భగీరథుడు

   

అర్ధరాత్రి.

రాజభవనమంతా నిద్రలో ఉంది. కానీ భగీరథుడు మాత్రం ఒంటరిగా రాజప్రాసాదం నుంచి బయటకు నడిచాడు.

దూరంగా చీకటిలో పూర్వీకుల భస్మరాశులు కనిపిస్తున్నాయి.

అక్కడ మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.

చేతిలో కొద్దిగా భస్మాన్ని తీసుకున్నాడు.

‘‘నా పూర్వీకులారా! ఎన్నో తరాలు గడిచిపోయాయి. మీకు విముక్తి కలిగించలేకపోయాం. కానీ నేను మాట ఇస్తున్నాను. నా ఊపిరి ఉన్నంతవరకు ప్రయత్నిస్తాను. గంగను భూమికి తీసుకువస్తాను. లేదంటే ఈ ప్రయత్నంలోనే నా ప్రాణం విడుస్తాను.’’

కన్నీటి చుక్క భస్మంపై పడింది.

ఆ క్షణమే ఒక రాజు జీవితం ముగిసింది.

ఒక తపస్వి ప్రయాణం మొదలైంది.

భగీరథుడు కిరీటాన్ని పక్కన పెట్టాడు. రాజవస్త్రాలను విడిచాడు. అడవిలోకి నడిచాడు.

రోజులు గడిచాయి.

ఎండ శరీరాన్ని కాల్చింది. వర్షం తడిపింది. చలి ఎముకలను వణికించింది. ఆకలి కడుపును మండించింది.

అయినా అతని పెదవులపై ఒక్కటే ప్రార్థన.

‘‘గంగమ్మా... దిగిరా! నా కోసం కాదు. విముక్తి కోసం ఎదురుచూస్తున్న నా పూర్వీకుల కోసం దిగిరా!’’

సంవత్సరాలు గడిచాయి.

శరీరం చిక్కిపోయింది. ముఖం వాడిపోయింది. కానీ సంకల్పం మాత్రం మరింత బలపడింది.

చివరకు బ్రహ్మదేవుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

‘‘భగీరథా! నీ తపస్సుకు మెచ్చాను. గంగ భూమిపైకి వస్తుంది.’’

భగీరథుడి కళ్లు చెమ్మగిల్లాయి.

అంతలోనే బ్రహ్మదేవుడు మరో మాట చెప్పాడు.

‘‘కానీ స్వర్గం నుంచి దూకే గంగ ఉద్ధృతిని భూమి తట్టుకోలేదు.’’

ఒక్క క్షణం...

భగీరథుడికి అంతా మళ్లీ చీకటిగా అనిపించింది.

ఇన్ని సంవత్సరాల తపస్సు తరువాత మరో అడ్డంకా?

కానీ అతడు తలవంచలేదు.

‘‘ప్రభూ, నా లక్ష్యానికి ఇంకా ఒక తలుపు మూసి ఉంటే... దాని ముందు మరో జన్మైనా వేచి ఉంటాను. కానీ వెనక్కి మాత్రం వెళ్లను.’’

భగీరథుడు ఇప్పుడు శివుని కోసం తపస్సు ప్రారంభించాడు.

మళ్లీ ఆకలి.

మళ్లీ చలి.

మళ్లీ సంవత్సరాల నిరీక్షణ.

చివరకు శివుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

‘‘భగీరథా! ఏమి కావాలి? రాజ్యమా? సంపదా? దీర్ఘాయుష్షా?’’

భగీరథుడు చేతులు జోడించాడు.

‘‘ప్రభూ! నాకు ఏమీ వద్దు. నా పేరు కూడా ప్రపంచానికి తెలియకపోయినా పరవాలేదు. నా పూర్వీకులకు విముక్తి కావాలి. గంగ ఉద్ధృతిని మీ జటాజూటంలో ధరించండి.’’

ఆ త్యాగం ముందు పరమశివుడు ప్రసన్నుడయ్యాడు.

ఆ మహాక్షణం వచ్చింది.

ఆకాశం గర్జించింది.

మేఘాలు చీలిపోయాయి.

గంగ మహాప్రవాహంగా స్వర్గం నుంచి దూకింది.

శివుని జటాజూటంలో చేరి, అక్కడి నుంచి శాంతమైన జీవనదిగా భూమిపై ప్రవహించింది.

భగీరథుడు ముందుకు నడిచాడు.

గంగ అతని వెనుక ప్రవహించింది.

అతడు పరుగెత్తలేదు.

విజయగర్వంతో చూడలేదు.

అతని కళ్లలో మాత్రం నీరు ఆగలేదు.

చివరకు గంగాజలం పూర్వీకుల భస్మరాశులను తాకింది.

భగీరథుడు ఆ భస్మం ముందు మోకరిల్లాడు.

‘‘తాతలారా... ఆలస్యమైంది. క్షమించండి. కానీ మీ భగీరథుడు మాట తప్పలేదు.’’

అతని కన్నీళ్లు గంగలో కలిశాయి.

ఆ రోజు భూమికి కేవలం ఒక నది రాలేదు.

ఒక మనిషి పట్టుదల ఎంతటి అసాధ్యాన్నైనా కరిగించగలదనే నమ్మకం భూమిపైకి దిగివచ్చింది.

అందుకే వేల సంవత్సరాలు గడిచినా కఠినమైన ప్రయత్నాన్ని ‘‘భగీరథ ప్రయత్నం’’ అంటున్నాం.

జీవితంలో కొన్నిసార్లు మన ప్రయత్నాలకు ఫలితం కనిపించదు.

 ప్రపంచం ‘‘వదిలేయ్’’ అంటుంది.

 శరీరం ‘‘ఇక నావల్ల కాదు’’ అంటుంది.

 మనసు కూడా ఓడిపోవాలని కోరుకుంటుంది.

అలాంటి సమయంలో భగీరథుడిని గుర్తు చేసుకోవాలి.

ఒకసారి విఫలమైతే మార్గం మార్చు.

 వందసార్లు విఫలమైతే ప్రయత్నం మార్చు.

 కానీ నీ జీవితానికి అర్థాన్నిచ్చే లక్ష్యాన్ని మాత్రం మార్చకు.

ఎందుకంటే...

సంకల్పం ముందు కాలం తలవంచుతుంది.

 తపస్సు ముందు విధి దారి మారుస్తుంది.

 పట్టుదల పరాకాష్ఠకు చేరితే...

 ఆకాశంలో ఉన్న గంగ కూడా భూమికి దిగివస్తుంది!