લાઈબ્રેરી
પ્રોફાઈલ
જળમાં પડી તિરાડ
જળમાં પડી તિરાડ
જળમાં પડી તિરાડ
સુમેરું ફિઝિયો ક્લિનિકની બારીમાંથી બહાર વહેતી વરસાદની ધારાઓ દેખાતી હતી, પણ ત્રિશાના મનમાં જાણે કોઈ ઊંડી સૂકી તિરાડ પડી ચૂકી હતી.
ફિઝિયોથેરાપિસ્ટ તરીકેના તેના રોજિંદા કામમાં આજે એક અલગ જ પડકાર હતો—શશાંક વૈદ્ય.
એક ગંભીર અકસ્માતમાં પગની નસોને થયેલી ઈજાને કારણે ચાલવાની ક્ષમતા ગુમાવી બેઠેલો શશાંક શરૂઆતમાં સાવ પથ્થર જેવો થઈ ગયો હતો. શરીર કરતાં તેનું મન વધારે ઘાયલ હતું. તેની આંખોમાંથી નીકળતો નિઃશબ્દ પોકાર જાણે કહી રહ્યો હતો કે તેને દવાની નહીં, કોઈની હૂંફની જરૂર હતી.
દુખાવાથી કળહતો શશાંક જ્યારે પહેલીવાર થેરાપી ટેબલ પર આવ્યો, ત્યારે ત્રિશાએ માત્ર તેની માંસપેશીઓ પર કામ ન કર્યું. તેણે તેની સાથે ધીમેથી, આશ્વાસનભરી વાતો કરી.
“હિંમત રાખજો શશાંક... તમે ચોક્કસ ફરી ચાલતા થશો.”
દરરોજની કસરત દરમિયાન ત્રિશાનો સ્નેહપૂર્ણ સ્પર્શ અને તેના શબ્દોમાં રહેલો અડગ વિશ્વાસ શશાંકના મન પર જામી ગયેલો નિરાશાનો બરફ ધીમે ધીમે ઓગાળવા લાગ્યો.
દિવસો પસાર થતા ગયા.
શશાંકના કઠોર સ્વભાવની દીવાલોમાં તિરાડો પડવા લાગી. જે હોઠ પર હંમેશાં દર્દ અને વિષાદની ફરિયાદ રહેતી હતી, ત્યાં હવે ત્રિશાની હાજરીથી હળવું સ્મિત રમવા લાગ્યું.
બંને વચ્ચેનો સંબંધ હવે માત્ર ડૉક્ટર અને દર્દી પૂરતો રહ્યો નહોતો. જાણે બે ઘાયલ આત્માઓ એકબીજાને સાજા કરવાનો નિઃશબ્દ પ્રયાસ કરી રહી હતી.
અને પછી એક દિવસ...
શશાંકે પહેલીવાર પોતાના પગ પર ભાર મૂક્યો.
એક પગલું...
પછી બીજું.
ત્રિશાની આંખોમાં ખુશીના આંસુ આવી ગયા.
એ આંસુ જોઈને શશાંક સમજી ગયો કે આ માત્ર તેના પગની સારવાર નહોતી. ત્રિશાએ તેના અંદર જીવવાની ઇચ્છા ફરી જગાવી હતી.
અને કદાચ એ જ ક્ષણે તેના મનમાં એક નિર્ણય જન્મ્યો હતો—
ત્રિશા જ હવે તેનું જીવન હતી.
મહિનાઓની અથાક મહેનત પછી શશાંક આજે પોતાના બંને પગ પર સંપૂર્ણપણે ઊભો થઈ શકતો હતો. તેની ચાલમાં હવે આત્મવિશ્વાસ હતો અને આંખોમાં ત્રિશા માટેનો કૃતજ્ઞતાભાવ.
પરંતુ કૃતજ્ઞતા હવે ધીમે ધીમે પ્રેમમાં પરિવર્તિત થઈ ચૂકી હતી.
એક સાંજે શશાંક ત્રિશાને શહેરની બહાર આવેલા જૂના જળાશય પાસેના એક સુંદર ગેસ્ટ હાઉસમાં લઈ ગયો.
બહાર વરસાદ ધીમી ધારે વરસી રહ્યો હતો.
બંને બારી પાસે બેસીને ચાની ચૂસકીઓ લઈ રહ્યા હતા.
થોડી ક્ષણોની શાંતિ પછી શશાંકે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાની મખમલી ડબ્બી કાઢી.
ત્રિશાએ આશ્ચર્યથી તેની સામે જોયું.
શશાંકે ડબ્બી ખોલી.
અંદર સગાઈની સુંદર અંગૂઠી હતી.
તેણે અંગૂઠી ત્રિશાના હાથમાં મૂકીને ધીમા સ્વરે કહ્યું,
“ત્રિશા... મારા પગ કદાચ સારવારથી સાજા થયા છે, પરંતુ મારા જીવનને ફરી ઊભું તો તેં કર્યું છે. શું તું મારી આખી જિંદગીની જીવનસંગિની બનશે?”
ત્રિશાની આંખોમાં ખુશીના આંસુ છલકાઈ આવ્યા.
તેણે કોઈ જવાબ ન આપ્યો.
માત્ર હસીને શશાંકને ગળે લગાવી લીધો.
થોડી વાર પછી તે અલગ થઈ અને જળાશય તરફ જોઈને ધીમેથી બોલી,
“જાણે છે શશાંક? આજથી બરાબર એક વર્ષ પહેલાં મારા જીવનનો સૌથી મોટો અકસ્માત પણ આ જ જળાશય પાસે થયો હતો.”
શશાંકનું સ્મિત ધીમે ધીમે અદૃશ્ય થવા લાગ્યું.
ત્રિશા પોતાના ભૂતકાળમાં ખોવાઈ ગઈ.
“મારી કાર કાબૂ બહાર ગઈ હતી... અને આ જ જળમાં પડી ગઈ હતી. એ અકસ્માતમાં મેં મારા પહેલા પ્રેમ... મારા પતિને હંમેશ માટે ગુમાવી દીધા.”
તે થોડી ક્ષણ માટે અટકી.
“એ રાત્રે મારા જીવનમાં પણ એવી જ એક ઊંડી તિરાડ પડી હતી, જેને કોઈ જોઈ શકતું નહોતું.”
શશાંક નિઃશબ્દ બેઠો રહ્યો.
ત્રિશાએ ધ્યાન આપ્યું નહીં. તે તો પોતાના હૃદયમાં વર્ષોથી દટાયેલું દર્દ આજે પહેલીવાર કોઈની સામે ઠાલવી રહી હતી.
“મને આજે પણ એ રાત યાદ આવે છે. વરસાદ... કારની બેકાબૂ ગતિ... પાણીમાં પડ્યાનો એ ભયાનક અવાજ... અને પછી બધું અંધારું.”
શશાંકના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.
ત્રિશાની નજર જળાશય પર હતી.
પણ શશાંકની આંખો સામે હવે પોતાના જ જીવનની એ ભયાનક રાત જીવંત થઈ ગઈ હતી.
ધોધમાર વરસાદ...
સ્ટિયરિંગ પર કંપતા હાથ...
કારનો કાબૂ છૂટવો...
પલટી ખાતી કાર...
અને પાણીમાં ડૂબતી કારમાંથી બહાર નીકળવા માટેનો તેનો સંઘર્ષ.
તેની ડાબી કાનની બૂટ નીચેનું જૂનું નિશાન આજે પણ એ રાતની સાક્ષી હતું.
અચાનક તેને બધું યાદ આવી ગયું.
એ કારમાં તે એકલો નહોતો.
શેઠ મનોહરલાલની એકમાત્ર દીકરી—સુરેખા, એટલે કે તેની પત્ની—પણ તેની બાજુમાં બેઠી હતી.
કાર પાણીમાં ખાબકી ત્યારે શશાંક કોઈક રીતે બહાર નીકળી ગયો હતો.
પરંતુ ભયના માર્યા તેણે પાછળ ફરીને જોયું નહોતું.
પત્નીનું શું થયું...
તે જાણવાની હિંમત પણ તેણે કરી નહોતી.
પોતાના મૃત્યુના ભયથી તે ત્યાંથી ભાગી ગયો હતો.
પછી અકસ્માતના સમાચાર અખબારમાં છપાયા હતા.
સુરેખા ગુમ થઈ હતી.
પરંતુ શશાંક ક્યારેય પાછો ફર્યો .
અને
પોતાના કાયરતાભર્યા પલાયનને તેણે વર્ષોથી પોતાના અંતરમાં દફનાવી દીધું હતું.
અને આજે...
એક વર્ષ પછી...
એકે સ્ત્રી તેની સામે બેઠી હતી.
એજ જ આંખો...
એવો જ અવાજ...
એવો જ ચહેરો...
ત્રિશા,સુરેખા જેવી સુંદર હતી.
શશાંકના શરીરમાંથી જાણે લોહી સુકાઈ ગયું.
જે સ્ત્રીને તેણે મૃત માનીને પોતાના જીવનમાંથી ભૂંસી નાખી હતી, એને આ સ્ત્રીએ ફરી ઉખેળી હતી .
પણ આ વખતે...
તે તેની સામે દર્દી તરીકે નહીં,
પોતાની પ્રેમિકાની ઓળખમાં બેઠેલી હતી.
અને તે દર્દી હવે તેના ડોક્ટર નો પ્રેમિ બની ગયો હતો.
જૂની વાતોની એક પછી એક કડીઓ શશાંકના મનમાં જોડાવા લાગી.
તેની આંખો સામે પાણીમાં ડૂબતી કાર ફરી વળવા લાગી.
તેની પત્નીનો ચહેરો...
તેની મદદ માટેનો સંઘર્ષ...
અને પોતાનું પલાયન.
શશાંકનો ચહેરો એકદમ ફિક્કો પડી ગયો.
ત્રિશાએ તેની તરફ જોયું.
“શું થયું?”
શશાંક કંઈ બોલી શક્યો નહીં.
તેના હાથ અનાયાસે ડાબી કાનની બૂટ તરફ ગયા.
ત્રિશાની નજર ત્યાં અટકી.
“આ નિશાન?”
શશાંક ગભરાઈ ગયો.
“અક... અકસ્માતનું છે.”
ત્રિશાના ચહેરા પર અચાનક કંઈક બદલાયું.
“કયો અકસ્માત?”
શશાંક ચૂપ રહ્યો.
બહાર વરસાદ વધુ તેજ થઈ ગયો.
ત્રિશા ધીમે ધીમે ઊભી થઈ.
“શશાંક... તું મને કંઈક છુપાવી રહ્યો છે?”
શશાંકની આંખોમાં અપરાધબોધના આંસુ આવી ગયા.
તેની નજર જમીન પર હતી.
અને પછી તેના હોઠ ધ્રૂજ્યા.
“ત્રિશા... હું કાયર છું...”
એ ચાર શબ્દોએ ત્રિશાના અંતરમાં મહિનાઓથી ફૂટેલી કૂંપળને જાણે એક જ ક્ષણે કરમાવી નાખી.
તેની આંખો સામે અખબારમાં વાંચેલા શશાંકના અકસ્માતના સમાચાર તરવરી ઊઠ્યા.
અચાનક બધું સ્પષ્ટ થઈ ગયું.
અચાનક નહીં...
ભયાનક રીતે સ્પષ્ટ.
શશાંકના હાથમાંથી ચાનો કપ સરી પડ્યો.
છણાક!
કપ જમીન પર તૂટી ગયો.
બહાર જળાશયનું પાણી વરસાદથી ઉછળી રહ્યું હતું.
પરંતુ ત્રિશાના મનમાં તો એ જ ક્ષણે એક આખું જીવન તૂટી પડ્યું હતું.
જે માણસને તેણે અજાણતાં પોતાના જીવનનો સાથી પસંદ કર્યો હતો...
એ જ માણસ હતો જેણે પોતાની પત્નીને સહાયની ક્ષણે એકલી છોડી દીધી હતી.
પોતાની જિંદગીને વહાલી ગણીને તે પાણીમાંથી બહાર નીકળી ગયો હતો.
તે ધારત તો કદાચ પોતાની પત્નીને પણ બચાવી શક્યો હોત.
પરંતુ તેણે પ્રયત્ન કર્યો નહોતો.
તે ભાગી ગયો હતો.
તે બચી ગયો હતો...
પણ પોતાની પત્નીને બચાવ્યા વિના.
ત્રિશાનું અંતર હવે આંસુઓથી ભીનું હતું.
બહાર વરસાદ વરસતો રહ્યો...
અને વાતાવરણ આશિકાના હતું...
જળાશયમાં પાણી પણ હિલોરા લઇ રહ્યું હતું ...
પરંતુ હવે શશાંક સાથેના તેના સંબંધના જળમાં એક એવી અદૃશ્ય અને ઊંડી તિરાડ પડી ચૂકી હતી,
જેને સમય પણ ક્યારેય રૂઝાવી શકે તેમ નહોતો.
જળમાં પડી તિરાડ
જળ વહેતું રહ્યું, કિનારા ખસી ગયા,
સાથના બધા પળો પવનમાં વસી ગયા.
વરસાદની ધારામાં પગલાં ધોવાઈ ગયા,
ઘાવ તો સૂકાયા, આંસુ રહી ગયા.
પ્રેમની વાતો, સપનાં સજાવ્યાં,
આંખોમાં જીવનના દીવા બળાવ્યાં.
સમયની લહેરે સંબંધો વેરાઈ ગયા,
હસતાં હસતાં રંગો ફિક્કા થઈ ગયા.
હૃદય જોડાવા માંગે, હાથ લંબાય,
વિશ્વાસના કાચ ક્યાં સહેલાઈથી જોડાય?
જળની તિરાડ તો જળ જ ભરી દે કાળે,
પ્રેમની તિરાડ,કોણ ભરી શકે, જ્યાં હૈયુ છે ભારે ?
---
ડિસ્કલેમર
આ વાર્તા સંપૂર્ણપણે કાલ્પનિક છે. તેમાં દર્શાવાયેલા પાત્રો, ઘટનાઓ, સ્થળો અને પ્રસંગોનો કોઈ જીવિત કે મૃત વ્યક્તિ સાથે સીધો સંબંધ નથી. કોઈ સામ્ય જણાય તો તે માત્ર સંયોગ ગણવો.
વાર્તામાં અકસ્માત, માનસિક સંઘર્ષ અને માનવીય સંબંધોને માત્ર સાહિત્યિક દૃષ્ટિકોણથી રજૂ કરવામાં આવ્યા છે. તેનો હેતુ કોઈ વ્યક્તિ, વ્યવસાય કે વ્યવસાયિક સારવાર અંગે વાસ્તવિક દાવો કરવાનો નથી.
આ કૃતિનો હેતુ માત્ર મનોરંજન અને માનવીય લાગણીઓની અભિવ્યક્તિ છે.
~~~~~~~~~~~~~~~~
કલ્પેશ પટેલ ~ ©2026
