वेताळघाट

नाती ही जुळली तेथे

तो धागा एकच होता

तो गुंता सोडवतांना

कळसावर कागा होता

ती रेखीव दिव्य कमान

समअंगी सम प्रमाण

काळोखी गर्भामधला

पुजारी जागा होता 

नदी पल्याडली आमराई

कोकिळा गाणे गाई

तो समध ढोलीमधला

मजला हाकत होता

समाधी गोसाव्याची

फतकल मारून बसली

ती पिंड महादेवाची

बाजूलाच रुसून बसली

त्या पिंपळ वृक्षावरचा

वेताळ विचकट हसतो

दाढीत घेऊनी पक्षी

तो वेडा झाला होता