പ്രകാശത്തെ തേടി

താളിൻ ഇലകൾ ചേർത്ത കാറ്റിൽ,

 മനസ്സിന്റെ ശബ്ദം ഒഴുകുന്നു. 

ഒരു കുടിൽ 

മണ്ണിൻ മണം പിടിച്ച ഹൃദയം, 

പാവപ്പെട്ടവൻ,

 പക്ഷേ കരുണയുടെ രാജാവ്.   

രണ്ടു വർഷം മുൻപ് മാറിപ്പോയ ചിരി,

 മറിയത്തിന്റെ സ്വരം, 

ഇനി ഓർമ്മ മാത്രം.

 പക്ഷേ മണ്ണിനോടുള്ള പ്രണയം തീരാതെ,

 വൃദ്ധൻ നിലം ഉഴുതു,

 പ്രതീക്ഷ വിതറുന്നു.