నిష్కల్మష భక్తి

హిమాలయాల అడవుల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో శ్రద్ధ అనే బాలుడు నివసించేవాడు. తండ్రిని చిన్నతనంలోనే కోల్పోయిన అతడు తన వృద్ధ తల్లితో కలిసి అత్యంత పేదరికంలో జీవించేవాడు. ఎన్నో రోజులు కడుపునిండా అన్నం కూడా దొరకేది కాదు. కానీ అతని హృదయంలో మాత్రం ఒక అపారమైన సంపద ఉండేది. అది గణపతిపై అచంచలమైన విశ్వాసం.

ప్రతి ఉదయం చీకట్లు తొలగక ముందే లేచి, గ్రామం బయట ఉన్న మర్రిచెట్టు కింద మట్టితో చేసిన చిన్న గణపతి విగ్రహం ముందు దీపం వెలిగించేవాడు.

“వినాయకా! నాకు ధనం వద్దు, కీర్తి వద్దు. నువ్వు నా వెంట ఉంటే చాలు” అని భక్తితో నమస్కరించేవాడు.

ఒక సంవత్సరం భయంకరమైన కరువు వచ్చింది. పంటలు ఎండిపోయాయి. బావులు అడుగంటిపోయాయి. పశువులు ఆకలితో చనిపోయాయి. గ్రామమంతా దుఃఖంలో మునిగిపోయింది. పిల్లల ఏడుపు, తల్లుల ఆవేదన, వృద్ధుల నిస్సహాయత చూసి భూమాత కూడా కన్నీరు కారుస్తున్నట్లుండేది.

ఒక రోజు శ్రద్ధ ఇంటికి వచ్చేసరికి అతని తల్లి ఇంటి మూలన నీరసంగా పడుకుని కనిపించింది.

“అమ్మా! ఏమైనా తిన్నావా?” అని అడిగాడు.

ఆమె బలవంతంగా చిరునవ్వు నవ్వింది.

“నువ్వు తిన్నావా నాన్నా? నేను బాగానే ఉన్నాను.”

ఆ మాటలు విన్న శ్రద్ధ గుండె ముక్కలైంది. మూడురోజులుగా ఆమె నోటికెళ్లింది ఒక్క గిన్నె నీరే అని అతనికి తెలుసు. తల్లి కళ్లలో ఆకలి, ముఖంలో బాధ చూసి అతను బయటకు పరుగెత్తి వెళ్లి కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.

ఆ రాత్రి గ్రామస్థులు అతని దగ్గరకు వచ్చారు.

“శ్రద్ధా! నువ్వు రోజూ పూజించే గణపతి ఎక్కడున్నాడు? మన బాధలు ఆయనకు కనిపించడం లేదా?” అని వేదనతో అడిగారు.

వారి మాటలు విన్నప్పుడు శ్రద్ధ హృదయం కూడా కంపించింది. కానీ విశ్వాసం మాత్రం కదలలేదు.

“దేవుడు మనల్ని మర్చిపోడు. కొన్నిసార్లు మన భక్తి ఎంత నిజమో పరీక్షిస్తాడు” అన్నాడు.

అలా చెప్పినా, ఆ రాత్రి అతను ఒంటరిగా మర్రిచెట్టు క్రింద కూర్చుని బిగ్గరగా ఏడ్చాడు.

“వినాయకా! నేను ఏనాడు నీపై సందేహించలేదు. కానీ ఈ చిన్న పిల్లల ఆకలి చూడలేకపోతున్నాను. నా తల్లి బాధ చూడలేకపోతున్నాను. నన్ను కాదు స్వామీ, ఈ గ్రామాన్ని కాపాడు...” అని వెక్కివెక్కి రోదించాడు.

అతని కన్నీళ్లు నేలను తడిపాయి. అతని అరుపులు ఆకాశాన్ని తాకాయి.

ఆ సమయంలో అకస్మాత్తుగా ఒక దివ్యకాంతి వెలిగింది. ఆ కాంతిలో గజముఖుడు, కరుణామూర్తి, విఘ్నేశ్వరుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

“వత్సా!” అని పిలిచిన ఆ స్వరంలో తల్లి ప్రేమ, తండ్రి రక్షణ, గురువు కరుణ అన్నీ కలిసివున్నాయి.

శ్రద్ధ ఆ దివ్యదర్శనం చూసి ఆనందంతో ఏడ్చేశాడు.

“స్వామీ! నాకు ఏమీ వద్దు. నా గ్రామస్థుల కన్నీళ్లను తుడిచేయండి” అని చేతులు జోడించాడు.

గణపతి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“తన బాధ కంటే ఇతరుల బాధను ఎక్కువగా అనుభవించేవాడే నా నిజమైన భక్తుడు” అని ఆశీర్వదించాడు.

మరుసటి ఉదయం గణపతి చెప్పిన చోట గ్రామస్థులతో కలిసి తవ్వగా ఒక పురాతన జలధార బయటపడింది. సంవత్సరాలుగా భూమిలో దాగి ఉన్న ఆ జలధార ఉప్పొంగి ప్రవహించింది.

ఆ నీటిని చూసిన గ్రామస్థులు ఆనందంతో ఏడ్చేశారు. పిల్లలు కేరింతలు కొట్టారు. వృద్ధులు చేతులు జోడించి గణపతిని స్మరించారు. శ్రద్ధ తల్లి కళ్లలో తొలిసారి ఆశ కనిపించింది.

ఆ రోజు శ్రద్ధ ఆకాశం వైపు చూసి మౌనంగా నమస్కరించాడు.

“వినాయకా! నువ్వు ఆలస్యంగా వచ్చావేమో కానీ, సరైన సమయంలో వచ్చావు” అని కన్నీళ్లతో చెప్పుకున్నాడు.

గణేశ పురాణం అందించే గొప్ప సందేశం ఇదే. భక్తి అంటే కష్టాలు రాకపోవడం కాదు. కన్నీళ్లు కారుతున్నప్పుడు కూడా దేవుణ్ణి విడిచిపెట్టకుండా ఉండటం. భగవంతుడు ప్రతి బాధను వెంటనే తొలగించకపోవచ్చు. కానీ ప్రతి బాధ వెనుక దాగి ఉన్న ఆశీర్వాదానికి మనల్ని నడిపిస్తాడు. విశ్వాసంతో నిలిచిన హృదయం ఎప్పటికీ ఓడిపోదు. ఎందుకంటే విఘ్నాలను వరాలుగా మార్చే గణపతి కృప ఎల్లప్పుడూ తన భక్తుని వెంటనే ఉంటుంది.

 ॥ శ్రీ గణేశాయ నమః ॥ 🙏