ଅନ୍ତରତା

ଅବିକଳ ତୁମେ ଏକ ଫୁଲ ର କଅଁଳ ପାଖୁଡା ରେ ଗଢା,

ଛୁଇଁ ଦେଲେ ତୁମକୁ ମନେ ହୋଇଯାଏ କେତେ ଯେ ସ୍ବପ୍ନ ଗଢା,

ଏ ସ୍ମିତ ହାସ୍ୟ ର ତୁମେ ଯେ ଏକ କାରଣ,

   ଲଗାମ୍ ଛଡା ମନ ରେ ଭରି ଦିଅ ଉଡାଣ,

ସକାଳ ର ସେଇ କିରଣେ ଛୁଇଁ ଦେଇ ଯାଏ ତୁମର ଭାବନା ଯେତେ ସବୁ,

ମୁରୁକି ହସ ଖେଳି ଯେଏ ମୋ ଓଠ ତଳୁ ତୁମ କଥା ଭାବୁ ଭାବୁ,

ଚିତ୍ରିତ ତୁମ ର ସେଇ ଛବି କୁ ଆଙ୍କେ ମୁ ସେଇ ବାଆଁରା ମେଘ ଛନ୍ଦା ରେ,

ଆଙ୍କି ହୋଇଯାଅ ଅତି ସହଜେ ମୋ ହୃଦୟର ସାହି ରେ,

ଅନ୍ତରେ ମୋ ଯେମିତି ତୁମରି ଫୁଲ ର ଅତଳ ଖେଳି ଯାଇଚି,

ବାସ ମହକୁଛି ପ୍ରତି ଟି ମୁହୁର୍ତ୍ତ ରେ ଯେମିତି ମୁଁ ହଜେଇ ଦେଇଚି।