💥ଅବସର ଡାଏରୀ💥...✍️

  ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ଚାକିରିରୁ ଅବସର ନେବା ଦିନଟିକୁ ନିଜ ଜୀବନର ଏକ ଐତିହାସିକ ଦିନ ବୋଲି ଭାବିଥିଲେ।
ସେ ଦିନ ଅଫିସ୍‌ରେ ବିଦାୟ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧନା, ଫୁଲମାଳା, ଉପହାର ଓ ସହକର୍ମୀଙ୍କ ଭଲପାଇବା—ସବୁକିଛି ମିଳିଲା। ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ଚିନ୍ତା ଘୁରୁଥିଲା—
“ଏବେ ମୋ ଜୀବନରେ ଆଉ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ। ସକାଳୁ ଆରାମରେ ଉଠିବି, ଚା’ ପିଇବି, ଖବରକାଗଜ ପଢ଼ିବି, ମର୍ଣ୍ଣିଂ ୱାକ୍‌ କରିବି ଓ ଦିନସାରା ଆରାମ କରିବି।”
କିନ୍ତୁ ଘରର ଦୁଆର ପାର ହେବା ପରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାଟି ହିଁ ଓଲଟିଗଲା।
ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ମୀନାକ୍ଷୀ ଦେବୀ ବହୁତ ଖୁସିରେ କହିଲେ—
“ଆସିଲ? ଭଲ ହେଲା। କାଲିଠାରୁ ତୁମର ଛୁଟି ନାହିଁ!”
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ଚମକିଗଲେ।
“ମାନେ?”
“ମାନେ, ଏବେ ତୁମେ ଘରେ ଅଛ। ଘରର କିଛି କାମରେ ହାତ ବଢ଼ାଇବ।”
ସେଦିନ ରାତିରେ ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ଭାବିଲେ—
“ଅଫିସ୍‌ରୁ ଅବସର ନେଲି, ଏବେ ବୋଧେ ଘରୋଇ ଚାକିରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା!”
ପ୍ରଥମ ସକାଳ:-
ପରଦିନ ସକାଳେ ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ଟିକେ ଡ଼େରିରେ ଉଠିଲେ।
ଆଖି ଖୋଲିବା ମାତ୍ରେ ଡାକିଲେ—
“ମୀନାକ୍ଷୀ! ଚା’ଟା ଦିଅ।”
ରୋଷେଇଘରୁ ଉତ୍ତର ଆସିଲା—
“ଟେବୁଲ୍‌ ଉପରେ ରଖିଛି। ନିଜେ ନେଇ ପିଅ।”
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ଟିକେ ଅବାକ୍।
“ଆରେ! ତୁମେ ତ ପ୍ରତିଦିନ ହାତରେ ଦେଉଥିଲ।”
“ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଅଫିସ୍‌ ଯାଉଥିଲ। ଏବେ ତୁମେ ଅବସର ନେଇଛ। ମୋର ଅବସର ହୋଇନି।”
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍‌ ଚା’ ନେଇ ଆସିଲେ।
ଚା’ର ଦୁଇ ଢୋକ ପିଇଛନ୍ତି କି ନାହିଁ—
“ମୀନାକ୍ଷୀ! ଖବରକାଗଜ କେଉଁଠି?”
“ଦୁଆର ପାଖରେ।”
“ମୋ ଚଷମା?”
“ତୁମ ଆଖି ଉପରେ!”
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ଚଷମାକୁ ଛୁଇଁ ଦେଖିଲେ।
ଚଷମା ସେଇଠି ଥିଲା!
“ଆଚ୍ଛା… ହଁ!”
ଟିକେ ପରେ—
“ବିସ୍କୁଟ୍‌ କେଉଁଠି?”
ଏଥର ମୀନାକ୍ଷୀ ଦେବୀ ରୋଷେଇଘରୁ ବାହାରି ଆସି କହିଲେ—
“ରମାକାନ୍ତ, ତୁମେ ଅଫିସ୍‌ରେ ଥିଲାବେଳେ ଫାଇଲ୍‌ ନିଜେ ଖୋଜୁଥିଲ ନା?”
“ହଁ।”
“ତାହେଲେ ଏବେ ବିସ୍କୁଟ୍‌ଟା ନିଜେ ଖୋଜ।”
ସେଦିନଠାରୁ ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ବୁଝିଗଲେ—
ଅବସର ପରେ ଘରର ପ୍ରଥମ ନିୟମ—‘ନିଜ ଜିନିଷ ନିଜେ ଖୋଜ।’

    💥କିଛି ଦିନ ପରେ ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ—
“ଆଉ ନୁହେଁ। ମୁଁ ମର୍ଣ୍ଣିଂ ୱାକ୍‌କୁ ଯିବି।”
ସକାଳୁ ଟ୍ରାକ୍‌ସୁଟ୍‌, ଜୋତା ସବୁ ପିନ୍ଧି ଦୁଆର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମୀନାକ୍ଷୀ ପଚାରିଲେ—
“କୁଆଡ଼େ?”
“ମର୍ଣ୍ଣିଂ ୱାକ୍‌।”
“ପ୍ରଥମେ ବଜାରରୁ ଆଳୁ, ପିଆଜ, ଟମାଟୋ ଆଣିଦିଅ।”
“କିନ୍ତୁ ମୋର ୱାକ୍‌?”
“ବଜାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଯାଅ। ଫେରିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିବ। ଦୁଇଗୁଣ ବ୍ୟାୟାମ ହେବ!”
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ଥଳି ନେଇ ବାହାରିଗଲେ।
ମନେ ମନେ କହିଲେ—
“ଅଫିସ୍‌ରେ ବସ୍‌ ଥିଲେ ଜଣେ,
ଘରେ ଆସି ଜାଣିଲି—ବସ୍‌ ଅଛନ୍ତି ଆଉ ଜଣେ!”
   💥ଅବସର ପରେ ରମାକାନ୍ତ ବାବୁଙ୍କ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟସୂଚୀ ମଧ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ହୋଇଗଲା।
ସକାଳେ ଚା’।
ତା’ପରେ ଖବରକାଗଜ।
ତା’ପରେ ମୋବାଇଲ୍‌।
ତା’ପରେ ମୀନାକ୍ଷୀଙ୍କ ଡାକ—
“ଏଇ, ଟିକେ ଏଠି ଆସ।”
“କ’ଣ ହେଲା?”
“ଏହି ଡବାଟା ଉପର ଥାକରେ ରଖିଦିଅ।”
କିଛି ସମୟ ପରେ—
“ଏଇ, ଟିକେ ତଳକୁ ଆସ।”
“ଏବେ କ’ଣ?”
“ବଜାର ତାଲିକାଟା ନେଇଯାଅ।”
ପୁଣି—
“ଏଇ, ଫେରିବା ବେଳେ ଧନିଆ ପତ୍ର ଆଣିବ।”
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ଦିନେ ଡାଏରୀରେ ଲେଖିଲେ—
“ଅବସର ପରେ ମୋର ଚାକିରିର ନାମ—
((ଘରୋଇ ବହୁମୁଖୀ ସେବା ବିଭାଗ।))
ବେତନ—ଶୂନ୍ୟ।
ଛୁଟି—ଶୂନ୍ୟ।
ଦାୟିତ୍ୱ—ଅସୀମ!”
ନିଜେ ଲେଖି ନିଜେ ହସିଲେ।
ଗୋଟିଏ ଦିନର ନିରବତା
କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଦିନ ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ—ମୀନାକ୍ଷୀ ଦେବୀ ଆଜି କିଛି କହୁନାହାନ୍ତି।
ନା ଚା’ ପାଇଁ ଡାକ,
ନା ବଜାର ପାଇଁ ତାଲିକା,
ନା କୌଣସି ଛୋଟ ଅଭିଯୋଗ।
ଘରଟା ହଠାତ୍ ଅଜଣା ଶାନ୍ତ ଲାଗିଲା।
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ପଚାରିଲେ—
“କ’ଣ ହେଲା?”
ମୀନାକ୍ଷୀ ଦେବୀ ହସି କହିଲେ—
“କିଛି ନୁହେଁ।”
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ହଠାତ୍ ବୁଝିଗଲେ—
ସେ ଯେଉଁ ଡାକକୁ ଏତେଦିନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭାବୁଥିଲେ, ସେହି ଡାକ ହିଁ ତ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଜୀବନ୍ତ ରଖିଥିଲା।
ସେ ମୃଦୁ ହସି କହିଲେ—
“ମୀନାକ୍ଷୀ, ଚା’ଟା ଦେବ କି?”
ମୀନାକ୍ଷୀ ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚାହିଁଲେ।
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ତୁରନ୍ତ କହିଲେ—
“ନା, ନା… ମୁଁ ନିଜେ କରୁଛି। ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ କପ୍‌ କରିଦେବି।”
ମୀନାକ୍ଷୀଙ୍କ ମୁହଁରେ ଯେଉଁ ହସ ଫୁଟିଲା, ସେଥିରେ ଥିଲା ବର୍ଷ ବର୍ଷର “ସାଥୀତ୍ୱ”। 

  💥ସେଦିନଠାରୁ ରମାକାନ୍ତ ବାବୁଙ୍କ ଅବସର ଜୀବନ ବଦଳିଗଲା।
ସକାଳେ ଦୁହେଁ ଏକାଠି ଚା’ ପିଅନ୍ତି।
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ନିଜ ଚଷମା ନିଜେ ଖୋଜନ୍ତି।
ଖବରକାଗଜ ନିଜେ ଆଣନ୍ତି।
ସପ୍ତାହରେ କିଛି ଦିନ ମୀନାକ୍ଷୀଙ୍କ ସହିତ ବଜାର ଯାଆନ୍ତି।
ଆଉ ସକାଳର ୱାକ୍‌?
ସେହିଟା ଏବେ ଦୁହେଁ ଏକାଠି କରନ୍ତି।
କେବେ ରାସ୍ତାରେ ରାଜନୀତି ନେଇ ତର୍କ,
କେବେ ପିଲାମାନଙ୍କ କଥା,
କେବେ ପୁରୁଣା ଦିନର ସ୍ମୃତି,
ଆଉ କେବେ କୌଣସି କାରଣ ନଥାଇ ଦୁହେଁ ହସି ହସି ଚାଲନ୍ତି।
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ତାଙ୍କ ଡାଏରୀର ଶେଷ ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖିଲେ—
“ଅଫିସ୍‌ରୁ ଅବସର ନେଲି,
କିନ୍ତୁ ଜୀବନରୁ ନୁହେଁ।
ଚାକିରିର ଦାୟିତ୍ୱ ଶେଷ ହେଲା,
କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ରହିଗଲା।
ଏବେ ବୁଝିଲି—
ସ୍ତ୍ରୀ ମୋର କର୍ମଚାରୀ ନୁହେଁ,
ମୋର ଜୀବନର ସହଯାତ୍ରୀ।”
ମୀନାକ୍ଷୀ ଦେବୀ ଡାଏରୀଟି ପଢ଼ି ହସିଲେ।
“ଭଲ ଲେଖିଛ। କିନ୍ତୁ କାଲି ସକାଳେ ଉଠି ଚା’ଟା ତୁମେ କରିବ।”
ରମାକାନ୍ତ ବାବୁ ହସି କହିଲେ—
“ଆଦେଶ ମାନ୍ୟ, ମହାରାଣୀ!”
ଦୁହେଁ ହସି ଉଠିଲେ।
ଅବସରର ଜୀବନରେ ଚାକିରି ନଥିଲା,
କିନ୍ତୁ ଥିଲା ଦୁଇ କପ୍‌ ଚା’,
ଦୁଇଟି ହସ,
କିଛି ମିଠା ଝଗଡ଼ା
ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନର ସାଥୀତ୍ୱର ପ୍ରେମ କାହାଣୀ।
ସେଇ ହେଉଛି ଅବସରର ଅସଲ ପେନସନ—
ସାଥୀର ସାଥ, ଘରର ହସ ଓ ମନର ଶାନ୍ତି।

🙏𝓖𝓸𝓫𝓲𝓷𝓭𝓪𝓒𝓱. 𝓢𝓮𝓽𝓱𝓲
ଦୂରଭାଷ :୯୪୩୮୯୦୭୮୯୮