గ్రంథాలయం
ప్రొఫైల్
శిబి చక్రవర్తి
శిబి చక్రవర్తి
శిబి చక్రవర్తి
సింహాసనం మీద కూర్చున్నంత మాత్రాన మనిషి రాజు కాలేడు. తనను నమ్మినవారి కన్నీటికి బాధ్యత వహించినప్పుడు, వారి ప్రాణాల కోసం తన ప్రాణాన్నే పణంగా పెట్టగలిగినప్పుడు మాత్రమే అతడు నిజమైన రాజవుతాడు. అలాంటి రాజధర్మానికి శాశ్వత చిరునామా శిబి చక్రవర్తి.
ఆయన పాలనలో ప్రజలు రాజును చూసి భయపడేవారు కాదు. ధైర్యంగా ఆయన దగ్గరకు వచ్చేవారు. ఎందుకంటే శిబి తరచూ ఒక మాట చెప్పేవాడు.
“ఈ సింహాసనం నాకు సుఖంగా కూర్చోవడానికి ఇచ్చింది కాదు. నన్ను నమ్మినవాడు కన్నీరు పెట్టకుండా చూడటానికి ఇచ్చిన బాధ్యత ఇది. నా రాజ్యంలో శరణు కోరిన ప్రాణికి భయం ఉండకూడదు.”
ఒకరోజు రాజసభ జరుగుతుండగా ఒక పావురం ప్రాణభయంతో రెక్కలు కొట్టుకుంటూ లోపలికి దూసుకొచ్చింది. దాని శరీరం వణుకుతోంది. నేరుగా శిబి ఒడిలో పడిపోయింది.
రాజు దానిని అరచేతుల్లో దాచుకున్నాడు.
“ఎవరి నుంచి పారిపోయి వచ్చావో నాకు తెలియదు. కానీ నా దగ్గరకు వచ్చాక నీ భయం నాది. నీ ప్రాణం కాపాడటం ఇక నా బాధ్యత. నిన్ను చేరడానికి మృత్యువు రావాలంటే ముందుగా నన్ను దాటాలి.”
అంతలో ఒక డేగ సభలోకి వచ్చింది.
“మహారాజా! మీరు రక్షిస్తున్నది నా ఆహారం. దానిని నాకు అప్పగించండి.”
శిబి చూపు డేగపై నిలిచింది.
“ఇది ఇప్పుడు నీ ఆహారం కాదు. నా శరణార్థి.”
డేగ ప్రశ్నించింది.
“అద్భుతమైన ధర్మం, మహారాజా! ఒక ప్రాణిని కాపాడటానికి మరో ప్రాణిని ఆకలితో చంపుతారా? పావురం జీవించే హక్కును మీరు చూస్తున్నారు. నా జీవించే హక్కు కనిపించడం లేదా?”
సభ నిశ్శబ్దమైంది.
శిబి క్షణం తలవంచాడు. డేగ మాటల్లోనూ ధర్మం ఉంది.
తరువాత నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“నీ ప్రశ్న న్యాయమైనదే. నీ ఆకలి తీరాలి. ఈ పావురం ప్రాణమూ నిలవాలి. దీనికి సమానమైన మాంసాన్ని నా శరీరం నుంచి ఇస్తాను.”
“మహారాజా! ఇతరుల ప్రాణం కోసం మీ శరీరాన్ని ఎందుకు గాయపరచుకుంటారు?” అని డేగ అడిగింది.
శిబి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“రాజు శరీరం అతనిది కాదు. ప్రజలకు అవసరమైనప్పుడు ఉపయోగపడటానికే అది. ఒక చిన్న ప్రాణి నన్ను నమ్మింది. ఆ నమ్మకాన్ని చంపుకుని నేను బతికితే, ఆ బతుకే నాకు అవమానం.”
తక్కెడ తెచ్చారు.
ఒకవైపు పావురం. మరోవైపు శిబి తన శరీరం నుంచి కోసిచ్చిన మాంసం.
కానీ ఎంత మాంసం పెట్టినా పావురం వైపే తక్కెడ మొగ్గింది.
రక్తం కారుతోంది.
సభలోని వారు కన్నీళ్లతో వేడుకున్నారు.
“మహారాజా! చాలు. ఒక పావురం కోసం మీ ప్రాణాలను కోల్పోవద్దు!”
అప్పుడు శిబి స్వరం సభను కదిలించింది.
“ఈ రోజు నేను దీన్ని వదిలేస్తే చనిపోయేది ఒక్క పావురం కాదు. ఈ రాజ్యంపై ప్రజలకు ఉన్న నమ్మకం కూడా చనిపోతుంది. ప్రాణం పోతే ఒక శిబి పోతాడు. మాట తప్పితే రాజధర్మమే ఓడిపోతుంది.”
అని చెప్పి శిబి స్వయంగా తక్కెడపై కూర్చున్నాడు.
డేగ ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
“నీ ప్రాణం కూడా ఇచ్చేస్తావా?”
శిబి ప్రశాంతంగా సమాధానమిచ్చాడు.
“ప్రాణం ఉన్నంతకాలం ధర్మాన్ని కాపాడాలి. ధర్మాన్ని వదిలి ప్రాణాన్ని కాపాడుకోవాల్సిన రోజు వస్తే, ఆ ప్రాణం నాకు అవసరం లేదు. తీసుకో నా శరీరాన్ని. కానీ నన్ను నమ్మి వచ్చిన ఈ ప్రాణిని మాత్రం తీసుకెళ్లకు.”
ఆ క్షణంలో తక్కెడ సమమైంది.
సభంతా దివ్యకాంతితో నిండిపోయింది. పావురం, డేగ తమ దివ్యరూపాలను ప్రకటించాయి. శిబి ధర్మనిష్ఠను పరీక్షించడానికే వచ్చినట్లు తెలిపాయి.
కానీ శిబికి అది పరీక్ష కాదు.
తాను ఇచ్చిన మాటకు చెల్లించడానికి సిద్ధమైన ధర.
కాలం రాజ్యాలను మింగేసింది. రాజభవనాలను నేలమట్టం చేసింది. సంపదల జాడను చెరిపేసింది. కానీ రక్తం కారుతున్న శరీరంతో తక్కెడపై కూర్చున్న శిబిని మాత్రం చెరపలేకపోయింది.
ఎందుకంటే చరిత్ర గొప్పగా గుర్తుపెట్టుకునేది మనిషి ఎంతకాలం బతికాడో కాదు, తాను నమ్మిన విలువల కోసం ఎంతవరకు నిలబడ్డాడో.
ప్రాణాన్ని కాపాడుకున్నవాడు కొంతకాలం జీవిస్తాడు. ఇచ్చిన మాటను కాపాడుకున్నవాడు తరతరాల హృదయాల్లో జీవిస్తాడు. శిబి చక్రవర్తి జీవితం మనకు చెప్పే అమర సందేశం అదే.
