नशिबाचा खेळ

सर्व लेकरे देवाचीतरी किती विसंगती 

दोन सुखात नांदती दोघे भंगार वेचती       

मनी इच्छा शिक्षणाची बाल मनी असे आस

कधी आम्ही पण जाऊ पूरी व्हावा माझा ध्यास   

आपणच का वंचितनाही नशीबी शिक्षण

गणवेश घालू शिकू कधी येईल तो क्षण.  

नको भंगार वेचणे जाऊ शारदा मंदीरी

घेऊ दप्तरे पाठीशीहीच ईच्छा अंतरी     

कसे ऐटीत जातातपाठी नवीन दप्तर  

आम्ही उचलतो झोळी अंगी जुनीच लक्तर       

हेच ते असे नशीब कोणा मुखी गोड घास

समवयस्क असता मिळे न हवे ते खास