അവൾ ഇന്നും നടന്നു..

രാവിലെ അലാറം മുഴങ്ങും മുമ്പേ അവൾ ഉണരും.
അടുക്കളയിൽ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന പാത്രങ്ങളിലേക്കും
മനസ്സിൽ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വേദനകളിലേക്കും
ഒരുമിച്ച് അവൾ നടക്കും.

പുഞ്ചിരി അവളുടെ മുഖത്ത് സ്ഥിരം വേഷം.
“ശരി” എന്ന മറുപടി
അവളുടെ സ്ഥിരം ആയുധം.

ജോലിക്കിടയിൽ അവളുടെ കഴിവുകൾ
അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളാൽ അളക്കപ്പെടും.
വീട്ടിൽ അവളുടെ ക്ഷീണം
“നിനക്ക് ഇത്രയേ ഉള്ളൂ?” എന്ന ചോദ്യം കൊണ്ട് മൂടപ്പെടും.

വഴിയിൽ അവൾ നടക്കുമ്പോൾ
ഭയം അവളുടെ പിന്നിൽ നടക്കും.
സ്വപ്നങ്ങൾ മുന്നിൽ നിന്നു വിളിച്ചാലും
സമൂഹം അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് നിർത്തും.

അവൾ നിലവിളിക്കാറില്ല.
കാരണം അവൾക്ക് അറിയാം —
അവളുടെ നിശ്ശബ്ദത പോലും
ഈ ലോകത്തിന് അസൗകര്യമാണെന്ന്.

എങ്കിലും അവൾ തളരുന്നില്ല.
ഓരോ ദിവസവും അവൾ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ്
തകർന്ന ആത്മവിശ്വാസം തുന്നിപ്പിടിച്ച്
ജീവിതത്തിലൂടെ നടക്കും.

ഇന്നും…
അവൾ നടന്നു.
നാളെയും…
അവൾ നടക്കും.

അവൾ ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളാകാം,
നിങ്ങളുടെ അമ്മയാകാം,
പെങ്ങളാകാം —
ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ കടന്നുപോകുന്ന വഴിയിൽ
നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന ഒരാളാകാം…