अभिनंदन अंधभक्तांनो

— विकासाच्या नावाखाली विकल्या जाणाऱ्या मातीचा आक्रोश

अभिनंदन! अभिनंदन!! अभिनंदन!!!

तुमच्या या आंधळ्या भक्तीचं अभिनंदन!

देश विक्रीला निघालाय,

आणि तुम्ही म्हणताय— विकसित भारताचं अभिनंदन!

नोकऱ्यांची स्वप्नं दाखवली,

हातात मात्र बेरोजगारी दिली,

अदानी-अंबानींच्या तिजोऱ्या भरल्या,

आणि सामान्यांच्या ताटात महागाई वाढवली!

अभिनंदन भक्तांनो, अभिनंदन!

उद्या श्वास घ्यायलाही पैसे मोजावे लागले,

ऑक्सिजनच्या किमती आभाळाला भिडल्या,

तरी म्हणाल— काय जबरदस्त विकास आहे!

कारण तोपर्यंत तुमच्या डोळ्यांवर

भक्तीची पट्टी घट्ट बांधलेली असेल!

ही माती केवळ जमीन नाही,

ही आपल्या मायची छाती आहे!

पण मायच विकली जात असताना

तुमच्या टाळ्यांचा आवाज मोठा आहे!

ज्या सह्याद्रीसाठी शिवराय लढले,

ज्या स्वराज्यासाठी मावळे झिजले,

त्याच सह्याद्रीच्या छातीत घाव घालून

तुम्ही विकासाचे फलक लावले!

जंगलं उजाडली, नद्या प्रदूषित झाल्या,

पक्ष्यांची घरटी राखेत मिसळली,

उद्याच्या पिढीचा श्वास गुदमरला,

तरी तुमची विकासगाथा संपली नाही!

पर्यावरणाच्या छातीवर घाव,

आणि भाषणांत निसर्गप्रेमाचा भाव!

कंपन्यांच्या फायद्यासाठी नियम बदलले,

तरी तुमच्या तोंडून सत्तेचेच जयघोष निघाले!

अभिनंदन रे अंधभक्तांनो, अभिनंदन!

प्रश्न विचारणाऱ्यांना देशद्रोही ठरवा,

महागाईवर बोलणाऱ्यांना गप्प करा,

बेरोजगारांच्या वेदनांवर पडदा टाका,

आणि प्रत्येक अपयशाला

मागच्या सरकारच्या माथी मारा!

पण लक्षात ठेवा,

सत्ता कायमची नसते,

खुर्ची कोणाचीही असो,

जनतेची स्मृती कमजोर नसते!

शिवरायांचा इतिहास फक्त घोषणांसाठी नाही,

बाबासाहेबांचं संविधान फक्त भाषणांसाठी नाही,

देशभक्ती म्हणजे नेत्यांची गुलामी नाही,

आणि लोकशाही म्हणजे प्रश्न विचारण्यावर बंदी नाही!

म्हणून पुन्हा एकदा— अभिनंदन!

तुमच्या भक्तीने प्रश्नांना गाडलं,

तुमच्या मौनाने सत्तेला बळ दिलं,

तुमच्या टाळ्यांच्या गजरात

कुणाचं तरी भविष्य अंधारात ढकललं!

पण एक दिवस जनता हिशेब मागेल,

प्रत्येक वचनाचा जाब मागेल,

तेव्हा विकासाच्या जाहिराती नकोत,

हाताला काम आणि जगायला हवा दे!

कारण ही माती आमची माय आहे,

विक्रीसाठी ठेवलेली वस्तू नाही!

हा देश कुणा उद्योगपतीची जहागीर नाही,

आणि जनता कुणाच्या बापाची गुलाम नाही!

जय संविधान! जय शिवराय!

 विकासाच्या नावाखाली विनाश नको,

देश हवा आहे— कुणाची खासगी मालमत्ता नको!