சாம்பல் தெருவின் நடை

 சாம்பல் மூடிய தெருக்கள், 

கருப்பு முகங்களின் வரிசை, 
சுவாசமில்லா கூட்டம், 
நிசப்தத்தின் சுமை. 

அவர்கள் வரிசையில் நிற்கின்றனர், 
அவர்கள் கண்கள் வெறுமை, 
அவர்கள் நடை கட்டுப்பாட்டின் ஓசை. 
ஆனால் நான்— 
அந்த வரிசையில் இல்லை. 

நான் தனியாக நடக்கிறேன், 
சாம்பல் மேகத்தின் வழியே, 
என் பாதங்கள் சுமையை உணர்ந்தாலும் 
என் உள்ளம் வெறுமையை தாங்குகிறது. 

சாம்பல்— 
அது அழிவின் சின்னம், 
ஆனால் அது விதையின் மண், 
புதிய உயிரின் அடித்தளம். 

கூட்டம் கரைந்து போகிறது, 
அவர்கள் முகங்கள் மறைந்து போகின்றன, 
அவர்கள் உணர்வுகள் அழிந்துவிட்டன. 
ஆனால் நான்— 
சாட்சியாக, 
மீதமிருக்கும் ஒளியாக, 
அழிவின் நடுவே நிலைத்து நிற்கிறேன். 

என் நடை— 
துக்கமல்ல, மகிழ்ச்சியல்ல, 
அது அமைதியின் நடை. 
அது impermanence-ஐ உணர்ந்த 
ஒரு ஆன்மாவின் நடை. 

சாம்பல் தெருவில் நான் தனியாக, 
ஆனால் வெறுமையல்ல. 
என் அமைதி— 
புதிய தொடக்கத்தின் விதை, 
அழிவின் பின் பிறக்கும் 
அமைதியான உயிரின் சுவாசம்.