ఓం గణేశాయనమ:

గోదావరి తీరంలోని ధర్మపురం గ్రామంలో రామదాసు అనే యువకుడు తన వృద్ధ తల్లితో జీవించేవాడు. పేదరికం ప్రతిరోజూ వారి గడపను తట్టినా, అతని హృదయంలో గణపతిపై విశ్వాసం ఎన్నడూ తగ్గలేదు. ప్రతిరోజూ ఉదయం వినాయకుడికి దూర్వా గడ్డి సమర్పించి, “స్వామీ! నా దారిలోని కష్టాలను తొలగించవద్దు. వాటిని దాటే ధైర్యాన్ని ప్రసాదించు” అని ప్రార్థించేవాడు.

“నాయనా! దేవుడు భక్తులను పరీక్షించవచ్చు. కానీ కన్నీళ్ల మధ్య వారిని ఒంటరిగా వదిలేయడు” అని తల్లి తరచూ చెప్పేది.

ఒకరోజు రామదాసుకు మొదటి పరీక్ష ఎదురైంది. దారిలో బంగారు నాణేల సంచి కనిపించింది. అదే సమయంలో ఇంట్లో జ్వరంతో బాధపడుతున్న తల్లికి మందులు కొనడానికి ఒక్క పైసా కూడా లేదు. సంచిని చేతిలోకి తీసుకున్నప్పుడు, “ఈ ధనంతో అమ్మను కాపాడుకోవచ్చు” అని అతని మనసు విలవిల్లాడింది. తల్లి వణుకుతున్న శరీరం, నీరసించిన ముఖం కళ్ల ముందు మెదిలాయి. కానీ వెంటనే గణపతి రూపం గుర్తుకొచ్చింది.

“అమ్మ ప్రాణం విలువైనదే. కానీ మరొకరి కన్నీళ్లపై నిర్మించిన సుఖం అధర్మం” అనుకుంటూ సంచిని యజమానికి అప్పగించాడు. ఇంటికి తిరిగివచ్చి జరిగినదంతా చెప్పగానే తల్లి అతని ముఖాన్ని రెండు చేతులతో పట్టుకుని, కన్నీళ్లతో నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకుంది.

“మందులు లేక నా శరీరం ఓడిపోవచ్చు నాయనా! కానీ అధర్మానికి లొంగితే నీ ఆత్మ ఓడిపోతుంది. నేడు నువ్వు నన్ను మందులతో కాదు, నీ నిజాయితీతో బ్రతికించావు” అంది.

కొన్ని రోజుల తరువాత రెండో పరీక్ష వచ్చింది. గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు ఏర్పడింది. రామదాసు ఎంతో దూరం నడిచి ఒక కుండ నీరు తెచ్చాడు. ఇంటికి వస్తుండగా దాహంతో కుప్పకూలిన వృద్ధుడు కనిపించాడు.

“బాబూ... ఒక్క గుక్కెడు నీరు...” అని అతడు బలహీనంగా వేడుకున్నాడు.

ఇంట్లో తల్లి కూడా దాహంతో ఎదురుచూస్తోంది. రామదాసు చేతులు వణికాయి. కుండను గుండెలకు హత్తుకుని క్షణం మౌనంగా నిలిచాడు. ఒకవైపు తల్లి, మరోవైపు ప్రాణాపాయంలో ఉన్న వృద్ధుడు. చివరకు వృద్ధుడి ముఖంలో తన తల్లినే చూసి, కుండను అతని పెదవులకు అందించాడు.

“మీ ప్రాణాన్ని కాపాడితే నా తల్లి కూడా సంతోషిస్తుంది” అన్నాడు.

ఖాళీ కుండతో ఇంటికి చేరిన కుమారుడిని చూసి తల్లి బాధపడలేదు. అతని చేతులను తన కళ్లకు అద్దుకుని, “నువ్వు నీరు తేలేదు నాయనా... కానీ మన ఇంటికి భగవంతుని కరుణను తీసుకొచ్చావు. నా దాహం కొద్దిసేపటిదే, నువ్వు కాపాడిన ప్రాణం ఒక కుటుంబానికి జీవితాంతం వెలుగు” అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.

కొంతకాలానికి మూడో పరీక్ష ఎదురైంది. రాజ్యాధికారి రామదాసుకు మంచి ఉద్యోగం ఇస్తానని, అయితే గణపతి ఆలయ సేవను విడిచిపెట్టాలని షరతు పెట్టాడు. గ్రామస్థులు ఆ అవకాశాన్ని స్వీకరించమన్నారు. తల్లి కష్టాలు తీరతాయని వివరించారు.

రామదాసు తల్లి వైపు చూశాడు. ఆమె చిరిగిన చీర, ముడతలు పడిన ముఖం అతని హృదయాన్ని చీల్చాయి. అయినా ప్రశాంతంగా, “ఆకలితో శరీరం బాధపడుతుంది. కానీ భగవంతుణ్ణి విడిచిపెడితే ఆత్మ అనాథ అవుతుంది. ఉద్యోగం జీవితాన్ని పోషించవచ్చు; భక్తి జీవితానికి అర్థాన్ని ఇస్తుంది” అన్నాడు.

ఆ రాత్రి ఆలయంలో గణపతి ముందు కూర్చుని కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు. “స్వామీ! అమ్మకు సుఖం ఇవ్వలేకపోయాను. కానీ నిన్ను విడిచి తెచ్చిన సుఖం ఆమెకు కూడా వద్దు. నువ్వు నా హృదయంలో ఉండగా నేనేమి కోల్పోగలను?” అని రోదించాడు.

అప్పుడు గర్భగుడిలోని దీపం దివ్యంగా వెలిగింది. గణపతి స్వప్నంలో ప్రత్యక్షమై, “వత్సా! సంపదతో నీ నిజాయితీని, దాహంతో నీ కరుణను, అధికారంతో నీ భక్తిని పరీక్షించాను. ప్రతిసారీ నీ అవసరాల కంటే ధర్మానికే విలువిచ్చావు. ఇక నీ ప్రతి అడుగులో నేనుంటాను” అని ఆశీర్వదించాడు.

తరువాత రాజు రామదాసు సద్గుణాలను తెలుసుకుని అతడిని గ్రామాధికారిగా నియమించాడు. మొదటి జీతంతో అతడు తన ఇంటిని బాగుచేయలేదు. బీదలకు అన్నదానం చేసి, ప్రయాణికుల కోసం చలివేంద్రం నిర్మించాడు. ఆ దృశ్యాన్ని చూసిన తల్లి గణపతి ముందు నిలబడి, “స్వామీ! నా కుమారుడికి సంపద ఇవ్వడం కంటే, సంపదను పంచే హృదయాన్ని ఇచ్చావు. ఇంతకంటే గొప్ప వరం ఏ తల్లికి కావాలి?” అంటూ ఆనందబాష్పాలు కార్చింది.

రామదాసు గణపతి పాదాలపై తలవంచి, “స్వామీ! నువ్వు నా కష్టాలను తొలగించలేదు. వాటి ద్వారా నా హృదయాన్ని పవిత్రం చేశావు. నేను కోరుకున్నది సుఖం, నువ్వు ప్రసాదించింది సార్థకమైన జీవితం” అన్నాడు.

జీవితంలో ఎదురయ్యే ప్రతి పరీక్ష మనల్ని కూల్చడానికి రాదు. మనలో నిద్రిస్తున్న ధర్మాన్ని మేల్కొలపడానికి వస్తుంది. సంపద మధ్య నిజాయితీని, కొరతలో కరుణను, అవకాశాల మధ్య భక్తిని కాపాడుకున్నవాడి హృదయమే గణపతి నివసించే నిజమైన ఆలయం.

॥ శ్రీ గణేశాయ నమః ॥