વિવાહની વાહવાહી!
વિવાહની વાહવાહી!
વિવાહની વાહવાહી!
નવસારીની રંગબેરંગી ગલીઓ અને સોનીવાડની સોડમભરી સુવાસ વચ્ચે રહેતા આપણા વોહરાજી હવે લગ્નની ઉંમરે પહોંચી ગયા હતા. તેમનું પૂરું નામ ઇબ્રાહિમભાઈ વોહરા હતું, પરંતુ મહોલ્લામાં સૌ તેમને પ્રેમથી 'વોહરાજી' કહીને જ બોલાવતા.
વોહરાજી કોઈ સામાન્ય વ્યક્તિ નહોતા. તેમને બુદ્ધિના ભંડાર કહેવા કરતાં નવાં નવાં અને અજબગજબ વિચારોના ખજાના કહેવા વધુ યોગ્ય ગણાય!
ઘરના સૌ લોકો આ વાતથી ચિંતિત હતા કે ભાઈની ઉંમર વીસથી ઓગણત્રીસે પહોંચી ગઈ, છતાં લગ્નની કોઈ વાત પાકી થતી નહોતી. આખરે પરિવારના વડીલોએ નક્કી કર્યું કે હવે વોહરાજીનાં લગ્ન ગોઠવેલાં લગ્ન એટલે કે અરેન્જ્ડ મેરેજથી જ કરાવવાં, જેથી વડીલોની નજરે એક યોગ્ય પાત્ર મળી રહે.
વચ્ચે રહીને વાત કરવાનું કામ એક દૂરના કાકાએ ઉપાડી લીધું. તેમણે આવીને પરિવારને ખાતરી આપી,
"તમે જરાય ચિંતા ન કરો. સુરતમાં એક બહુ જ સારી છોકરી છે. નામ છે બાનોબેન. રૂપાળી, સમજદાર અને રસોઈ બનાવવામાં પણ એકદમ નિપુણ!"
આ સાંભળીને વોહરાજીએ ગંભીરતાથી ચશ્માં સરખાં કર્યાં અને કાકાને પૂછ્યું,
"કાકા, આ અરેન્જ્ડ મેરેજ એટલે શું? કોઈ સેલ્ફ ડ્રાઇવિંગ કાર જેવી વ્યવસ્થા છે? સ્ટિયરિંગ કોઈ બીજું સંભાળે અને ગાડી આપણે ચલાવવાની? અને હા, એમાં બ્રેક કોણ મારશે? હું કે બાનોબેન?"
કાકાએ કપાળે હાથ મૂકતાં કહ્યું,
"અરે વોહરાજી! તમે પણ કમાલ કરો છો! બ્રેક મારવાની નોબત જ શા માટે આવે? પહેલાં મળો તો ખરા! નવસારીના સ્ટેશન રોડ પર આવેલી જાણીતી રેસ્ટોરાંમાં બંનેની મુલાકાત ગોઠવી છે."
મુલાકાતનો દિવસ આવી પહોંચ્યો.
વોહરાજી નવા કોટ-પેન્ટ અને માથે કાળી ટોપી અને નવા ચશ્માં પહેરીને પૂરા ઠાઠમાઠ સાથે રેસ્ટોરાંમાં પહોંચ્યા. તેમનો રુઆબ એવો હતો જાણે વડાપ્રધાન કોઇ મંત્રી પદ માટે શપથગ્રહણ માટે બોલાવ્યા હોય!
થોડીવારમાં બાનોબેન પોતાનાં માતા-પિતા સાથે ત્યાં આવી પહોંચ્યાં. તેઓ શાંત સ્વભાવનાં અને બારમું ફેઈલ ભણેલાં હતાં.
વોહરાજીએ પોતાની આગવી શૈલીમાં વાતચીત શરૂ કરી.
"બાનોબેન, તમને ખબર છે? અરેન્જ્ડ મેરેજ એટલે બે અજાણ્યા મુસાફરોનું ટ્રેનમાં મળવું! ટિકિટ ભલે કાકાએ કઢાવી હોય, પણ બર્થ કઈ મળશે એ તો નસીબ જ નક્કી કરે!"
બાનોબેને હળવું સ્મિત કરીને જવાબ આપ્યો,
"વોહરાજી, ટિકિટ ભલે કોઈએ પણ કઢાવી હોય, પણ ડબ્બો સ્વચ્છ રાખવાની જવાબદારી તો બંનેની હોય ને! નહીં તો મુસાફરીમાં ઝઘડો થવાનો જ!"
વોહરાજી મનમાં ખુશ થયા. તેમને લાગ્યું કે સામેની વ્યક્તિ પણ કંઈ કમ નથી!
વાત આગળ વધી. હવે તેમણે પોતાના વેપારનો પરિચય આપવાનું શરૂ કર્યું.
"હું નવસારીમાં અકીક અને ડ્રાયફ્રૂટ્સનો વેપાર કરું છું. મારું મગજ વગર કાજુ-બદામ ખાધે એકદમ તેજ ચાલે છે!"
બાનોબેને તરત જ હસતાં હસતાં જવાબ આપ્યો,
"એટલે કે ક્યારેક બહુ મોંઘા પડે અને ક્યારેક પચાવવામાં પણ ભારે પડે, ખરું ને?"
આ સાંભળીને વોહરાજી તો એકદમ વારી ગયા! તેમને લાગ્યું કે આ છોકરી તો ખરેખર બુદ્ધિની વજીર છે!
તેમણે તરત જ ખિસ્સામાંથી નાની ડાયરી કાઢી અને કહ્યું,
"તો પછી મોડું શાનું? આજની તારીખે જ સગાઈની તારીખ પણ પાકી કરી નાખીએ! અષાઢ મહિનો આવે એ પહેલાં આપણે સોદાન્નુ ખાવા પણ જવાનું છે!"
બાનોબેનના પિતાએ થોડી સંકોચભરી રીતે કહ્યું,
"અરે ભાઈસાહેબ, જરા શાંતિ રાખો! છોકરીને થોડો વિચારવાનો અને સમજવાનો સમય તો આપો!"
વોહરાજીએ ગંભીરતાથી જવાબ આપ્યો,
"વિચારવાનું શું છે કાકા? અરેન્જ્ડ મેરેજ તો ઇન્સ્ટન્ટ નૂડલ્સ જેવાં હોય છે! બે મિનિટમાં ગરમ પાણી નાખો અને તૈયાર! હવે વધારે વિચારવામાં બેસીશું તો પાણી જ ઠંડું થઈ જશે!"
આ સાંભળીને રેસ્ટોરાંમાં બેઠેલા બીજા લોકો પણ પોતાનું હાસ્ય રોકી શક્યા નહીં. બાનોબેન પણ ખડખડાટ હસી પડ્યાં.
બાનોબેનના ચહેરા પરનું સ્મિત જોઈને વોહરાજીએ પોતાની અડધી જીત થઈ ગઈ હોવાનું માની લીધું!
આખરે બંને પરિવારની સંમતિથી સંબંધ પાકો થયો. થોડા જ દિવસોમાં નવસારીમાં વોહરાજી અને બાનોબેનનાં લગ્ન પણ ધામધૂમથી સંપન્ન થઈ ગયાં.
હવે ઘરના રસોડામાં બાનોબેન ક્યારેક વોહરાજીના ડ્રાયફ્રૂટ્સના જ્ઞાન પર મરચાંનો વઘાર કરી દે છે અને વોહરાજી મોજથી કહે છે,
"વાહ ભાઈ વાહ! અરેન્જ્ડ મેરેજની આ ગાડી તો ખરેખર સુપરફાસ્ટ એક્સપ્રેસ નીકળી!"
આ સાંભળીને બાનોબેન પણ ક્યાં પાછળ રહેવાનાં હતાં!
તેઓ હસીને જવાબ આપે,
"ગાડી સુપરફાસ્ટ ખરી, પણ હવે એનો ડ્રાઇવર એકલો નથી!"
અને પછી બંનેના હાસ્યથી ઘરનું આંગણું ગુંજી ઊઠે છે.
ખરેખર, આ વિવાહની વાહવાહી તો કરવી જ પડે ને ?
વાંચન વિશેષ
વોરા (દાઉદી વોરા) સમુદાયમાં "સોદાન્નુ" (Sodannu / Sodanna) નામની એક ખૂબ જ જાણીતી અને પરંપરાગત મીઠી વાનગી છે.
ડિસ્ક્લેમર:
આ વાર્તા સંપૂર્ણપણે કાલ્પનિક અને મનોરંજનના હેતુથી લખવામાં આવી છે. પાત્રો, પ્રસંગો અને સંવાદો લેખકની કલ્પનાનું સર્જન છે. કોઈ વ્યક્તિ કે સમાજની લાગણીઓને ઠેસ પહોંચાડવાનો હેતુ નથી.
