சிலை.....

கார்த்திக் புகைப்படக்காரன். இயற்கையும், பழமையான இடங்களும் அவனுக்கு பிடிக்கும். ஆனால் இந்த முறை அவனை இழுத்துச் சென்றது ஒரு வித்தியாசமான கதை— இரவில் சுவாசிக்கும் கல் சிலைகள் இருக்கும் என்று கூறப்படும் ஒரு மர்மமான கிராமம்… சிவரா சாவடி. அந்த கிராமத்தை அடைந்தபோது, கார்த்திக்குக் கிடைத்த முதல் உணர்வு—அமைதி இல்லை… அசாதாரணமான அமைதி. காற்று கூட அசையவில்லை. மரங்கள் நின்றுகொண்டே இருந்தன. ஒரு பறவையும் குரலிடவில்லை. “இது தான் அந்த ஊர்…” என்று அவன் மெதுவாக சொன்னான். அவன் கையில் இருந்த கேமராவை இறுக்கமாக பிடித்தான். கிராமத்தின் நடுவில் இருந்த பழைய கோவில் அவன் கவனத்தை ஈர்த்தது. அதன் முன் நூற்றுக்கணக்கான கல் சிலைகள் நின்றுகொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு சிலையும்… உயிரோடு இருந்த மனிதர்களைப் போலவே இருந்தது. அவற்றின் கண்களில் ஒரு உறைந்த பயம். உதடுகளில் ஒரு சொல்ல முடியாத வேதனை. “சரியான ஷாட்…” என்று அவன் கேமராவை உயர்த்தினான். க்ளிக்! அந்த சத்தம் அந்த அமைதியை கிழித்தது போல இருந்தது. அவன் இன்னொரு புகைப்படம் எடுக்க முயன்றபோது, அவன் பார்வை ஒரு சிலையில் நின்றது. அந்த சிலையின் மார்பு… மெதுவாக உயர்ந்து தாழ்ந்தது. கார்த்திக் உறைந்தான். “இது… சாத்தியமா?” அவன் மெதுவாக அந்த சிலைக்கு அருகில் சென்றான். அவன் காதுகளில் ஒரு ஒலி விழுந்தது— மெல்லிய, ஆழ்ந்த… சுவாசம். அவன் சுற்றி பார்த்தான். ஒரு சிலை மட்டும் இல்லை… அனைத்தும்… சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தன. அந்த நொடியில், ஒரு சிலையின் கண் அவன் பக்கம் திரும்பியது. “யார்… நீ…?” குரல்… கல்லுக்குள் இருந்து வந்தது. கார்த்திக் பயத்தில் பின்னோக்கி நகர்ந்தான். ஓட வேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆனால்… அவனது கால்கள் நகரவில்லை. அவன் கீழே பார்த்தான்— அவனது பாதங்கள் மெதுவாக கல்லாக மாறிக் கொண்டிருந்தன. “இல்ல! இது முடியாது!” அவன் கத்தினான். ஆனால் அந்த குரல் கூட அந்த இடத்தில் சிக்கிக் கொண்டது போல இருந்தது. ஒரு குளிர்ந்த உணர்வு அவன் உடலில் பரவியது. கால்கள்… முழங்கால்… மார்பு… அவன் மெதுவாக கல்லாக மாறிக் கொண்டிருந்தான். அவன் மூச்சு வேகமாகியது. அவன் கண்கள் பயத்தில் பெரிதானது. அந்த சிலைகள்… இப்போது அவனை சுற்றி நின்றன. “நாங்களும்… ஒருகாலத்தில்… மனிதர்கள்தான்…” ஒரு குரல் சொன்னது. “இந்த ஊர்… உயிரை பிடித்து… கல்லாக்கும்…” கார்த்திக் கண்ணீர் வடிக்க முயன்றான். ஆனால் கண்ணீரும் உறைந்து போனது. கடைசியாக அவன் பார்த்தது— ஒரு காலியான இடம். அவன் நிற்க வேண்டிய இடம். அவன் முகம் மெதுவாக கல்லாக மாறியது. அவன் கண்கள் உறைந்தன. அவன் மூச்சு நிற்கவில்லை… ஆனால் அவன் உயிரோடு இல்லை. அடுத்த நாள் காலை… சிவரா சாவடி மீண்டும் அமைதியாக இருந்தது. கோவிலின் முன் இருந்த சிலைகளில்… ஒரு புதிய சிலை சேர்ந்திருந்தது. அது கார்த்திக்குடையது. அவன் உதடுகள் சற்றே திறந்து இருந்தன… அவன் கண்கள் எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தன… அதைப் பார்த்தவர்கள் யாரும் இல்லை. ஆனால்… அந்த இரவு மீண்டும் வந்தால்— அவன் சுவாசம்… மெல்ல… கேட்கும்.