Library
Profile
મોતનો ઉત્સવ !
મોતનો ઉત્સવ !
મોતનો ઉત્સવ !
દરેક અમાસની રાત્રિના અંધકારમાં જૂની પેઢીઓ એક વાત કહેતી હતી—
“જ્યારે માણસ લાગણી છોડીને જીવવા માંડે છે, ત્યારે ક્યારેક કોઈ જૂનો જીવ કબરમાંથી જાગે છે.”
પણ કોઈએ એ વાતને ગંભીરતાથી લીધી નહોતી.
કારણ કે લોકો હવે ડરતા નથી…
લોકો હવે ફક્ત “બિલીવ” કરે છે.
---
ટ્રાન્સિલ્વેનિયાના પર્વતોમાં એક કબર હતી.
સીલ કરેલી, મૌન, અને સમયથી પણ વધુ જૂની.
લોકો કહેતા કે તેમાં એક એવો માણસ સૂઈ રહ્યો છે જેને મૃત્યુએ પણ સ્વીકાર્યો નહોતો—
કાઉન્ટ ડ્રેક્યુલા.
પણ આધુનિક લોકો માટે તે ફક્ત દંતકથા હતો.
અને દંતકથાઓનો સૌથી મોટો દુર્ભાગ્ય એ છે કે લોકો તેને મજાક સમજે છે.
---
એક રાતે વીજળી પડે છે.
કબર પરનું પથ્થર ધીમે ધીમે ફાટે છે.
અને લખાણ બહાર આવે છે—
“જે માણસ પોતાનું માનવપણું ગુમાવે છે… તે મને જગાડે છે.”
અને તે જ ક્ષણે કબર ખૂલે છે.
---
અંદરથી એક અવાજ બહાર આવે છે—
ઘેરો… થાકેલો… ખાલી…
“હું પિશાચ નથી.”
“હું એક પ્રશ્ન છું… જે હજારો વર્ષોથી જવાબ શોધી રહ્યો હતો.”
---

ડ્રેક્યુલા ઊભો થાય છે.
તેને પોતાનું ભૂતકાળ યાદ નથી.
પણ તેને એક વસ્તુ ચોક્કસ લાગે છે—
આ દુનિયા તૂટેલી છે… પણ કોઈને દેખાતી નથી.
---
તે શહેરમાં પહોંચે છે.
અને ત્યાં તે “ઉત્સવ” જુએ છે.
નાઈટ ક્લબમાં દીવા ઓલવાયેલા છે.
સંગીત છે, પણ લાગણી નથી.
શરીરો હલે છે… પણ સંબંધો સ્થિર નથી.
---
એક માણસ જાહેરમાં કહે છે:
“હું મારા પિતાને છોડું છું… કારણ કે તે મારી પ્રગતિમાં અડચણ છે.”
તાળીઓ પડે છે.
ડ્રેક્યુલા અટકી જાય છે.
આ તાળીઓ પ્રશંસા છે કે અંતિમ સંસ્કાર?
---
એક પબમાં પ્રેમિકા પોતાના પ્રેમીને કહે છે:
“હું તને ત્યારે સુધી પ્રેમ કરતી હતી… જ્યારે તું ઉપયોગી હતો.”
અને તે ચાલતી જાય છે.
કોઈ રડતું નથી.
કારણ કે અહીં લાગણી નથી… ફક્ત ગણતરી છે.
---
જેને ક્યારેક દુનિયા ડરતી હતી—
એ ડ્રેક્યુલા પહેલીવાર પોતે ડરે છે.
કારણ કે અહીં કોઈ શિકાર નથી.
અહીં દરેક માણસ પોતાને જ ધીમે ધીમે ગળી રહ્યો છે.
---
તે આગળ વધે છે.
એક વૃદ્ધ માણસ તેને જુએ છે.
અને હળવે હસીને પૂછે છે:
“તું કોણ છે ભાઈ?”
ડ્રેક્યુલા થોડી વાર અટકે છે.
અને શાંત અવાજમાં કહે છે:
“હું એ છું… જેને તમે ભૂલી ગયા છો.”
“કારણ કે હવે તમે પોતાને જ ભૂલી ગયા છો.”
---
વૃદ્ધ માણસ હળવે હસે છે:
“આવો ભાઈ… આપણે બધા અહીં સરખા જ છીએ.”
“અહીં બધા પોતાના વર્ષના પહેલા દિવસે પોતાનો પહેલો ઉત્સવ ઉજવે છે.”
ડ્રેક્યુલા અટકે છે.
“પહેલો ઉત્સવ?”
વૃદ્ધ કહે છે:
“જ્યારે માણસ લાગણીને પાછળ મૂકી પોતાની લાલસા આગળ મૂકે… એ દિવસ પહેલો ઉત્સવ છે.”
---
ડ્રેક્યુલા શાંત થઈ જાય છે.
તે સમજે છે—
અહીં કોઈ ઉજવણી નથી.
અહીં લોકો ધીમે ધીમે થતી આત્મહત્યા કરી રહ્યા છે—
જેને સમાજ સફળતા કહે છે.
---
તે પોતાની જૂની કબર તરફ પાછો વળે છે.
બહાર શહેર હજુ પણ ઉજવણીમાં ડૂબેલું છે.
કોઈને ખબર નથી કે તેઓ શું ગુમાવી રહ્યા છે.
કારણ કે સૌથી મોટું નુકસાન એ છે જે ધીમે થાય છે… અને સમજાતું પણ નથી.
---
કબર પાસે પહોંચીને તે ધીમેથી કહે છે:
“હું શાપિત હતો… રાત્રે જાગતો હતો…”
“પણ અહીં તો દિવસ-રાત માણસ માણસાઈ છોડવાનો સરેઆમ ઉત્સવ મનાવે છે.”
---
તે પોતાની કબર તરફ જુએ છે.
અને પહેલીવાર તેને બહારની દુનિયા કરતાં અંદરનું અંધકાર વધુ શાંત લાગે છે.
---
ડ્રેક્યુલા કબરની અંદર પાછો સુઈ ગયો .
બહારની દુનિયા ઉજવણીમાં ગરકાવ હતી.
પણ એ ઉજવણીમાં કોઈ જીવન નહોતું.તે ધીમેથી બોલ્યો:“મૃત્યુ મને ક્યારેય નહોતું ગમ્યું…
પણ આ જીવંત લોકોનો ઉત્સવ તો મૃત્યુ કરતાં પણ ભયાનક છે.”કબર બંધ થઈ ગઈ.
અને દુનિયાએ એ રાત્રે એક સત્ય ની સમજણ ગુમાવી .
ક્યારેક પીસાચો પાછા કબર મા સૂઈ જાય છે…તે અંદર પ્રવેશે છે.કારણ કે જીવતા માણસો, હવે મરેલાને પણ શરમાવે તેવા બની ગયા છે.
કબર ધીમે ધીમે બંધ થાય છે.
અને અંતિમ અવાજ બહાર આવે છે—
“હું અને મારી કબર ભલી…”
“કારણ કે બહાર હવે માણસ નથી… ફક્ત પોતાના વિનાશનો ઉત્સવ ઉજવતી ભીડ છે.”
---
ચિંતનની પળે....
ડ્રેક્યુલા ધીમે ધીમે કબરની અંદર ઉતરતો ગયો, અને પથ્થરનું ઢાંકણું તેની પાછળ બંધ થતું ગયું. અંદર સંપૂર્ણ અંધકાર હતો—પણ હવે એ અંધકાર તેને ડરાવતો નહોતો. બહાર જે દુનિયા હતી, તે વધુ તેજસ્વી હતી, પણ અંદરથી વધુ ખાલી હતી. છેલ્લી વાર તેણે આંખો બંધ કરતાં માત્ર એટલું વિચાર્યું—કે હજારો વર્ષોમાં તેણે લોહી નહીં, જીવનનો અર્થ શોધ્યો હતો. અને આજે પણ એ અર્થ અધૂરો જ રહ્યો. તેને કોઈ વિજય નહોતો જોઈએ, કોઈ બદલો નહોતો જોઈએ… ફક્ત એક એવો માણસ જોઈએ હતો, જે એક વાર કહી દે કે લાગણી હાર નથી. કબર સંપૂર્ણ બંધ થઈ ગઈ, પણ અંદર એક અઘૂરી આસ હજી પણ જીવતી રહી—કે કદાચ ક્યાંક, કોઈ એક હૃદય હજુ પણ માણસ હોવાનો હિંમત રાખતું હશે.
---
ડિસ્ક્લેમર (Disclaimer)આ કથા સંપૂર્ણ રૂપે કલ્પિત છે. અહીં દર્શાવેલ પાત્રો, સ્થળો અને ઘટનાઓ વાસ્તવિક વ્યક્તિઓ અથવા પરિસ્થિતિઓ સાથે સંબંધિત નથી. આ વાર્તાનો ઉદ્દેશ માત્ર માનવ અંતર અને સમાજના અંધકાર વિશે વિચાર જાગૃત કરવાનો છે — કોઈ ધાર્મિક, સામાજિક અથવા રાજકીય ભાવનાને આહત કરવાનો નથી.
