व्याकूळ डोळे अंथरलेले

मला सामावून घेणारी

दीर्घ रात ती

तूच होती

मला उजेड दावणारी

प्रभातही ती

तूच होती

तेव्हा तूच होती

श्वास माझे

तूच होती

उच्छवास माझे

स्पंदने हृदयातील माझ्या

तूच होती

लहरी रक्तातील माझ्या

तूच होती

माझे आकाश तूच

अवकाश तूच

सर्वकाल माझा

क्षण, क्षणार्ध तूच

झोप अनावर होताना

झुल्यावर तूच झुलवायची

तुझीच स्वप्ने

झोपेत मला

अलवार झेलायची

जाग येताना

पापण्याआड तूच असायची

डोळे किलकिले होताना

चिमण्या मुठीपलिकडे

तूच उभी असायची

होती माझे चित्त तूच

मनी मानसी नित्य तूच

तुझ्या आस्तित्वाची प्रत्येक खूण

वेटाळत मला रहायची

अवघे विश्व माझे

व्यापलेली तूच असायची

तुझ्याचमुळे होते

बाल्य माझे मंतरलेले

तुझ्या दिशेकडे

व्याकूळ डोळे

आता माझे अंथरलेले.