విఘ్నేశ్వరుని కరుణ

శుక్లాంబరధరం విష్ణుం

 శశివర్ణం చతుర్భుజమ్ ।

 ప్రసన్నవదనం ధ్యాయేత్

 సర్వవిఘ్నోపశాంతయే ॥

ఈ ప్రసిద్ధ శ్లోకాన్ని ప్రతి శుభకార్యారంభంలో పఠించడం ఆనవాయితీ. ప్రసన్నమైన ముఖంతో భక్తులను అనుగ్రహించే గణనాథుని ధ్యానిస్తే జీవితంలోని విఘ్నాలు తొలగిపోతాయని దీని భావం. కానీ గణపతి విఘ్నాలను తొలగించే విధానం చాలాసార్లు మన ఆలోచనలకు భిన్నంగా ఉంటుంది. ఆయన కేవలం సమస్యలను తొలగించడు; వాటి వెనుక దాగి ఉన్న అహంకారం, అసూయ, మమకారం వంటి అంతర్గత దోషాలను కూడా నిర్మూలిస్తాడు. అలాంటి దివ్యమైన సత్యాన్ని తెలియజేసే ఒక అద్భుత గాథ గణేశ పురాణంలో కనిపిస్తుంది.

అలకాపురి రాజధానిగా అపారమైన సంపదతో విలసిల్లుతున్న రోజులవి. ధనాధిపతి కుబేరుడు మూడు లోకాలలోని సంపదలన్నిటికీ అధిపతి. అతని ఖజానాల్లో బంగారు నాణేలు కొండల్లా పేరుకుపోయాయి. వజ్రాలు సూర్యకాంతిని మించిపోయేలా మెరిసేవి. అతని రాజభవనం దేవలోకాల కంటే వైభవంగా కనిపించేది. కాలక్రమేణా సంపదపై గర్వం అతని హృదయంలో నెమ్మదిగా పెరగడం ప్రారంభమైంది.

ఒక రోజు అతడికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

“నా సంపద వైభవం ఎంత గొప్పదో శివుడే చూస్తే ఎంత బాగుంటుంది! ఈ మూడు లోకాలలో నాతో సమానమైనవాడు లేడని అందరికీ తెలియాలి” అని అనుకున్నాడు.

ఆ ఆలోచనతో కైలాసానికి వెళ్లి శివపార్వతులకు నమస్కరించి, తన రాజభవనంలో ఏర్పాటు చేసిన మహావిందుకు రావాలని వినయంగా ఆహ్వానించాడు. కానీ ఆ వినయంలో గర్వం దాగి ఉందని పరమశివుడు గ్రహించాడు.

మహాదేవుడు చిరునవ్వుతో, “కుబేరా! నేను, పార్వతీదేవి రాలేము. మా కుమారుడు గణేశుడు వస్తాడు. ఆయనను ఆతిథ్యం ఇవ్వు” అని అన్నాడు.

కుబేరుడు మనసులో నవ్వుకున్నాడు. “ఒక చిన్న బాలుడు ఎంత తింటాడు?” అని భావించాడు.

విందు రోజు వచ్చింది. రాజభవనం సర్వాంగసుందరంగా అలంకరించబడింది. బంగారు పాత్రల్లో వందల రకాల వంటకాలు సిద్ధమయ్యాయి. దేవతలకు సరిపోయే మిఠాయిలు, పానీయాలు, అరుదైన ఫలాలు వరుసగా అమర్చబడ్డాయి.

గణపతి అక్కడకు విచ్చేశాడు.

కుబేరుడు గర్వంగా విందు ప్రారంభించాడు.

గణపతి ప్రశాంతంగా భోజనం చేయడం మొదలుపెట్టాడు. ఒక పాత్ర ఖాళీ అయింది. తరువాత మరోటి. ఇంకొకటి. కొద్దిసేపటికే వందలాది వంటకాలు అంతమయ్యాయి. వంటశాలల నుంచి కొత్త ఆహారాన్ని తెచ్చారు. అవన్నీ కూడా అయిపోయాయి.

అయినప్పటికీ గణపతికి ఆకలి తీరలేదు.

రాజభవనం మొత్తంలో ఉన్న నిల్వలన్నీ తీసుకొచ్చారు. అవి కూడా సరిపోలేదు.

కుబేరుని నుదిటిపై చెమటబిందువులు కనిపించసాగాయి.

గణపతి నిశ్శబ్దంగా లేచి రాజభవనంలోని బంగారు పాత్రలను తినడం ప్రారంభించాడు. కొద్దిసేపటికి వెండి అలంకారాలు కూడా కనిపించలేదు. భవనంలోని సంపద అంతా ఆయన దివ్యలీలలో మాయం కావడం మొదలైంది.

కుబేరుని గర్వం క్షణాల్లో భయంగా మారిపోయింది.

“ఈయన నా సంపద మొత్తాన్ని మింగేస్తారేమో!” అని వణికిపోయాడు.

భయంతో పరుగెత్తుకుంటూ కైలాసానికి చేరుకున్నాడు. శివుని పాదాలపై పడి తన తప్పును ఒప్పుకున్నాడు.

“ప్రభూ! సంపద నాదే అనుకున్నాను. నా ఐశ్వర్యాన్ని చూపించాలని ప్రయత్నించాను. నా అహంకారాన్ని క్షమించండి” అని వేడుకున్నాడు.

అప్పుడు మహాదేవుడు అతనికి ఒక గుప్పెడు అటుకులు ఇచ్చాడు.

“ఇవీ తీసుకెళ్ళి గణపతికి భక్తితో సమర్పించు. ఆయనకు ఆకలిని తీర్చేది ఆహారం కాదు, భక్తి” అని అన్నాడు.

కుబేరుడు తిరిగి వచ్చాడు. ఈసారి అతని ముఖంలో గర్వం లేదు. చేతులు జోడించి, కళ్లలో నీరుతో, హృదయంలో వినయంతో గణేశుని ముందు నిలబడ్డాడు.

“గణనాథా! ఇవి విలువైనవి కావు. కానీ నా పశ్చాత్తాపం, నా భక్తి, నా సమర్పణ ఇవి. దయచేసి స్వీకరించండి” అని ప్రార్థించాడు.

గణపతి ఆ అటుకులను స్వీకరించాడు.

అద్భుతం జరిగింది.

ఒక గుప్పెడు అటుకులు తిన్న వెంటనే ఆయన ఆకలి పూర్తిగా శాంతించింది. ముఖంలో కరుణ ఉట్టిపడింది. కుబేరుడి హృదయం ఒక్కసారిగా తేలికపడింది.

ఆ క్షణంలో అతనికి ఒక దివ్యమైన జ్ఞానం కలిగింది.

సంపద దేవుని సొత్తు. మనిషి కేవలం దాని సంరక్షకుడు మాత్రమే. బంగారం భగవంతుని చేరువ చేయదు. వినయం మాత్రమే చేరువ చేస్తుంది. ధనం మనిషిని గొప్పవాడిని చేయదు. దానిని ఎలా ఉపయోగిస్తాడనే గుణమే అతని మహత్తును నిర్ణయిస్తుంది.

గణపతి చిరునవ్వుతో కుబేరుణ్ణి అనుగ్రహించాడు. “అహంకారమే నిజమైన విఘ్నం. దానిని జయించినవాడే సంపన్నుడు” అనే మౌన సందేశాన్ని ఆయన అందించాడు.

ఈ గాథ నేటికీ ప్రతి భక్తుని హృదయాన్ని తాకుతుంది. మనం దేవుని ముందు ఏమి సమర్పిస్తున్నామన్నది ముఖ్యమైంది కాదు; ఏ హృదయంతో సమర్పిస్తున్నామన్నదే ముఖ్యం. భగవంతుడు బంగారాన్ని చూడడు, భక్తిని చూస్తాడు. సంపదను చూడడు, సమర్పణను చూస్తాడు. అందుకే గణనాథుని అనుగ్రహం పొందడానికి గొప్ప ఐశ్వర్యం అవసరం లేదు. నిర్మలమైన మనస్సు, వినయపూర్వకమైన హృదయం ఉంటే చాలు. అదే నిజమైన ఆధ్యాత్మిక సంపద. అదే గణేశ తత్వం.

॥ శ్రీ గణేశాయ నమః ॥ 🙏🌺🐘