ഓർമ്മമരം

തെക്കേപ്പറമ്പിലെ മാവിൻചുവട്ടിലേക്ക് വീഴുന്ന വൈകുന്നേര വെയിലിന്റെ പൊൻകതിരുകളിലേക്ക് നോക്കി ജാനകിയമ്മ പൂമുഖത്തെ ചാരുസേരയിൽ ചാരിയിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ മാമ്പൂക്കളുടെ നേർത്ത സുഗന്ധവും ഇടയ്ക്കിടെ ഉയർന്നുകേൾക്കുന്ന കുയിലിന്റെ നാദവും മാത്രമായിരുന്നു ആ വലിയ തറവാട്ടുമുറ്റത്ത് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത്. 

ശാലീനത തുളുമ്പുന്ന ആ മാവ് വെറുമൊരു മരമായിരുന്നില്ല അവർക്ക്. മൂന്ന് തലമുറകളുടെ സന്തോഷങ്ങൾക്കും കണ്ണീരിനും മൗനമായി സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ഒരു ഉറ്റ സുഹൃത്തായിരുന്നു. 

മനസ്സ് ഓർമ്മകളുടെ പഴയ താളുകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു.പഴുത്തു വീഴുന്ന മൂവാണ്ടൻ മാങ്ങകൾക്കായി അയൽപക്കത്തെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം മരച്ചുവട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പാഞ്ഞത് ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതുപോലെ അവർ ഓർത്തു. കിട്ടുന്ന മാങ്ങയിൽ ഉപ്പും മുളകും പുരട്ടി തിന്നുമ്പോൾ ചുണ്ടിൽ പടരുന്ന ആ മധുരവും പുളിയും... ആ മാവിന്റെ  കൊമ്പിലെ ഊഞ്ഞാലിൽ ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ പോയി മാവിലകളെ തൊട്ടു തിരികെ വരുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ആ വയറ്റിലെ കാളലും സന്തോഷവും ഒന്ന് വേറെ തന്നെയായിരുന്നു.

ചൂട് സഹിക്കാൻ വയ്യാതാകുമ്പോൾ മാവിൻതണലിൽ പായ വിരിച്ചിരുന്ന് പ്ലാവിലക്കുമ്പിളിൽ കഞ്ഞി കുടിച്ചതും, മാവിലകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടി കിരീടവും തോരണങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി 'രാജാവും റാണിയും' കളിച്ചതും, കൊമ്പിലിരിക്കുന്ന കണ്ണൻമാങ്ങയെ എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്താൻ നോക്കി തോറ്റതുമെല്ലാം ഒരു സിനിമാക്കഥ പോലെ ജാനകിയമ്മയുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അതേ തറവാട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോഴും ആ മാവ് അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് തന്റെ മക്കൾ ആ മാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഓടിക്കളിക്കുന്നത് നോക്കി എത്രയോ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവർ ആ ഉമ്മറത്ത് തയ്യൽ മെഷീനുമായി ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. മാമ്പൂക്കളുടെ മണവും, മണ്ണാത്തിപ്പുള്ളുകളുടെ പാട്ടും, കുട്ടികളുടെ കളിച്ചിരികളും കൊണ്ട് അന്ന് ആ മുറ്റം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

ആ ഓർമ്മകളുടെ മധുരത്തിൽ അവരുടെ വാർദ്ധക്യം ബാധിച്ച ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

പക്ഷേ ഇന്ന്, കാലം മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. മക്കളെല്ലാം ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ജോലിക്കുമായി ദൂരദേശങ്ങളിലേക്ക് ചേക്കേറി. ഒടുവിൽ, കുട്ടികളുടെ    ഒച്ചപ്പാടുകൾ ഉയർന്ന ആ മുറ്റത്ത് ഇപ്പോൾ നിശ്ശബ്ദത മാത്രം അവശേഷിച്ചു. മക്കളും പേരക്കുട്ടികളും  ഫോണിൽ വിളിക്കുമെങ്കിലും, ആ വലിയ തറവാട്ടിൽ ജാനകിയമ്മ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.

മാവിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കെ, കൊമ്പുകളിൽ തഴുകിവരുന്ന കുളിർകാറ്റ് അവരെ പുണർന്നു കടന്നുപോയി... ഓർമ്മകളുടെ ആ മധുരമായ മാമ്പഴക്കാലത്തിലേക്ക് ഊളിയിട്ട്, അവരുടെ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടഞ്ഞു

"അമ്മേ... ജാനകിയമ്മേ... എന്താ ഈ തണുത്ത കാറ്റത്ത് ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്നു  ഉറങ്ങുന്നത്? നേരം വൈകി, അകത്തേക്ക് കയറി ഇരുന്നൂടെ?"

വേലക്കാരി ശാന്തയുടെ വിളി കേട്ടാണ് ജാനകിയമ്മ കണ്ണ് തുറന്നത്. വൈകുന്നേരത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, മാവിൻ കൊമ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ പൊൻകിരണങ്ങൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ജാനകിയമ്മ മാവിൻ കൊമ്പുകളിലേക്ക് നോക്കി... ശാന്തയോടായി, പറഞ്ഞു:

"ഒന്നുമില്ല ശാന്താ... ഞാൻ നമ്മുടെ മാവിനോട് പഴയ കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഒന്ന് മയങ്ങിപ്പോയതാ..."

കണ്ണുകൾ തുടച്ചു എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ, പോയകാലത്തിന്റെ മധുരമുള്ള ഓർമ്മകൾ നെഞ്ചിലേറ്റി ആ പഴയ മാവിനെയും നോക്കി അവർ പുഞ്ചിരിച്ചു...