वाट

खिडकी जवळ बसून तो एकटक बाहेर बघत बसायचा

ती परत नक्कीच येईन अशी ओढ धरुन बघायचा

गेली होती निघून ती रागाऊन त्याच्यावर

नेहमी सारखी त्याला माफ करेल अशा आशेने भाराऊन जायचा

दिवस निघून गेलेत, महिने निघून गेलीत

पण त्याची आस त्याला साथ देत राहिली

ती रोज सकाळी उठून त्याच्यासाठी गरम चहा करायची

नाश्तापण त्याच्याच आवडीचा बनवायची

त्याची सगळी सोय करता करता तीची सकाळ पळून जायची

सगळी काम आवरुन ती त्याची वाट बघत बसायची

जेवतांना रोज त्याला पहिला घास नक्कीच खाऊ घालायची

मी आपल्या खिडकीतून चोरून ही प्रेमलिला बघायची

अशी कशी ती सोडून गेली त्याला हि कोडं कशी उलगडायची

पण त्याला असे हताश बघुन डोळ्यात पाणी तरंगायचे

रहावले नाही म्हणून धाडस करून गेलेच मी एकदा

नक्की कोणाचे कुठे चुकले हे शोधायला पुसायला

कोसळून रडला तो, भाराऊनी गेले मी ही

फक्त एवढाच मला म्हणाला

वाहून टाकले होते तिने स्वःताला मजवरी

थोडा उशीरच झाला पण

तो मातीचा देव आता माणुस झाला