મેઘરાજ અને વરસાદનું વચન

મેઘરાજ અને વરસાદનું વચન 

જમનગરની બહાર, લખોટા તળાવથી થોડે દૂર એક નાનકડું, પણ ખૂબ જ સુંદર તળાવ હતું નામ હતું – "મેઘ તળાવ" કારણ કે વરસાદની ઋતુમાં આ તળાવ આકાશના મેઘ સાથે વાતો કરતું

ત્યાં રહેતો મોર – મેઘરાજ તેની પૂંછડીમાં સાત રંગનું જાદુ પણ તેના મનમાં એક ખાલીપણું "બધા મારી સુંદરતા જુએ છે, પણ મારી વેદના કોઈ નથી જોતું"

એક વરસાદી સાંજે તળાવના કિનારે એક નાનકડી મયૂરી આવી નામ – નીલમણિ તેની પૂંછડી ટૂંકી, રંગ ઝાંખા પણ આંખોમાં એક અજીબ શાંતિ અને ઊંડાણ

વરસાદે તેને ભીંજવી દીધી ડરથી તે ધ્રૂજી રહી હતી મેઘરાજે પોતાની પૂંછડી ફેલાવી જાણે કોઈ મોટું, રંગીન છત્ર બનાવ્યું

"અહીં આવ, ભીંજાશે નહીં" તેણે નરમ અવાજે કહ્યું

નીલમણિ તેની નીચે આવી "તમે શા માટે ભીંજાયા?" તેણે પૂછ્યું

"કેમ કે તારી આંખોમાં વરસાદ કરતાં વધુ આંસુ હતા"

નીલમણિ ચૂપ થઈ ગઈ પછી બોલી – "તમારી પૂંછડી જોઈને બધા કહે છે કે તમે રાજા છો પણ આજે મને લાગ્યું કે તમે રાજા નહીં, રક્ષક છો"

આ વાતથી મેઘરાજનું હૃદય ધબક્યું નીલમણી માટે. પહેલી વાર કોઈએ તેને "રક્ષક" કહ્યો

ત્યારથી બંને રોજ મળતા વરસાદ આવે ત્યારે મેઘરાજ પૂંછડી ફેલાવે નીલમણિ તેની નીચે બેસે અને વાતો કરે ક્યારેક તળાવના પાણીમાં પોતાનું પ્રતિબિંબ જુએ ક્યારેક વૃક્ષની ડાળીઓ વચ્ચે છુપાઈને હસે

એક દિવસ તળાવ પાસે બીજા પક્ષીઓ પણ આવ્યા એક કબૂતર – શાંતિ એક કોયલ – મધુર એક મેના – ચંચલ

બધા બોલ્યા – "મેઘરાજ, તમારું નૃત્ય તો અદ્ભુત છે પણ આજે અમને પણ નચાવો ને!"

મેઘરાજ હસ્યો "ચાલો, આજે સૌ સાથે નાચીએ"

પણ નીલમણિ ચૂપ રહી તેને ડર લાગ્યો – "જો બધા આવશે તો મેઘરાજ મને ભૂલી જશે"

મેઘરાજે તેની આંખોમાં જોઈને કહ્યું "તું મારી પૂંછડીનો પહેલો રંગ છે, નીલમણિ બાકીના રંગ તો બધા તારી પાછળ જ આવે છે"

આ વાત સાંભળી નીલમણિની આંખોમાં આંસુ આવ્યા પણ આ વખતે આંસુ ખુશીના હતા.

અને પછી આવી એક રાત જે રાતે ખૂબ જ ભારે વાદળો આવ્યા વીજળી કડાકા કરતી હતી અને એક શિકારીની ટોળકી તળાવ તરફ આવી

તેમની પાસે જાળ હતી, બંદૂક હતી અને નજર હતી – મેઘરાજ પર

"આ મોર તો લાખોમાં વેચાય" એક શિકારી બોલ્યો

નીલમણિ ડરી ગઈ "મેઘરાજ, તમે ભાગો! હું તેમને રોકીશ"

પણ મેઘરાજ બોલ્યો "ના, આ વખતે અમે બંને સાથે રહીશું"

તેણે પૂંછડી ફેલાવી વીજળીના પ્રકાશમાં તેના રંગો ચમક્યા જાણે આખું આકાશ તળાવ પર ઉતરી આવ્યું

નીલમણિ પણ તેની બાજુમાં ઊભી રહી તેણે પોતાની નાનકડી પૂંછડી થોડી ઊંચી કરી અને બંનેએ એકસાથે નાચવાનું શરૂ કર્યું

એક અજીબ નૃત્ય – એક લાંબી પૂંછડીનું અને એક નાની પણ હિંમતવાળી પૂંછડીનું.

શિકારીઓ થંભી ગયા તેમની આંખોમાં આશ્ચર્ય અને પછી એક અજીબ શાંતિ.

એક વૃદ્ધ શિકારી બોલ્યો "આ નથી માત્ર મોરનું નૃત્ય આ તો પ્રેમનું નૃત્ય છે આને મારવું એટલે પોતાના હૃદયને મારવું"

તેમનો પ્રેમ જોઈ. તેમણે જાળ ખેંચી લીધી બંદૂક નીચે મૂકી અને ચૂપચાપ પાછા ચાલ્યા ગયા.

સવાર થઈ સૂરજ ઊગ્યો તળાવનું પાણી સોનેરી થઈ ગયું

મેઘરાજ અને નીલમણિ એક ડાળી પર બેઠા

નીલમણિએ કહ્યું – "આજથી હું તમારી પૂંછડીનો એક રંગ બની જઈશ"

મેઘરાજ હસ્યો "અને હું તારી આંખોનો સૌથી ઊંડો રંગ બની જઈશ"

ત્યારથી જ્યારે પણ વરસાદ પડે મેઘ તળાવ પર બે મોર નાચે એકની પૂંછડીમાં સાત રંગ બીજાના હૃદયમાં અનંત વચન

અને જો તમે જમનગર આસપાસના કોઈ તળાવ પાસે જાઓ વરસાદ પછી શાંતિથી બેસી જાઓ તો કદાચ તમને બે મોર દેખાય અને તમને લાગે કે સુંદરતા એટલે માત્ર રંગ નથી એટલે સાથે રહેવાની, એકબીજાને સમજવાની ભાવના છે.