గ్రంథాలయం
ప్రొఫైల్
రాలిన ఆకు
రాలిన ఆకు
మా అమ్మమ్మకు తొంభై ఏళ్లు.
ఆమె వెళ్లిపోయిన రోజు మా ఇంట్లో ఒక మనిషి మాత్రమే కనుమరుగవలేదు. మా మాటలన్నింటినీ తనలో దాచుకునే ఒక హృదయం, మా కన్నీళ్లకు చోటిచ్చే ఒక ఒడి, మా ఇంటి నిశ్శబ్దానికే అర్థం చెప్పగల ఒక మనిషి కూడా వెళ్లిపోయింది.
అమ్మమ్మ ఉన్నప్పుడు భోజనాల బల్ల చుట్టూ జీవితం ఉండేది.
ఎవరో ఆఫీసులో జరిగిన విషయం చెప్పేవారు. ఇంకొకరు తమ బాధను బయటపెట్టేవారు. పిల్లలు చిన్న చిన్న ఫిర్యాదులు చేసేవారు. ఒక్కోసారి మాటలు పెరిగేవి. మరికొన్ని సార్లు ఎవరో కన్నీళ్లు పెట్టుకునేవారు.
అమ్మమ్మ మాత్రం అందరి మాటలూ వినేది.
పెద్ద పెద్ద తీర్పులు చెప్పేది కాదు.
“అలాగా...”
“చాలా బాధపడ్డావా?”
“పోనీలే... రేపు చూద్దాం.”
అంతే.
ఆమె మాటలు చిన్నవే. కానీ ఆమె వినే తీరు ఎంతో పెద్దది.
మనసులో ఎంతటి బరువుతో ఆమె దగ్గరకు వెళ్లినా, తిరిగి వచ్చేటప్పుడు ఏదో కొంత అక్కడే వదిలేసి వచ్చినట్లు అనిపించేది.
అప్పుడు మాకు తెలియలేదు.
మేమంతా ప్రతిరోజూ మా బాధల్లో కొంత భాగాన్ని అమ్మమ్మ హృదయంలో దింపుతున్నామని.
తొంభై ఏళ్ల శరీరం అలసిపోతున్నదని గమనించాం. నడక మందగించిందని చూశాం. చేతులు వణుకుతున్నాయని తెలుసుకున్నాం.
కానీ ఆమె మనసు ఎంత బరువు మోస్తోందో మాత్రం ఎప్పుడూ అడగలేదు.
“అమ్మమ్మా... నీకేమైనా బాధ ఉందా?” అని కూడా బహుశా ఎవరమూ అడిగి ఉండం.
ఆమె వెళ్లిపోయాకే ఆ విషయం అర్థమైంది.
భోజనాల బల్ల అలాగే ఉంది.
కుర్చీలు అలాగే ఉన్నాయి.
పాత్రల చప్పుడు కూడా అలాగే వినిపిస్తోంది.
కానీ నవ్వులు లేవు.
అందరం ఎదురెదురుగా కూర్చున్నా ఎవరి చూపు వారి పళ్లెంలోనే. ఏదో మాట్లాడాలని ఉంటుంది. కానీ మొదటి మాట బయటకు రావడం లేదు.
అప్పుడు తెలిసింది.
మా కుటుంబాన్ని కలిపి ఉంచింది ఆ ఇల్లు కాదు... అమ్మమ్మ వినే మనసు.
ఒక రాత్రి ఆమె ఖాళీ కుర్చీనే చూస్తూ చాలాసేపు కూర్చున్నాను. ఎప్పుడు నిద్రపోయానో తెలియదు.
ఆ రాత్రి అమ్మమ్మ కలలోకి వచ్చింది.
ఒక ప్రశాంతమైన బౌద్ధ మందిరం.
చుట్టూ ఎవరూ లేరు. గాలి కూడా శబ్దం చేయడానికి సంకోచిస్తున్నట్లుంది. చెట్ల నుంచి ఎండిన ఆకులు మెల్లగా నేలపై రాలుతున్నాయి. దూరంగా ఆలయ గంట మృదువుగా వినిపిస్తోంది.
ఆ ఆకుల మధ్య అమ్మమ్మ కనిపించింది.
తెల్లని వస్త్రాల్లో... చేతిలో చిన్న చీపురుతో... రాలిన ఆకులను నెమ్మదిగా ఒకచోట చేర్చుతోంది.
“అమ్మమ్మా!”
పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లాను.
“ఇక్కడ ఎందుకు ఉన్నావు? ఇంటికి రా. నువ్వు వెళ్లిపోయాక ఎవరూ మునుపటిలా మాట్లాడుకోవడం లేదు.”
ఆమె నా వైపు చూసింది.
ఏమీ చెప్పలేదు.
చిరునవ్వు మాత్రమే నవ్వింది.
ఆ నవ్వులో నేను ఎన్నడూ చూడని ప్రశాంతత కనిపించింది.
అప్పుడే నాకు అర్థమైంది.
జీవితమంతా మా మాటల శబ్దాన్ని విన్న ఆ చెవులకు ఇప్పుడు నిశ్శబ్దం దొరికింది.
మా బాధలన్నింటినీ తనలో దాచుకున్న ఆ హృదయానికి ఇప్పుడు విశ్రాంతి దొరికింది.
అమ్మమ్మ మమ్మల్ని వదిలిపెట్టలేదు. జీవితమంతా మోసిన మా భారాన్ని మాత్రమే చివరకు కిందపెట్టింది.
ఇంతలో చెట్టు నుంచి ఒక ఆకు రాలి ఆమె పాదాల దగ్గర పడింది.
అమ్మమ్మ వంగి దానిని మిగతా ఆకుల దగ్గరకు చేర్చింది.
చైనీయుల భావనలో రాలిన ఆకు చివరకు తన వేర్ల దగ్గరకే చేరుతుందట.
ఆ భావం గుర్తుకొచ్చిన క్షణం నా కళ్లు తడిశాయి.
బహుశా జీవితం కూడా అంతేనేమో.
ఎన్ని సంవత్సరాలు ప్రయాణించినా, ఎన్ని బంధాలను మోసినా, ఎన్ని కన్నీళ్లను మనలో దాచుకున్నా... చివరకు మనసు తన మూలాన్ని వెతుక్కుంటూ వెళ్లిపోతుంది.
ఉదయం కళ్లు తెరిచాను.
అమ్మమ్మ కుర్చీ ఖాళీగానే ఉంది.
కానీ ఆ రోజు ఆ ఖాళీని చూసినప్పుడు మొదటిసారి నాకు కేవలం దుఃఖం మాత్రమే కలగలేదు.
ఎక్కడో ఒక ప్రశాంతమైన చోట అమ్మమ్మ ఇంకా ఆ రాలిన ఆకులను ఊడుస్తూ ఉంటుందని అనిపించింది.
అక్కడ ఆమెను ఎవరూ తమ బాధలు వినమని అడగరు.
ఎవరూ కన్నీళ్లు అప్పగించరు.
ఎవరూ తమ బరువును ఆమె గుండెపై పెట్టరు.
తొంభై ఏళ్ల పాటు అందరికీ నీడనిచ్చిన ఆ జీవితం చివరకు తన వేరును చేరుకుంది.
ఆమె ఇక మా మాటలు వినడం లేదు.
కానీ విచిత్రంగా...
ఆమె వెళ్లిపోయిన తర్వాతే, ఆమె నిశ్శబ్దం మాకు ఎన్నో మాటలు చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
