தேன் நிலவு

கோயம்புத்தூரின் மழைக்காலம்… வெளியே தூறல்… வீட்டுக்குள் காதல்… ☔💕 சரவணா – பேசுவதற்கு முன் மூன்று முறை யோசிக்கும் அமைதியானவன். ஜோதி – புத்தகம் கையில் இருந்தால் உலகையே மறந்து போகும், கலகலப்பான பெண். 😄 காதல் கல்யாணம் செய்த இந்த இருவரும், ஒரு மழை மாலையில் ஜன்னல் அருகே நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். “சரவணா… இந்த மழையில காந்தளூர் போய் ஹனிமூன் போனால் எப்படி இருக்கும்?” 😍 சரவணா சின்னதா சிரிச்சான்: “நீ சொன்னது தான்…” 😅 அதுவே ஆரம்பம். பயணம்… 🚍 மழை வழியிலே அவர்களை அழைத்துக்கொண்டே போனது. மலைகள் பச்சை நிறத்தில் சிரித்தன. ஜோதி ஜன்னல் வழியே பார்த்துக்கொண்டு, கையில் புத்தகம்: “இந்த சீன் நான் படிச்ச நாவலில வந்திருக்கு…” 📖✨ சரவணா சும்மா அவளைப் பார்த்து சிரித்தான். முதல் நிறுத்தம் – பரம்பிக்குளம் 🌳 அந்த காடு… உயிரோடு இருந்தது. மழை துளிகள் இலைகளில் விழும் ஒலி — மெதுவான இசை. மண்ணின் வாசனை — மனசை முழுக்க நிரப்பும் ஒரு நினைவு. ஜோதி மெதுவாக: “இங்க ஒவ்வொரு மரத்துக்கும் ஒரு கதை இருக்கு போல…” சரவணா தலையசைத்தான். அவன் வார்த்தைகள் குறைவு… உணர்வுகள் அதிகம். தூவானம் அருவி… 🌊 அவர்கள் நடந்துசென்ற பாதை நனைந்தது… காற்று குளிர்ந்தது… சத்தம் மெதுவாக அதிகரித்தது… அந்த அருவி — நீர் விழுவது இல்லை… வானமே உடைந்து கீழே பொழிகிறது போல! 🌧️💥 வெள்ளை நீர் — புதிய பாலைப் போல தூய்மை… கையில் எடுத்தால் வழியும் மாதிரி மென்மை… ஆனா பாறையை அடிக்கும் போது — ஒரு கொந்தளிப்பு… ஒரு வன்மை! அந்த சத்தம்… ஒரு இசை இல்லை… ஒரு கர்ஜனை! 🌀 ஜோதியின் கண்கள் அந்த நீரில் நின்றுவிட்டது: “இது நான் படிச்ச எந்த புத்தகத்தையும் தாண்டி இருக்கே…” அந்த காட்சி… அவள் மனசுக்குள் ஒரு படம் போல பதிந்தது. 🎨 சரவணா மெதுவாக: “சில விஷயங்களை எழுத முடியாது… அதை உணரணும்…” ஜோதி அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள். பிறகு – மூணாறு… 🌄 பச்சை தேயிலை மலைகள்… மழை துளிகள் முத்துகளாக இலைகளில் படர்ந்திருந்தது… பனிக்காற்று முகத்தை வருடியது — காதல் கடிதம் மாதிரி… 💌 இந்த முறை ஜோதி புத்தகத்தைத் திறந்தாள்… ஆனா வாசிக்கவில்லை. அவள் பார்த்தாள் — மலைகளை… மழையை… சரவணாவை… ❤️ “இப்போ என்ன எழுதப் போற?” என்று சரவணா கேட்டான். ஜோதி கண்களை மூடி: “இந்த மழை… இந்த அருவி… இந்த மலை… இதையெல்லாம் வார்த்தையால எழுத முடியாது… ஆனா என் மனசுல படம் மாதிரி வைத்துக்கிறேன்…” 🎨 காந்தளூர் – அவர்களின் தேன் நிலவு… 🌿 அந்த இரவு… மழை மெதுவாக ஜன்னலில் தட்டியது. ஜோதி புத்தகத்தை திறந்தாள். சரவணா அருகில் உட்கார்ந்தான். “அந்த புத்தகத்துல என்ன கதையா இருக்கு?” ஜோதி சிரிச்சு: “நம்ம கதையா தான் எழுதப் போறேன்…” ✍️ சரவணா சின்னதா: “அப்போ நான் ஹீரோவா?” ஜோதி சிரிப்பு: “ஹீரோ தான்… ஆனா ‘சைலன்ட் ஹீரோ’!” 😂 மழை நின்றது… ஆனா அவர்களின் காதல் இன்னும் தூறிக் கொண்டே இருந்தது…