आत्मभान

आकाशाला गवसणी घालतेस

नित्य नवे क्षीतीज आखतेस

कर्तुत्वाने देदिप्यमान होतेस

पण मग भावनांचा बळी का होतेस ?

सखे, तू निश्चयाचा हिमालय आहेस 

आत्मभान राख !

निसटत्या क्षणांचे सोने करतेस

नशीबाला मात देत स्वयंभू होतेस

मानापमानाचं विष लिलया प्राशतेस

मग जन्मसिद्ध अधिकारांना का डावलतेस ?

सखे या सृष्टीची तु भाग्यविधाता आहेस

आत्मभान राख !

आव्हानांची साखळी असणारच

पावलागणिक अग्नीपरिक्षा होणारच

कारण अलौकिकतेच्या वलयात

कुरवाळलंय तुला या बेगडी व्यवस्थेने

सखे माणुस आहेस ,दैवी रुप नाहीस तू

आत्मभान राख !

मातृत्वाचं वरदान मिळालयं तुला

रक्तामांसात प्राणप्रतिष्ठा करते तू

आता माणुसकील जन्माला येऊ दे

संस्कार समानतेच्या तत्वावर होऊ दे

सखे, का दोष देतेस स्वतःला... तू केवळ कारणमात्र आहेस

आत्मभान राख!