ୍ର ଆଣି ଖୋଳିଦେବେ ତାକୁ।

ଇଟା ଆଉ ସିମେଣ୍ଟରେ ସଜାଡିବେ କାନ୍ଥ

ଘର୍ଘର ନାଦରେ ପୋତିଦେବେ ଖାଲଢିପ କ୍ଷେତ ।

ବାରଡଙ୍ଗି ଚୁଡାର ଏ ପାହାଡି କନ୍ଯାକୁ

ବାଟଭାଙ୍ଗି ନେଇଯିବେ ଗାଧୂଆ ଘରକୁ।

ମୋତେ ଡାକିବନି....

ଏ ଜଙ୍ଗଲ ମାଁ ମୋର ଏଇ ମାତୃଭୂମି

କାହିଁକି ଉଡିବି ଆକାଶରେ

ପାଦଚଲା ଯନ୍ତ୍ରଣା

ଆଉଥରେ ସହିବାକୁ ଓହ୍ଲାଇଲାପରେ

ନାଁ-ଥାଉ...ଟଙ୍କାର ଲୋଭରେ

ଏ ଜନ୍ମରେ ଆଉକେହି ମାଁ ମୋର ନହେଉ ।

ମୁଁ ଏଠି ଠିକ୍ ଅଛି

ତା'କୋଳର ସୌଗନ୍ଧକୁ ହାତରେ ସାଉଁଟି

ତା' ସ୍ନେହରେ ବନ୍ଧାହୋଇ

ଜୀବନ ଜୀଉଁଛି ।।

ଉତ୍କଳିକା ଭାଷା ନିଳୟ

ସାଇତିଙ୍ଗିଆ ଫିରିଙ୍ଗିଆ

କନ୍ଧମାଳ