તરુનું રુદન

પ્રભાતે એક અશ્રુ પાને મેં જોયું હતું,

કોઈ તૂટયા શમણે, શું તરુ રોયું હતું ?

તાજું કર્યું સ્મરણ, શું કારણ હશે?

કે આમ વનરાજીના ઉરે વેદના વસે,

ક્રમ નીતનો હતો, ન નજરે લીધું હતું,

વીતી સંધ્યાએ તૂટતું પર્ણ મેં દીઠું હતું,

હોય શું ખોટ તરુને એક પાંદડે વળી,

તો શું અમસ્તી જ છે આંખ ભીની કરી,

પરિણામ રુપ તેનું આ આંસુ છૂટી ગયું,

રહ્યાં ઘણા છતાંય એક પોતીકું તૂટી ગયું,

જગની ઘટમાળમાં સ્નેહીઓની ક્યાં ખોટ છે,

લાખોનો આવરો છતાં એકના જવાથી ઓટ છે.