બસ એ

રોજ નવા દર્દ શાને દે છે,

ક્યારેક તો આઘાતમાંથી ઉભા થવા દે,

શ્વાસ લેવા કોઇ હવે હવા દે છે,

સમજી જવું એ દર્દ નવા દે છે.

યુગો સુધી અકબંધ રહ્યો સ્નેહ-સેતુ,

એને તોડવા કોઈ હવે અગ્નિ દે છે,

લાગણી પાઈ છોડમાંથી ઝાડ કર્યું મેં,

હવે પોતાના જ વૃક્ષને સળગાવી દે છે.

ઈચ્છાને તો જડી દીધી એમની છબી સાથે,

પણ આ સ્મરણ એમનું ક્યાં સુવા દે છે,

થાકીને માંડ માંડ એકાદું ઝોકું આવ્યું, 

પણ તારું ડોકાચીયું પાણી ફેરવી ગયું.

વીસરવા છે હવે પણ ચહેરો જોઈ ને,

એ હવે મરવા અમને દવા દે છે,

રોજ નવા દર્દ શાને દે છે,

ક્યારેક તો આઘાતમાંથી ઉભા થવા દે.