સેતુ.
સેતુ.
સેતુ.
પ્રોબ ~એક અનસેન્ટ મેસેજ.
કેટલાક સંબંધોનું કોઈ નામ હોતું નથી, છતાં એ જીવનભર હૃદયમાં જીવંત રહે છે. કેટલાક સેતુઓ બે કિનારાને જોડવા માટે બંધાય છે, પરંતુ ક્યારેક સંજોગોની નદી એટલી ઊંડી હોય છે કે એ સેતુ પર કોઈ ચાલી શકતું નથી.
ડૉ. આનંદ અને લોયેલા વચ્ચે પણ આવો જ એક સેતુ બંધાયો હતો.
આનંદ વ્યવસાયે ડૉક્ટર હતો. સ્વભાવે શાંત, સંવેદનશીલ અને લાગણીઓને શબ્દો કરતાં મૌનમાં વ્યક્ત કરવામાં માનનારો. લોયેલા તેની સખી હતી. બંને વચ્ચેની મિત્રતા ક્યારે પ્રેમમાં પરિવર્તિત થઈ ગઈ, એની જાણ કદાચ બંનેને હતી, પરંતુ સ્વીકારવાની હિંમત કોઈનામાં નહોતી.
બંનેની વચ્ચે લાગણીનો સેતુ તો હતો, પણ એની સામે ઊભી હતી જાતિ અને ધર્મની ઊંચી દીવાલ.
આનંદે એકાદ વાર સંબંધને નામ આપવાની હિંમત કરી હતી. લોયેલાની આંખોમાં પણ એ જ લાગણી હતી. પરંતુ જ્યારે વાત લગ્ન સુધી પહોંચી ત્યારે પરિવારની માન્યતાઓ, સામાજિક બંધનો અને ખાસ કરીને લોયેલાની માતાનો વિરોધ બંનેની લાગણીઓ કરતાં વધારે મજબૂત સાબિત થયો.
લોયેલા માતાની ઇચ્છા સામે ઝૂકી ગઈ.
સમય જતાં તેણે સબીયો ફરનાડીઝ સાથે લગ્ન કરી લીધાં.
આનંદે કોઈ ફરિયાદ કરી નહીં. કોઈ પ્રશ્ન પૂછ્યો નહીં. માત્ર એટલું સમજ્યો કે દરેક પ્રેમને લગ્નનું સરનામું મળતું નથી.
જીવન આગળ વધતું રહ્યું.
વર્ષો વીતી ગયાં. આનંદ પોતાની તબીબી કારકિર્દીમાં વ્યસ્ત થઈ ગયો. લોયેલા પણ પોતાના સંસારમાં સ્થિર થઈ ગઈ હતી. જૂની યાદો ક્યારેક મનના કોઈ ખૂણે ટકોરા મારતી, પણ બંનેએ એ દરવાજો ખોલવાનું ટાળ્યું હતું.
સમયની બલિહારી કહો કે નિયતિની મરજી!
એક દિવસ સિવિલ હોસ્પિટલમાં આનંદની મુલાકાત લોયેલા સાથે થઈ.
લાંબા સમય પછી એકબીજાને જોયાં. ચહેરા પર આશ્ચર્ય હતું, આંખોમાં જૂની ઓળખાણ અને હોઠ પર ઔપચારિક સ્મિત.
પરંતુ આ મુલાકાત આનંદ માટે જેટલી અણધારી હતી, એટલી જ પીડાદાયક પણ હતી.
લોયેલા પોતાના પતિ સબીયો ફરનાડીઝની સારવાર માટે હોસ્પિટલમાં આવી હતી. સબીયોને કેન્સરનું અંતિમ સ્ટેજ હતું. તબીબી ભાષામાં કહીએ તો જીવનની ઘડિયાળો હવે ગણતરીના દિવસો તરફ આગળ વધી રહી હતી.
આનંદે ડૉક્ટર તરીકે પોતાની તમામ ફરજ નિભાવી. શક્ય એટલી સારવાર, યોગ્ય માર્ગદર્શન અને માનવીય સહાનુભૂતિ આપી. લોયેલાને પણ આ મુશ્કેલ સમયમાં એક જૂના મિત્રનો સહારો મળ્યો હતો.
પરંતુ કુદરત સામે ક્યારેક તબીબી વિજ્ઞાન પણ લાચાર બની જાય છે.
સબીયો ફરનાડીઝનું અવસાન થયું.
ફ્યુનરલ પછી આનંદે લોયેલાને સાંત્વના આપી. એ ક્ષણે તેને લોયેલા માટે ફરી એકવાર જૂની લાગણીઓનો અહેસાસ થયો. કદાચ વર્ષો પહેલાં અધૂરી રહી ગયેલી વાતો ફરી મનમાં જીવંત થઈ હતી.
પરંતુ આ વખતે આનંદ ઉતાવળ કરવા માગતો નહોતો.
તે જાણતો હતો કે લોયેલા જીવનના એક અત્યંત મુશ્કેલ તબક્કામાંથી પસાર થઈ રહી હતી. એના દુઃખની ક્ષણોમાં પોતાની લાગણીનો એકરાર કરવો યોગ્ય નહોતો.
તેણે મોબાઇલમાં એક મેસેજ લખ્યો.
'લોયેલા,
વર્ષો વીતી ગયાં, છતાં કેટલીક લાગણીઓ સમય સાથે જૂની થતી નથી. જીવન આપણને ક્યાંથી ક્યાં લઈ આવ્યું! તારા જીવનમાં જે ખાલીપો આવ્યો છે એનું દુઃખ છે. કદાચ આજે પણ તારી સાથે કેટલીક વાતો કરવાનું મન થાય છે, જે વર્ષો પહેલાં અધૂરી રહી ગઈ હતી.
હું જાણતો નથી કે તું આ શબ્દોને કેવી રીતે લઈશ. બસ, એટલું કહેવું છે કે તું મારા માટે ક્યારેય અજાણી નહોતી અને કદાચ ક્યારેય નહીં બને.'
મેસેજ લખાઈ ગયો હતો.
પણ મોકલવાની હિંમત નહોતી.
આનંદે મેસેજ ડ્રાફ્ટમાં સાચવી રાખ્યો.
દિવસો પસાર થયા. લોયેલા સાથે કોઈ ખાસ વાતચીત થઈ નહીં. આનંદ ક્યારેક એ મેસેજ ખોલતો, વાંચતો અને ફરી બંધ કરી દેતો.
આખરે લોયેલાનો જન્મદિવસ આવ્યો.
આનંદે નક્કી કર્યું કે આજે તો એ મેસેજ મોકલી જ દેશે. ઓછામાં ઓછું પોતાની લાગણીને શબ્દોનું સરનામું તો મળશે.
તેણે મોબાઇલમાં ઇનબોક્સ ખોલ્યું.
પરંતુ સ્ક્રીન પર લોયેલાનો એક નવો મેસેજ તેની રાહ જોતો હતો.
'પ્રિય આનંદ,
મારા મુશ્કેલ સમયમાં તેં જે સાથ અને સહકાર આપ્યો છે એ બદલ હું તારી આભારી છું. સબીયોની સારવાર દરમિયાન તેં માત્ર ડૉક્ટર તરીકે નહીં, એક સાચા મિત્ર તરીકે પણ મારી સંભાળ લીધી.
આજે મારા જન્મદિવસે તને એક ખુશખબર આપવી છે. સબીયોના નાના ભાઈ જેરાલ્ડે મને જીવનમાં ફરી આગળ વધવાનો સહારો આપ્યો છે. પરિવારની સંમતિથી અમે લગ્ન કરવાનો નિર્ણય લીધો છે.
મારા નવા જીવન માટે તારા આશીર્વાદની અપેક્ષા છે.
લોયેલા.'
આનંદની આંગળીઓ મોબાઇલની સ્ક્રીન પર સ્થિર થઈ ગઈ.
જે લાગણીને વ્યક્ત કરવા માટે તે આટલા દિવસોથી હિંમત એકઠી કરી રહ્યો હતો, એ લાગણી હવે ફરી એકવાર મૌન બની ગઈ.
તેના ઇનબોક્સમાં લોયેલાના લગ્નનું આમંત્રણ પણ હતું.
આનંદે પોતાનો ડ્રાફ્ટ ખોલ્યો. એકવાર ફરી એ શબ્દો વાંચ્યા. પછી ધીમેથી આખો મેસેજ ડિલીટ કરી નાખ્યો.
થોડીવાર પછી તેણે લોયેલાને જવાબ લખ્યો.
'જન્મદિવસની શુભેચ્છાઓ, લોયેલા! જીવનના નવા અધ્યાય માટે ખૂબ ખૂબ શુભકામનાઓ. ઈશ્વર તમને બંનેને સુખી રાખે.'
મેસેજ મોકલી દીધો.
મોબાઇલ બાજુમાં મૂકીને આનંદ બારી પાસે ઊભો રહ્યો. બહાર જીવન પોતાની ગતિએ દોડી રહ્યું હતું.
તેના મનમાં એક જ વિચાર આવ્યો...
કેટલાક સંબંધો જીવનમાં સેતુ બનીને આવે છે. બે હૃદયને નજીક લાવે છે, લાગણીઓનું વહન કરે છે, પરંતુ દરેક સેતુનું ગંતવ્ય મિલન જ હોય એવું જરૂરી નથી.
કેટલીક લાગણીઓ વ્યક્ત ન થાય એ જ કદાચ એમનું અંતિમ સરનામું હોય છે.
દરેકના જીવનમાં કેટલાક મેસેજ મોકલાતા નથી, છતાં આખી જિંદગી હૃદયના ઇનબોક્સમાં અનસેન્ટ જ રહે છે.
કલ્પેશ પટેલ ©

