पाटा वरवंटा

आज एक पाटा नि वरवंटा

आपसात गप्पात रंगले होते

आता कामात नव्हते थकले

वर्षानुवर्ष एकांतात खंगले होते

दोघे आठवत होते बालपण

अनेक टाकीचे घाव सोसलेले

म्हणून जन्म सुंदर लाभला होता

आता अश्रू स्व दुर्दैवाला गाळलेले

लाल कुंकवाचा मळवट भरून 

कमरेला बाळ घेऊन कोण एक बाई

उन्हातान्हांत हाळी देत विकून गेली

कुटूंबाच्या मुजोर पोटाच्या भुकेपाई

आता ती काय करते कुठे असेल

त्याचा थांगपत्ताच आता लागत नाही

तिच्या कडेवरची पोर शिकली असेल का ?

एक निश्चित आता ती पाटे विकत नाही

एकवेळ काय आपला राज होता

मुलायम प्रेमळ हाताचा स्पर्श

घामेजली माय चटणी वाटायची

'आवडते लेकाला' मनी दाटायची

तिच्या हाताची अंघोळ नव्हती

तो एक शाहिस्नान होत होता

किती गुळगुळीत काळा रंग होता

जणू पंढरीच्या विठोबाचा संग होता

स्वत:चे सांत्वन करीत ते आपसात म्हणाले

येतील आपले दिवस चांगले, ते दूर नाही

माणूस आता चुलीचे जेवू लागला आहे

स्मितहास्यात दोघांना आशेचा अंकूर पाही