લાઈબ્રેરી
પ્રોફાઈલ
વારસનો મેળાપ
વારસનો મેળાપ
વારસનો મેળાપ
પ્રેમ, પરિવાર અને પૈસો
સુખી અને બાબુ બાળપણના મિત્રો.
બાળપણમાં બંને પાસે પૈસા નહોતા, એટલે બંને વચ્ચે પ્રેમ હતો.
મોટા થયા પછી બંને પાસે પૈસા આવ્યા, એટલે પ્રેમ ક્યાં ગયો એની શોધખોળ શરૂ થઈ.
બન્નેના લગ્ન થયાં.
સુખી સરકારી નોકરીમાં હતો અને બાબુ ધંધામાં.
સુખીની પત્નીનું માનવું હતું કે,
“પૈસો માણસ માટે નથી, માણસ પૈસા માટે છે.”
બાબુની પત્નીનું માનવું હતું કે,
“પૈસો માણસ માટે પણ છે અને સગાંવહાલાંને બતાવવા માટે પણ છે.”
એટલે બાબુના ઘરમાં સોફા એવો હતો કે તેના પર બેસતાં પહેલાં માણસે પોતાનું વજન માપવું પડે.
એક દિવસ બાબુએ નવો સોફો ખરીદ્યો.
સુખી જોવા ગયો.
“કેટલામાં આવ્યો?”
“માત્ર ત્રણ લાખ.”
સુખીએ આંખો પહોળી કરી.
“ત્રણ લાખમાં તો હું આખું ઘર ફર્નિચર કરાવી દઉં!”
બાબુએ છાતી ફુલાવી.
“પણ તારા ઘરમાં સોફો જોઈને કોઈને ખબર પડે કે તું પૈસાદાર છે?”
સુખી બોલ્યો,
“મારા ઘરમાં સોફા પર બેસનારને ખબર પડે છે કે હું માણસ છું.”
બાબુએ વાત બદલી નાખી.
---
થોડાં વર્ષોમાં બંનેના બાળકો મોટા થયા.
સુખીનો દીકરો અમેરિકામાં ગયો.
બાબુની દીકરી કેનેડા ગઈ.
હવે બંને મિત્રોની સૌથી મોટી સમસ્યા એ હતી કે કોણ વધારે સુખી છે!
બાબુ કહે,
“મારી દીકરી તો દર મહિને પૈસા મોકલે છે.”
સુખી કહે,
“મારો દીકરો તો દર રવિવારે વીડિયો કોલ કરે છે.”
બાબુ તરત બોલ્યો,
“મારી દીકરી પૈસા મોકલે છે.”
સુખી,
“મારો દીકરો વાત કરે છે.”
બાબુ,
“પૈસા વધારે જરૂરી છે.”
સુખી,
“વાત વધારે જરૂરી છે.”
બન્નેની પત્નીઓ પાછળથી બોલી ઊઠી,
“બન્ને ખોટા છો. બાળકો કરતાં તેમની પાસેથી મળતી સુવિધા વધારે જરૂરી છે!”
બન્ને મિત્રોએ એકબીજા સામે જોયું.
અને પહેલી વાર તેમને લાગ્યું કે પત્નીઓ વચ્ચે પણ કોઈ ગુપ્ત સંઘ હશે.
---
એક દિવસ બાબુએ જાહેરાત કરી,
“હું મારી મિલકતનો વારસો નક્કી કરી રહ્યો છું.”
સુખીએ પૂછ્યું,
“બાળકોને કેટલું આપવાનો?”
“બધું.”
“પછી તારા માટે?”
બાબુ હસ્યો.
“મારા માટે? બાળકો છે ને!”
સુખીએ કહ્યું,
“પણ બાળકો તો વિદેશમાં છે.”
“એટલે જ તો! મારી મિલકતની કિંમત સમજશે.”
સુખીએ માથું પકડી લીધું.
---
થોડા સમય પછી બંને વૃદ્ધ થયા.
બન્નેને સમજાયું કે હવે બાળકોને તેમની જરૂર ઓછી અને તેમની મિલકતની જરૂર વધારે છે.
એક દિવસ બાબુની દીકરી ભારત આવી.
બાબુ ખુશ.
“બેટા, કેટલા દિવસ રોકાઈશ?”
“પપ્પા, પાંચ દિવસ.”
“વાહ! આ વખતે ઘણો સમય!”
દીકરી હસીને બોલી,
“હા પપ્પા, વકીલ સાથે પણ મળવાનું છે.”
બાબુનું સ્મિત થોડું ઓછું થયું.
“વકીલ સાથે?”
“હા. તમારી પ્રોપર્ટીના પેપર્સ માટે.”
બાબુએ ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“બેટા, મારી તબિયત વિશે પૂછવા આવી હોત તો?”
દીકરી તરત બોલી,
“એ તો મમ્મીને ફોન કરીને જાણી લીધું હતું!”
---
એ જ સાંજે સુખી બાબુને મળવા આવ્યો.
બાબુ દુઃખી હતો.
સુખીએ કહ્યું,
“ચિંતા ન કર. મારા દીકરાની હાલત પણ એવી જ છે.”
બાબુ હસ્યો.
“એટલે આપણે બંને ભાગ્યશાળી છીએ.”
“કઈ રીતે?”
“આપણા બાળકો આપણને પ્રેમ તો કરે છે!”
સુખીએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું,
“તને કેવી રીતે ખબર?”
બાબુ બોલ્યો,
“એટલે કે બંનેને આપણી મિલકત બહુ ગમે છે.”
બન્ને ખડખડાટ હસી પડ્યા.
---
એક દિવસ બાબુએ નક્કી કર્યું કે હવે પોતાની મિલકતનો હિસાબ બાળકોને જણાવી દેવો.
દીકરો અમેરિકા પરથી વીડિયો કોલ પર જોડાયો.
દીકરી પણ કેનેડાથી જોડાઈ.
બન્ને પહેલી વાર ઘણા સમય પછી એકસાથે સ્ક્રીન પર હતાં.
બાબુ ખુશ થઈ ગયો.
“જુઓ, હવે હું બધું તમારા નામે કરવાની તૈયારીમાં છું.”
દીકરાએ તરત પૂછ્યું,
“પપ્પા, કેટલી પ્રોપર્ટી છે?”
બાબુએ ગર્વથી કહ્યું,
“શહેરમાં બે મકાન, ગામમાં જમીન અને દુકાનો.”
દીકરીએ તરત પૂછ્યું,
“બધાના પેપર્સ ક્લિયર છે ને?”
બાબુ થોડો અટક્યો.
“હા... હશે.”
સુખી બાજુમાં બેઠો હતો.
એણે બાબુને ધીમેથી પૂછ્યું,
“‘હશે’ એટલે?”
બાબુ બોલ્યો,
“અરે, વકીલ બધું જોઈ લેશે.”
બીજા દિવસે વકીલ આવ્યો.
કાગળો તપાસ્યા.
થોડી વાર પછી તેણે ચશ્માં ઉતાર્યાં.
“બાબુભાઈ, એક વાત કહું?”
“કહો.”
“તમારી પાસે મિલકત છે, એ સાચું.”
બાબુ ખુશ થયો.
“પણ?”
“એ મિલકત પર બેંકનું લોન છે.”
“કેટલું?”
વકીલે આંકડો કહ્યું.
બાબુની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
દીકરો બોલ્યો,
“પપ્પા, કેટલું દેવું છે?”
વકીલે કહ્યું,
“મિલકત વેચાય તો પહેલા બેંકનું દેવું ચૂકવવું પડશે. પછી જે બચે એ વારસદારોને મળશે.”
રૂમમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ.
થોડીવાર પહેલાં જે દીકરો “પપ્પા, તમે આરામ કરો” કહી રહ્યો હતો, તેણે કહ્યું,
“પપ્પા, આ લોન કોણે લીધી હતી?”
બાબુએ ધીમેથી જવાબ આપ્યો,
“મેં.”
“શા માટે?”
“તમારા ભણતર માટે. બહેનના લગ્ન માટે. ઘર બનાવવા માટે... અને પછી ધંધો વધારવા માટે.”
દીકરો ચૂપ.
દીકરીની આંખોમાં પણ હવે મિલકતનો હિસાબ નહોતો.
બાબુએ હળવું સ્મિત કર્યું.
“હવે સમજાયું? મેં આખી જિંદગી વિચાર્યું કે હું તમારા માટે સંપત્તિ બનાવી રહ્યો છું.”
સુખી બોલ્યો,
“અને હકીકતમાં?”
બાબુએ જવાબ આપ્યો,
“હું તમારા માટે દેવું બનાવી રહ્યો હતો.”
થોડી ક્ષણ કોઈ બોલ્યું નહીં.
પછી દીકરાએ કહ્યું,
“પપ્પા, લોન કેટલી છે?”
બાબુએ આંકડો ફરી કહ્યું.
દીકરાએ ધીમેથી કહ્યું,
“આપણે સાથે મળીને ચૂકવીશું.”
બાબુએ આશ્ચર્યથી દીકરા તરફ જોયું.
“તું?”
“હા.”
દીકરી પણ બોલી,
“હું પણ મારી તરફથી આપીશ.”
બાબુની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
સુખી હસ્યો.
“અરે બાબુ! આખી જિંદગી તું કહેતો હતો કે પૈસા પરિવારને જોડે છે.”
બાબુ બોલ્યો,
“હા... આજે સમજાયું કે પૈસા નહીં.”
“તો શું?”
બાબુએ દીકરા-દીકરી તરફ જોયું.
“જવાબદારી પરિવારને જોડે છે. પૈસા તો ફક્ત ખબર પાડે છે કે કોણ કેટલું નજીક છે.”
બધા ચૂપ.
પછી બાબુનો દીકરો હસીને બોલ્યો,
“પણ પપ્પા, એક વાત છે.”
“શું?”
“લોન ચૂકવ્યા પછી જે મકાન બચે એ અમને આપજો.”
બાબુ ફરી ગંભીર થઈ ગયો.
“શા માટે?”
દીકરો હસ્યો.
“એમાં રહેવા માટે નહીં...”
“તો?”
“તમારી સાથે રહેવા માટે.”
સુખીએ બાબુની પીઠ થપથપાવી.
“હવે આવ્યો ને સાચો વારસો!”
બાબુ હસ્યો.
“મિલકતનો વારસો તો કાગળ પર લખાય છે દોસ્ત...”
થોડો વિરામ.
“પણ માણસનો વારસો બાળકોના વર્તનમાં દેખાય છે.”
