ଏକାକୀତ୍ୱ ହିଁ ବଡ଼ ବ୍ୟାଧି

ଜୟନ୍ତ ବାବୁ ଜୀବନରେ କେବେ ଅଭାବ ଦେଖି ନଥିଲେ। ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷିତ ପୁଅ-ଝିଅ, ସୁନ୍ଦର ଘର, ଭଲ ଚାକିରି—ସବୁକିଛି ଥିଲା। କେବଳ ତାଙ୍କ ଜୀବନରୁ ସ୍ତ୍ରୀ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଘରଟି ହୋଇଯାଇଥିଲା ନିରବ।
ପୁଅ-ଝିଅ ଦୂର ସହରରେ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ମଝିରେ ମଝିରେ ଫୋନ୍ ଆସୁଥିଲା—“ବାପା, ଭଲ ଅଛ ତ?”
ଜୟନ୍ତ ବାବୁ ହସି କହୁଥିଲେ, “ହଁ, ମୁଁ ଭଲ ଅଛି।”
କିନ୍ତୁ ଫୋନ୍ କଟିଗଲା ପରେ ସେହି ଘରଟି ପୁଣି ନୀରବ ହୋଇଯାଉଥିଲା।
ଡାକ୍ତର ତାଙ୍କୁ ରକ୍ତଚାପ ପାଇଁ ଔଷଧ ଦେଇଥିଲେ। ଦିନେ ହସି କହିଲେ, “ଔଷଧ ଖାଇଲେ ରକ୍ତଚାପ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିବ। କିନ୍ତୁ ମନର ଏକାକୀତ୍ୱ ପାଇଁ ଔଷଧ ନାହିଁ।”
ସେଦିନ ଜୟନ୍ତ ବାବୁ ଘରକୁ ଫେରି ବହୁଦିନ ପରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଫଟୋ ସାମ୍ନାରେ ବସିଲେ। ଆଖିରୁ ଦୁଇ ବୁନ୍ଦ ଲୁହ ଝରିଲା।
ପରଦିନ ସକାଳେ ସେ ପୁଅକୁ ଫୋନ୍ କରି କେବଳ ଏତିକି କହିଲେ—
“ବାବୁ, ସମୟ ମିଳିଲେ ଥରେ ଆସିଯା। ତୋ ସହ ଗୋଟିଏ କପ୍ ଚା’ ପିଇବାକୁ ମନ ହେଉଛି।”
ଫୋନ୍‌ର ଅନ୍ୟ ପାଖରେ କିଛି ସମୟ ନୀରବତା ଥିଲା।
ତା’ପରେ ପୁଅ କହିଲା—“ବାପା, ଏଥର ‘ସମୟ ମିଳିଲେ’ ନୁହେଁ… ମୁଁ ଆସୁଛି।”
ଜୟନ୍ତ ବାବୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ହସ ଫୁଟିଲା।
    କିଛି ଦିନ ପରେ ଖାଲି ପୁଅ ନୁହେଁ ପୁଅ-ଝିଅ ଦୁହେଁ କଥା ହୋଇ ଘରକୁ ଆସିଲେ। ଘରର ନୀରବତା ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ମାଆଙ୍କ ପୁରୁଣା ଫଟୋ ତଳେ ବସି ସମସ୍ତେ ମିଶି ଚା’ ପିଇଲେ। ଜୟନ୍ତ ବାବୁଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଲୁହରେ ଆଜି ଦୁଃଖ ନଥିଲା—ଥିଲା ତୃପ୍ତି।
ସେ ପୁଅ-ଝିଅଙ୍କୁ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ,
“ମୋତେ ତୁମମାନଙ୍କ ଟଙ୍କା, ଉପହାର କିମ୍ବା ବଡ଼ ବଡ଼ କଥା ଦରକାର ନାହିଁ। ମୋ ପାଖରେ ଟିକେ ବସିବ, ଦୁଇଟି କଥା କହିବ—ସେତିକି ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ।” ମୁଁ ବା ଆଉ କେତେ ଦିନର ଅତିଥି। ସେପଟେ ତୋ ମାଆ ଏକେଲା ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି।
  ସେଦିନ ପୁଅ-ଝିଅ ବୁଝିଲେ—ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଏକାକୀ ଛାଡ଼ି ଦେବା ଅର୍ଥ କେବଳ ଘରକୁ ଖାଲି କରିବା ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ସ୍ନେହ ମମତାକୁ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେବା। ମନେ ମନେ ଭାବିଲେ ସେମାନେ ଦିନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରାସ୍ତାରେ ଅତିବାହିତ କରିବେ।
ତେଣୁ ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ,ଜୀବନର ଦୌଡ଼ ଯେତେ ଦ୍ରୁତ ହେଉନା କାହିଁକି, ଯେଉଁମାନେ ଆମ ପାଇଁ ସାରା ଜୀବନ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ଟିକେ ଅଟକି ଶିଖିବା ଦରକାର।
     କାରଣ “ଏକାକୀତ୍ୱ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବ୍ୟାଧି” ଏହାର ଔଷଧ କୌଣସି ଔଷଧ ଦୋକାନରେ ମିଳେ ନାହିଁ; ଏହା ମିଳେ ଆପଣାର ମଣିଷର ସାଥିରେ, ଦୁଇଟି ସ୍ନେହଭରା କଥା ଓ ଗୋଟିଏ କପ୍ ଚା’ର ଉଷ୍ମତାରେ।
        ~~~*~~~