वादळवाट

नभी चमकणारा तळपता सूर्य

उगीचच वाकुल्या दाखवीत गेला

दाटून आलेल्या काजळ मेघां आड

पुन्हा पुन्हा डोकावत चमकला

 

ह्या खट्याळ सूर्याची जिरवता जिरवता

निळा सावळा  मेघ नभी ओथंबून गेला

झाकोळुनी रवीला अनिवार होउनी 

 तृषार्त धरतीवर बरसत राहिला

  

तनुवर झिलमील  पाऊस झेलताना

तुझ्याच स्मृती बरसत गेल्या

ओंजळीत हळुवार पाऊस मिटताना

तुझाच चेहरा मनोमनी झळकला

 

वाफाळलेल्या उष्ण चहाच्या कपाला

तुझ्या प्रेमाचा ओलावा लपेटला

भिजल्या पंखावर ओल थिरकताना

तुझ्या उणीवेचा उष्मा ऊर भाजून गेला

बेहोष सरींची धार काळीज कातरताना 

 तुझ्या ओढीचा कढ कातर मना भुलावला

टपटपणारी मोत्याची सर निरखताना

गालावर टपोरा सर सरसर ओघळला

मीलनातूर  देह झेलताना चिंबधारा 

कृष्णमेघ कसा बेभान कोसळला

गर्द निळाईतुन मृद् गंध दरवळतां

रोम रोम  मोकाट वादळवाट जाहला