గ్రంథాలయం
ప్రొఫైల్
బాధ్యత
బాధ్యత
“నాన్నా... చేప ఎప్పుడు పడుతుంది?”
సముద్రం మధ్యలో చిన్న పడవ అలలపై మెల్లగా ఊగుతోంది. చేతిలో గాలం పట్టుకున్న అర్జున్‌కు మాత్రం ఐదు నిమిషాలు కూడా ఐదు గంటల్లా అనిపిస్తున్నాయి.
పక్కనే కూర్చున్న రాఘవ్ చిరునవ్వుతో సముద్రం వైపు చూస్తూ, “చేపను పట్టాలంటే గాలం వేయడం ఒక్కటే తెలిస్తే సరిపోదురా... ఎదురుచూడటం కూడా తెలియాలి” అన్నాడు.
అర్జున్‌కు ఆ మాట పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.
అది వాళ్లిద్దరూ కలిసి చేపల వేటకు వచ్చిన మొదటి రోజు. చిన్నప్పటి నుంచీ తండ్రి సముద్రంలోకి వెళ్లడం, సాయంత్రానికి చేపలతో తిరిగి రావడం అర్జున్ చూస్తుండేవాడు. కానీ ఆ రోజు మొదటిసారి రాఘవ్ తన కుమారుడిని పక్కన కూర్చోబెట్టుకొని గాలం ఎలా పట్టాలో, అలల కదలికను ఎలా గమనించాలో, సరైన క్షణం కోసం ఎలా ఎదురుచూడాలో నేర్పుతున్నాడు.
సూర్యుడు మెల్లగా సముద్రంలోకి జారుతున్న వేళ రాఘవ్ గాలం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుంది.
“అర్జున్... పట్టుకో!”
ఇద్దరూ కలిసి గాలాన్ని లాగారు. నీటిని చీల్చుకుంటూ పెద్ద చేప పైకి వచ్చింది.
“పట్టేశాం!” అంటూ అర్జున్ ఆనందంతో అరిచాడు.
రాఘవ్ మాత్రం చిరునవ్వుతో తన చేతిలోని గాలాన్ని కుమారుడికి అందించాడు.
“మనం కాదు... ఇప్పుడు నువ్వు పట్టాలి.”
అర్జున్ ముఖంలోని ఆనందం ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యంగా మారింది.
“నేనా?”
“అవును. నేను పక్కనే ఉంటాను.”
ఆ ఒక్క మాట అతడికి కొండంత ధైర్యాన్నిచ్చింది.
గాలం పట్టుకొని కూర్చున్నాడు. పది నిమిషాలు... ఇరవై నిమిషాలు... ఏమీ జరగలేదు.
“నాన్నా... ఇక తిరిగి వెళ్దామా?”
“కొంచెం ఓపిక అర్జున్. సముద్రం మన తొందరకు సమాధానం చెప్పదు.”
మరికొంతసేపటికి గాలం ఒక్కసారిగా కదిలింది.
“నాన్నా!”
“భయపడకు. నేను పట్టుకోను. నువ్వే ప్రయత్నించు. అవసరమైతే నేను చెబుతాను.”
అర్జున్ చేతులు వణికాయి. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. అయినా తండ్రి చెప్పినట్లే గాలాన్ని అదుపు చేశాడు. కొద్దిసేపటి పోరాటం తరువాత భారీ చేప పడవలో పడింది. అది రాఘవ్ పట్టిన చేపకంటే కూడా పెద్దది.
అర్జున్ కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.
“నాన్నా... నేనే పట్టాను!”
రాఘవ్ అతడి భుజంపై చేయివేసి, “అందుకే గాలం నీ చేతిలో పెట్టాను” అన్నాడు.
తీరానికి చేరుకున్న తరువాత రాఘవ్ ఆ గాలాన్ని అర్జున్ చేతిలోనే ఉంచాడు.
“ఇది ఇక నీది.”
“కానీ నాన్నా... నాకు ఇంకా అన్నీ తెలియవు.”
రాఘవ్ నవ్వాడు.
“అన్నీ తెలిసిన తర్వాత బాధ్యత తీసుకోవడం కాదు అర్జున్. బాధ్యత తీసుకున్నప్పుడే చాలా విషయాలు నేర్చుకుంటాం. నేను ఎప్పుడూ నీ పక్కనే ఉండి చేపలు పట్టిస్తే నువ్వు ఎప్పటికీ మంచి జాలరివి కాలేవు. ఇక నుంచి గాలం నీ చేతిలో ఉంటుంది. నేను అవసరమైనప్పుడు దారి చూపుతాను.”
అర్జున్ ఆ గాలాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
ఆ రోజు తన తండ్రి చేపలు పట్టడం నేర్పాడని మాత్రమే అతడు అనుకున్నాడు.
కానీ సంవత్సరాలు గడిచాక అసలు పాఠం అర్థమైంది.
కాలం తిరిగింది. రాఘవ్ జుట్టు తెల్లబడింది. అర్జున్ అనుభవజ్ఞుడైన జాలరిగా ఎదిగాడు. ఒక సాయంత్రం తన చిన్న కుమారుడు విహాన్‌ను అదే సముద్రంలోకి తీసుకెళ్లాడు.
పడవలో కూర్చున్న విహాన్ కొద్దిసేపటికే అసహనంగా అడిగాడు.
“నాన్నా... చేప ఎప్పుడు పడుతుంది?”
అర్జున్ ముఖంలో చిరునవ్వు మెరిసింది. ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం రాఘవ్ ముఖంలో చూసిన అదే చిరునవ్వు.
“కొంచెం ఓపిక...”
కొద్దిసేపటి తరువాత తన చేతిలోని గాలాన్ని విహాన్‌కు అందించాడు.
దూరంగా తీరాన నిలబడిన వృద్ధ రాఘవ్ ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నాడు.
అర్జున్ ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి తండ్రివైపు చూశాడు.
ఇద్దరి కళ్లూ కలిశాయి.
మాటలేమీ లేవు.
అవసరం కూడా లేదు.
ఆ క్షణంలో అర్జున్‌కు అర్థమైంది. తండ్రి తనకు ఇచ్చింది చేపలు పట్టే గాలం కాదు... తనపై నమ్మకం. నేర్పింది సముద్రాన్ని జయించడం కాదు... ఎదురుచూడగల ఓర్పు. అప్పగించింది వృత్తి కాదు... బాధ్యత.
ఇప్పుడు అదే గాలం విహాన్ చేతుల్లో ఉంది.
చేతులు మారాయి. తరాలు మారాయి. కానీ ఆ గాలంతో పాటు ప్రయాణించిన నమ్మకం మాత్రం మారలేదు.
తండ్రులు పిల్లల చేతిని జీవితాంతం పట్టుకొని నడిపించరు. ఒక దశలో చేతిని మెల్లగా విడిచి, బాధ్యతను వారి చేతుల్లో పెట్టి, తాము ఒక అడుగు వెనక్కి జరుగుతారు.
అప్పుడు పిల్లలు ఒంటరిగా నడవడం మొదలుపెడతారు. కానీ వారి ప్రతి అడుగులోనూ తండ్రి నేర్పిన జీవితం నడుస్తూనే ఉంటుంది. అదే పెంపకం... అదే నమ్మకం... తరాలు దాటినా చెరిగిపోని నిజమైన వారసత్వం.
