ପ୍ରଶାନ୍ତ

ଏକଦା ପ୍ରଶାନ୍ତ ନାମର ଜଣେ ପିଲା ଏକ ଛୋଟ ସ୍କୁଲରେ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିଲେ। ସ୍କୁଲ ଜୀବନରେ ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କ ଉଚ୍ଚତା ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ବହୁତ କମ୍ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଉଚ୍ଚତା ଦେଖି ଅନେକେ ତାଙ୍କୁ ହେୟଜ୍ଞାନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତାକୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ ଭାବୁଥିଲେ।
କିଛି ସହପାଠୀ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ମଜାକ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ପ୍ରଶାନ୍ତ କେବେ ବିଶେଷ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ପ୍ରଶାନ୍ତ ସେମାନଙ୍କ କଥାକୁ ଅଣଦେଖା କରି ନିଜ ପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଚାଲିଥିଲେ।
ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଥିଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମିଷ୍ଟଭାଷୀ, ହସମୁଖ ଓ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ। ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ—ମଣିଷର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ ତା’ର ଚେହେରା କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚତାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ତା’ର ଚରିତ୍ର, ଆଚରଣ ଓ ମାନବିକତାରେ ରହିଥାଏ।
ସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ ହେବା ପରେ ସମୟ ବିତିବା ସହିତ ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କ ଶାରୀରିକ ଉଚ୍ଚତା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଲା। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ିଲା ଏବଂ ସେ ଜୀବନରେ ନିଜର ଏକ ସୁନ୍ଦର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ଦେଖୁଥିଲେ, ପ୍ରଶାନ୍ତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହସିହସି ଅଭିବାଦନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତିକୁ ନେଇ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମିଳାମିଶା ସ୍ୱଭାବ ଓ ଭଲ ବ୍ୟବହାର ଯୋଗୁଁ ସେ ଧୀରେଧୀରେ ସମସ୍ତ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହୋଇଗଲେ।
ଦିନେ ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଭାବନା ଆସିଲା—“କାହିଁକି ନା ଆମ ସମସ୍ତ ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଗୋଟିଏ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବ କରିବା?”
ସେ ସମସ୍ତ ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରି ଏକ ଭୋଜିର ଆୟୋଜନ କଲେ। ବହୁଦିନ ପରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହେବେ ବୋଲି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ବହୁତ ଉତ୍ସାହ ଜାଗିଲା।
ଭୋଜି ଦିନ ସମସ୍ତ ସାଙ୍ଗ ଏକାଠି ହେଲେ। ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ, ହସ-ଖୁସି, ଗପସପ ଓ ପୁରୁଣା ସ୍କୁଲ ଦିନର ସ୍ମୃତିରେ ପରିବେଶଟି ଆନନ୍ଦମୟ ହୋଇଉଠିଲା।
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ପୁରୁଣା ସହପାଠୀ ହସି କହିଲେ, “ପ୍ରଶାନ୍ତ‚ ତୁମେ ଏବେ ବହୁତ ବଦଳି ଯାଇଛ! ତୁମ ଉଚ୍ଚତା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଛି ଏବଂ ତୁମ ସହିତ ରହିବାକୁ ସମସ୍ତେ ଭଲ ପାଉଛନ୍ତି।”
 ପ୍ରଶାନ୍ତ ହସି କହିଲେ, “ସମୟ ସହିତ ଆମେ ସମସ୍ତେ ବଦଳିଯାଉ। କିନ୍ତୁ ଜୀବନରେ ସବୁଠାରୁ ଜରୁରୀ ହେଉଛି—ଆମେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଭଲ ବ୍ୟବହାର ଓ ସମ୍ମାନ ବଜାୟ ରଖିବା।”
ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ସାଙ୍ଗ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେମାନେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ, ସ୍କୁଲ ଜୀବନରେ ସେମାନେ ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚତା ଦେଖି ଭୁଲ୍ ଭାବରେ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରିଥିଲେ।
ସେହି ଦିନ ପ୍ରଶାନ୍ତ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆକର୍ଷଣର କେନ୍ଦ୍ର ହୋଇଥିଲେ। କେବଳ ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚତା ବଢ଼ିଥିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ହୃଦୟ, ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱଭାବ ପାଇଁ।
ଭୋଜି ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପର ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବା ଏବଂ ପୁଣିପୁଣି ଏକାଠି ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ନେଲେ।
ସେହି ଦିନଠାରୁ ପ୍ରଶାନ୍ତ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଓ ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
 ଏହି ଗଳ୍ପରୁ ନୀତିଶିକ୍ଷା:
କାହାର ଚେହେରା, ଉଚ୍ଚତା କିମ୍ବା ଶାରୀରିକ ଗଠନ ଦେଖି କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହେୟଜ୍ଞାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପ୍ରକୃତ ମହାନତା ମଣିଷର ଦୟା, ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରରେ ରହିଥାଏ।ମଣିଷର ଉଚ୍ଚତା ସମୟ ସହିତ ବଢ଼ିପାରେ, କିନ୍ତୁ ତା’ର ଚରିତ୍ରର ଉଚ୍ଚତା ହିଁ ତା’ର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ।