മടക്കമില്ലാത്ത വഴി

​പാലക്കാട്ടെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്ത്, കാട് പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന വലിയൊരു പറമ്പുണ്ട്. അവിടെ തകർന്നുവീഴാറായ ഒരു പഴയ നാലുകെട്ടുണ്ട്—'കിഴക്കേമന'. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ ആ വശത്തേക്ക് നാട്ടുകാരാരും പോകാറില്ല.
​ഒരിക്കൽ, നഗരത്തിൽ നിന്ന് വന്ന വിനയ് എന്ന യുവാവ് തന്റെ ബൈക്കിൽ വഴിതെറ്റി ആ പറമ്പിന് മുന്നിലെത്തി. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അഭയം തേടി അവൻ ആ വലിയ വീടിന്റെ പൂമുഖത്തേക്ക് കയറി. മരക്കവാടം തനിയെ തുറന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.
​അകത്തെ കാഴ്ചകൾ
​വീടിനുള്ളിൽ മങ്ങിയ വെളിച്ചം. വിനയ് തന്റെ ഫോണിന്റെ ടോർച്ച് തെളിച്ചു. ഭിത്തിയിൽ പഴയ തറവാട്ടുകാരുടെ കറുപ്പും വെളുപ്പും ചിത്രങ്ങൾ. ഒരു വലിയ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. കണ്ണാടിയിൽ അവന്റെ പ്രതിബിംബത്തിന് തൊട്ടുപിന്നിലായി ഒരു പെൺരൂപം നിൽക്കുന്നു! പക്ഷേ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ആരുമില്ല.
​പെട്ടെന്ന്, എവിടെനിന്നോ ഒരു പാട്ടു കേട്ടു തുടങ്ങി... ഒരു പഴയ താരാട്ടുപാട്ട്. അത് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്നായിരുന്നു. ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ അവൻ പടികൾ കയറി മുകളിലെത്തി. 
​ആ മുറിയിലെ രഹസ്യം
​അവിടെ ഒരു മുറി മാത്രം അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. വിനയ് ആ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരാൾ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. നരച്ച മുടിയുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ, ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്ന് ആടുകയാണ്.
​"ആരാ?" വിനയ് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
​വൃദ്ധൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് പകരം വെറും കുഴികൾ മാത്രമായിരുന്നു! അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "ഇവിടെ വന്നവരൊന്നും ഇതുവരെ തിരിച്ചുപോയിട്ടില്ല മോനേ... നീയും പോകില്ല."
​ഭയന്നുപോയ വിനയ് താഴേക്ക് ഓടി. പക്ഷേ അവൻ എത്ര ഓടിയിട്ടും ആ പടികൾ തീരുന്നില്ല. താഴത്തെ നിലയിലെത്താൻ നോക്കുമ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും ആ വൃദ്ധൻ ഇരിക്കുന്ന മുറിയിൽ തന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്നു. സമയം നിലച്ചതുപോലെ!
​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ...
​മഴ തോർന്നു വെയിൽ വന്നപ്പോൾ നാട്ടുകാർ ആ വഴി നടന്നുപോയി. പൂട്ടിക്കിടക്കുന്ന ആ മനയുടെ മുന്നിൽ ഒരു ബൈക്ക് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അകത്ത് ആരെയും കണ്ടില്ല.
 ​ഇപ്പോഴും ആ മനയുടെ മുന്നിലൂടെ പോകുന്നവർക്ക് രാത്രിയിൽ ഒരു ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദവും, അതിനിടയിൽ ഒരു താരാട്ടുപാട്ടും കേൾക്കാം എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.