காணாத சிறை

 

ஒரு காலத்தில் நானே சுமந்தேன் குடும்பத்தின் தராசை. பத்தொன்பது ஆண்டுகள் உழைத்த உடம்பு, இன்று இந்த இருட்டு அறையில் தன் நிழலுக்கே அந்நியமாய் உட்கார்ந்திருக்கிறது.

பத்து நிமிட வீட்டு வேலை... அடுத்த மூன்று நாட்களுக்குக் குருதியைக் குடிக்கும் சோர்வு. இரும்பு போல் இருந்த மூளைக்குள் இப்போது பனிமூட்டம். வார்த்தைகளும் நினைவுகளும் விரல் இடுக்கில் நழுவும் மணலாகின்றன.

"நடந்து பார், சரியாகும்" என்கிறார்கள் மருத்துவர்கள். அவர்கள் தரும் மருந்து மாத்திரைகள் பட்டு உறையிட்ட இரும்புச் சங்கிலிகள். "எப்போது சம்பாதிப்பாய்?" என்கிறது தாயின் குரல். அவளுக்குத் தெரிவதில்லை என் அறையின் சுவர்கள் என்னை நசுக்குவது.

எட்டாவது வயதில் எனக்காக நானே சமைத்தவன் நான். வியர்வையால் அன்பை விலைபேச பழகியவன். உடைந்து போகும் வரை கொடுத்தேன், இப்போது படுக்கையில் கிடக்கிறேன்.

ஆனால், இந்த அமைதியில் ஒரு குரல் கேட்கிறது: "நீ தோற்றுப்போகவில்லை, நீ போரிட்டவன், உழைத்தவன்." இனி இந்தச் சுவர்களுக்கு நான் குற்றவாளி அல்ல. உலகம் என்னை விடுத்து ஓடட்டும், கடன்கள் குவியட்டும்... நான் வெறும் வலி மட்டுமல்ல, வெளிச்சத்தைத் தேடும் ஒரு உயிர்.