માસી
માસી
માસી.
પ્રોબ – લિફ્ટમાં અજાણ્યો
મરીન ડ્રાઇવની રાતનો એક અલગ જ મિજાજ હોય છે.
દરિયાની લહેરો પથ્થરો સાથે અથડાઈને જાણે કોઈ મધુર સંગીત સર્જતી હોય, રસ્તાની લાઇટો પાણી પર સોનેરી રેખાઓ દોરતી હોય અને દિવસભરની ભાગદોડથી થાકેલું મુંબઈ જાણે થોડી ક્ષણો માટે શ્વાસ લેતું હોય.
પરંતુ એ રાત્રે સ્નેહા માટે આ સૌંદર્યનો કોઈ અર્થ નહોતો.
ઓફિસમાંથી નીકળતાં નીકળતાં રાતના દસ વાગી ગયા હતા. થાકેલી સ્નેહા પોતાની સ્કૂટી પર મહિમ મા આવેલ તેના ફ્લેટ તરફ જઈ રહી હતી. મરીન ડ્રાઇવનો રસ્તો પસાર કરતી હતી ત્યાં અચાનક એક મોટો ધડાકો થયો.
**ભડાક!**
સ્કૂટી એક તરફ ડગમગી ગઈ.
ટાયર ફાટી ગયું હતું.
સ્નેહાએ માંડ માંડ સ્કૂટી કાબૂમાં લઈને રસ્તાની બાજુએ ઊભી રાખી.
"વાહ! મારી. "દુલારી"હવે આ જ બાકી હતું!"
તેણે નિરાશ થઈને આસપાસ નજર ફેરવી. રાત ઘેરી બની રહી હતી. રસ્તા પર વાહનોની અવરજવર પણ ઓછી હતી. પસાર થતાં વાહનોમાંથી કોઈ તેની મુશ્કેલી તરફ નજર પણ કરતું નહોતું.
થોડીવાર પછી દૂરથી એક સફેદ ઓડી તેની તરફ આવતી દેખાઈ. કાર તેની પાસે આવીને ધીમી પડી અને બાજુમાં ઊભી રહી.
પાવર વિન્ડો નીચે સરકી.
અંદર લગભગ સાઠેક વર્ષની એક મહિલા બેઠી હતી. સાદી કૉટનની સાડી, ચાંદી જેવા વાળ અને ચહેરા પર એક અનોખી શાંતિ.
"શું થયું બેટા?"
"સ્કૂટીનું ટાયર ફાટી ગયું છે."
મહિલાએ સ્કૂટી તરફ નજર કરી.
"ઘર ક્યાં છે?"
"મહિમ."
"તો આવ, હું તને મૂકી દઉં."
સ્નેહા થોડી અચકાઈ. મુંબઈ જેવા શહેરમાં રાત્રે કોઈ અજાણી વ્યક્તિની કારમાં બેસવું સહેલું નહોતું. પરંતુ એ વ્યસ્ક મહિલાની આંખોમાં કંઈક એવું હતું કે સ્નેહાને તેમના પ્રત્યે વિશ્વાસની લાગણી થઈ.
તેણે સ્કૂટી ને સાઈડ મા પાર્ક કરી અને લોક કરી અને કારમાં બેસી ગઈ.
શરૂઆતમાં બંને વચ્ચે થોડીવાર મૌન રહ્યું. પછી મહિલાએ વાત શરૂ કરી.
"બેટી તારો આજનો ઓફિસનો દિવસ કંઈ ખાસ સારો ગયો નથી લાગતો?"
સ્નેહા હસી પડી.
"શું..આટલું બધું મારા ચહેરા પર લખાઈ ગયું છે?"
"ઉંમર વધે એટલે માણસોના ચહેરા વાંચતાં શીખી જવાય, બેટા."
વાતનો દોર આગળ વધ્યો.
કામ, પરિવાર, સપનાં અને ભવિષ્યની વાતો કરતાં કરતાં સ્નેહા ક્યારે પોતાના મનની વાતો કરવા લાગી તેની તેને પોતાને પણ ખબર ન પડી.
તે હંમેશાં બીજાને ખુશ રાખવાનો પ્રયત્ન કરતી હતી. પોતાની ઇચ્છાઓને પાછળ રાખીને પરિવાર અને મિત્રો માટે જીવતી હતી. બધું હોવા છતાં ક્યારેક એકલતાનો અનુભવ થતો હતો.
મહિલા શાંતિથી સાંભળતાં રહ્યાં. વચ્ચે વચ્ચે બે-ચાર શબ્દો બોલતાં, પણ એ શબ્દોમાં અનુભવની ઊંડાઈ હતી.
"બેટા, બધાને ખુશ રાખવાના પ્રયત્નમાં ક્યારેક પોતાની જાતને ખુશ રાખવાનું ભૂલી જવાય છે. જીવનમાં પોતાની લાગણીઓનું પણ એટલું જ મહત્ત્વ છે."
સ્નેહા તેમની સામે જોઈ રહી.
કેટલી અજાણી વ્યક્તિ હતી, છતાં જાણે વર્ષોથી ઓળખતી હોય એવી લાગણી થતી હતી.
મરીન ડ્રાઇવ પાછળ રહી ગયું. કાર હાજી અલી પાસેથી પસાર થઈ વર્લી તરફ આગળ વધી.
વાતોમાં સમય ક્યાં પસાર થઈ ગયો તેની સ્નેહાને ખબર જ ન પડી.
"બેટા, મહિમ આવી ગયું."
કાર તેની સોસાયટીના દરવાજા સામે ઊભી રહી.
સ્નેહાના મનમાં એક અજીબ લાગણી જન્મી. જાણે કોઈ પોતાની વ્યક્તિ સાથેની મુલાકાત પૂરી થઈ રહી હોય.
"થેન્ક યુ આન્ટી. આજે તમે ખરેખર મારી બહુ મોટી મદદ કરી."
મહિલાએ હળવું સ્મિત કર્યું.
"ખુશ રહેજે બેટા. અને હા, પોતાની સંભાળ રાખતાં શીખજે."
સ્નેહા કારમાંથી બહાર આવી. બે ડગલાં આગળ વધ્યા પછી અચાનક તેને યાદ આવ્યું કે તેણે મહિલાનું નામ તો પૂછ્યું જ નહોતું.
તે પાછી ફરીને બોલી,
"અરે આન્ટી! તમારું નામ તો પૂછવાનું રહી જ ગયું!"
મહિલાએ સ્મિત સાથે જવાબ આપ્યો,
"કેટલીક મુલાકાતોને નામની જરૂર નથી હોતી, બેટા... તું મને માસી કહી શકે છે."
કાર ધીમે ધીમે આગળ વધી ગઈ.
સ્નેહા થોડીવાર સુધી તેને જતી જોઈ રહી.
તેના મનમાં એક અજાણી હૂંફ પ્રસરી ગઈ. જાણે કોઈ જૂના સંબંધે અચાનક તેની સામે હાથ લંબાવ્યો હોય.
---
ઘરે પહોંચીને સ્નેહાએ મમ્મીને આખી વાત કહી.
"મમ્મી, આજે તો એક બહુ સરસ અનુભવ થયો. રસ્તામાં સ્કૂટીનું ટાયર ફાટી ગયું હતું. એક આન્ટીએ મને પોતાની કારમાં મહિમ સુધી મૂકી. કેટલી સરસ વ્યક્તિ હતાં! તેમની સાથે વાત કરતાં એવું લાગતું હતું જાણે વર્ષોથી ઓળખતી હોઉં."
મમ્મી હળવેથી હસ્યાં.
"સારું થયું બેટા. મુશ્કેલીના સમયે કોઈ મદદે આવે એ પણ નસીબની વાત છે."
એટલામાં સ્નેહાને એક વાત યાદ આવી.
"અરે હા! વાતો કરતાં કરતાં મેં તેમની સાથે એક સેલ્ફી પણ લીધી હતી. જુઓ ને!"
તેણે ઉત્સાહથી મોબાઇલ મમ્મીના હાથમાં આપ્યો.
ફોટો જોતાં જ મમ્મીના ચહેરાનો રંગ બદલાઈ ગયો.
તેમના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.
"સ્નેહા... આ ફોટો તને ક્યાંથી મળ્યો?"
"મમ્મી, હમણાં જ તો એ આન્ટી સાથે હતી. શું થયું?"
મમ્મીએ કંઈ જવાબ આપ્યો નહીં. તેઓ ઉતાવળે પોતાના રૂમમાં ગયાં અને થોડીવાર પછી એક જૂનો ફોટો આલ્બમ લઈને પાછાં આવ્યાં.
આલ્બમનાં પાનાં ફેરવતાં એક ફોટા પર તેમની આંગળી અટકી.
તેમણે એ ફોટો સ્નેહાની સામે ધર્યો.
સ્નેહા અવાક્ થઈ ગઈ.
ફોટામાં એ જ ચહેરો હતો.
એ જ સ્મિત.
એ જ આંખો.
ફોટાની નીચે લખેલું હતું:
**રમીલા શાહ (1963–2020)**
"મમ્મી... આ કોણ છે?"
મમ્મીની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
"આ મારી મોટી બહેન હતી. તારી માસી... રમીલા માસી."
"પણ મમ્મી, આજે તો હું તેમની સાથે કારમાં આવી છું! તેમણે મારી સાથે વાતો કરી, મને ઘરે મૂકી ગયાં!"
મમ્મી થોડીવાર ચૂપ રહ્યાં.
પછી ધીમેથી બોલ્યાં,
"રમીલા માસીનો સ્વભાવ જ એવો હતો. કોઈ મુશ્કેલીમાં હોય તો મદદ કર્યા વગર તેમને ચેન પડતું નહીં. વર્ષો પહેલાં પણ એક અજાણી યુવતીને રાત્રે રસ્તા પર મુશ્કેલીમાં જોઈ હતી. તેને પોતાની કારમાં ઘરે મૂકી આવ્યાં હતાં. બીજાની મદદ કરવી એ તેમના સ્વભાવનો ભાગ હતો."
"પણ મમ્મી, તેમનું મૃત્યુ તો 2020માં થયું હતું ને?"
"હા બેટા. એક માર્ગ અકસ્માતમાં તેમનું મૃત્યુ થયું હતું."
ઘરમાં અચાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો.
સ્નેહાએ ધ્રૂજતા હાથે ફરી મોબાઇલ હાથમાં લીધો.
"ના મમ્મી, આમાં કંઈક ગેરસમજ હશે. મેં તેમની સાથે સેલ્ફી લીધી છે. જુઓ!"
તેણે ગેલેરી ખોલી.
થોડીવાર પહેલાં લીધેલો ફોટો શોધ્યો.
ફોટો સ્ક્રીન પર દેખાયો.
પરંતુ...
સ્નેહા એકલી ઊભી હતી.
તેની બાજુમાં કારની સીટ ખાલી હતી.
જાણે ત્યાં ક્યારેય કોઈ બેઠું જ ન હોય!
સ્નેહાના શરીરમાંથી જાણે લોહી ઊતરી ગયું.
તેણે ફોટાને ફરી ઝૂમ કરીને જોયો. કોઈ ભૂલ નહોતી. ફોટામાં તે એકલી જ હતી.
એ જ વખતે તેની નજર ફોટાની વિગતો પર પડી.
**સમય: રાત્રે 10:22**
અને લોકેશનમાં લખેલું હતું:
**રમીલા માર્ગ.**
સ્નેહા ચોંકી ગઈ.
આ નામ તેણે અગાઉ ક્યારેય સાંભળ્યું નહોતું.
બીજા દિવસે તેણે આ વાતની તપાસ કરવાનું નક્કી કર્યું. સ્થાનિક જૂના અખબારો અને ઇન્ટરનેટ પર શોધખોળ કરતાં તેને એક જૂના અકસ્માતના સમાચાર મળ્યા.
તે વાંચીને તેના હાથ ઠંડા પડી ગયા.
જે સ્થળે ગઈ રાત્રે તેની સ્કૂટીનું ટાયર ફાટ્યું હતું, બરાબર એ જ સ્થળે 2020માં એક માર્ગ અકસ્માત થયો હતો.
અકસ્મતમાં મૃત્યુ પામનાર મહિલાનું નામ હતું — રમીલા શાહ.
સ્નેહા લાંબા સમય સુધી સમુદ્ર સામે ઊભી રહી.
દરિયાની લહેરો જાણે કંઈક કહેવા માગતી હતી.
હવે તેને સમજાતું હતું કે ગઈ રાત્રે તેને માત્ર એક લિફ્ટ મળી નહોતી.
કોઈ અજાણી વ્યક્તિએ નહીં, પણ પોતાની જ માસીએ તેને મુશ્કેલીમાંથી બહાર કાઢી હતી.
કદાચ કેટલીક લાગણીઓ મૃત્યુ પછી પણ જીવંત રહેતી હોય છે.
કદાચ સ્નેહનો સંબંધ સમય અને અંતરથી પર હોય છે.
સ્નેહાની આંખોમાંથી આંસુ સરકી પડ્યાં.
તેના હોઠ પર ધીમેથી શબ્દો સરી પડ્યા...
**"થેન્ક યુ, માસી!"**
એ રાત્રે તેને માત્ર લિફ્ટ મળી નહોતી.
વર્ષો પહેલાં અધૂરો રહી ગયેલો એક સ્નેહનો સંબંધ જાણે ફરી એક વાર પોતાની મંજિલ સુધી પહોંચી ગયો હતો. ❤️
કલ્પેશ પટેલ ©
