🦉દિવસનો તારલો🦉

 🦉 દિવસનો તારલો🦉

જંગલની વચ્ચે એક બહુ જૂનું અને મોટું પીપળાનું ઝાડ હતું.

એટલું મોટું કે તેની ડાળીઓ પર વાંદરાઓ રમતા, પક્ષીઓ માળાં બાંધતા અને તેની છાયામાં હરણાં આરામ કરતાં.

એ પીપળના ઝાડના એક મોટા પોલાણમાં રહેતા હતા—

ઘૂવડ દાદા! 🦉

ઘૂવડ દાદાની બે મોટી ગોળ આંખો હતી.
“આ ઘૂવડ દાદાની એક ખાસિયત હતી—બીજાને જ્યાં ધૂંધળું દેખાય, ત્યાં પણ તેમની આંખો રસ્તો શોધી લેતી.”

પણ સાથે સાથે એક વાત બહુ વિચિત્ર હતી.

જ્યારે સવાર પડતી અને આખું જંગલ જાગતું—

“ચીં… ચીં… ચીં…”

પક્ષીઓ ગાવા લાગતાં.

વાંદરાઓ ડાળીઓ પર કૂદવા લાગતાં.

સસલાં ઘાસમાં રમવા લાગતાં.

ત્યારે ઘૂવડ દાદા શું કરતા?

ઘસઘસાટ ઊંઘતા! 😴

પણ સાંજ પડતાં જ—

ઘૂવડ દાદાની આંખો ખૂલી જતી!

“હૂં… હૂં… હૂં…” 🦉

હવે તેમનો દિવસ શરૂ થતો.

---

એક દિવસ ચીકુ વાંદરો પોતાના મિત્રો સાથે પીપળના ઝાડ પર આવ્યો.

તેણે ઘૂવડ દાદાને ઊંઘતા જોયા.

ચીકુ બોલ્યો,

“અરે દાદા! ઊઠો ને!”

ઘૂવડ દાદા હલ્યા પણ નહીં.

ચીકુ ફરી બોલ્યો,

“જુઓ ને! કેટલો સુંદર દિવસ છે! સૂરજ ચમકે છે, ફૂલો ખીલ્યાં છે, પતંગિયાં ઊડે છે… અને તમે બસ ઊંઘ્યા કરો છો!”

બધા વાંદરાઓ હસવા લાગ્યા.

“હા… હા… હા…!”

ઘૂવડ દાદાએ ધીમેથી એક આંખ ખોલી.

સ્મિત કરીને બોલ્યા,

“ચીકુ બેટા, દરેકની જાગવાની પોતાની વેળા હોય છે.”

ચીકુને તો કંઈ સમજાયું નહીં.

એ બોલ્યો,

“પણ દિવસમાં કોણ ઊંઘે?”

ઘૂવડ દાદા ફરી આંખો બંધ કરીને બોલ્યા,

“જેને રાત્રે જાગવાનું હોય એ!”

---

થોડા દિવસો પછી…

એક બપોરે જંગલમાં અચાનક—

“ભડાક્ક્ક!” 🔥

એક સૂકા વૃક્ષમાં આગ લાગી ગઈ!

પવન જોરથી ફૂંકાયો.

આગ ઝડપથી ફેલાવા લાગી.

એક વૃક્ષ…

પછી બીજું વૃક્ષ…

અને પછી—

આખું જંગલ ધુમાડાથી ભરાઈ ગયું!

કાળો ધુમાડો એટલો ઘેરો હતો કે—

ધોળા દિવસે પણ કંઈ દેખાતું નહોતું!

ચીકુ વાંદરો ડરી ગયો.

“મમ્મી! મને કશું દેખાતું નથી!”

સસલાં રડવા લાગ્યાં.

“અમે ક્યાં જઈએ?”

પક્ષીઓ ગભરાઈને આમતેમ ઊડવા લાગ્યાં.

હરણાં દોડતાં હતાં, પણ કઈ દિશામાં જવું એ સમજાતું નહોતું.

આખું જંગલ ડરથી ધ્રૂજી રહ્યું હતું.

---

એ જ સમયે…

પીપળના ઝાડના પોલાણમાંથી એક અવાજ આવ્યો—

“હૂં… હૂં…”

ઘૂવડ દાદા જાગી ગયા હતા!

તેમણે ચારે બાજુ જોયું.

કાળો ધુમાડો…

અંધકાર…

ચીસો…

અને આગ!

ઘૂવડ દાદા તરત જ ઊંચી ડાળી પર જઈ બેઠા.

બીજા પ્રાણીઓને કશું દેખાતું નહોતું.

પણ ઘૂવડ દાદાની આંખો અંધકારમાં પણ જોઈ શકતી હતી!

તેમણે દૂર નજર કરી.

અને અચાનક બોલ્યા—

“મને રસ્તો દેખાય છે!”

બધા પ્રાણીઓ અટકી ગયા.

“ક્યાં? ક્યાં?” ચીકુએ પૂછ્યું.

ઘૂવડ દાદાએ પાંખ ફફડાવીને કહ્યું—

“મારી પાછળ આવો! નદી તરફનો રસ્તો સુરક્ષિત છે!”

ઘૂવડ દાદા આગળ ઊડવા લાગ્યા.

તેમની આંખો અંધકારમાં ચમકી રહી હતી.

ચીકુએ ઉપર જોયું.

અને આશ્ચર્યથી બોલ્યો—

“અરે!”

“દાદાની આંખો તો… તારલાં જેવી ચમકે છે!”

એક નાનકડા સસલાએ કહ્યું—

“પણ તારલા તો રાત્રે દેખાય ને?”

ચીકુ બોલ્યો—

“હા… પણ આજે તો દિવસમાં તારલો દેખાયો!”

બધાં પ્રાણીઓ ઘૂવડ દાદાની પાછળ દોડવા લાગ્યાં.

ઘૂવડ દાદા તેમને સુરક્ષિત રસ્તે લઈ ગયા.

થોડી વારમાં બધા નદીકાંઠે પહોંચી ગયા.

ત્યાં આગ પહોંચી શકી નહોતી.

બધા પ્રાણીઓ બચી ગયા! 🎉

---

સાંજ પડી.

આગ ધીમે ધીમે ઓલવાઈ ગઈ.

જંગલ ફરી શાંત બન્યું.

ચીકુ વાંદરો ઘૂવડ દાદા પાસે આવ્યો.

એણે માથું નમાવ્યું.

“દાદા…”

“હું તમને આળસુ સમજતો હતો.”

“પણ આજે તમે અમારો જીવ બચાવ્યો.”

ઘૂવડ દાદા હસ્યા.

ચીકુએ ફરી પૂછ્યું—

“દાદા, આજે મને સમજાયું કે તમે દિવસમાં કેમ ઊંઘો છો.”

“કેમ?” ઘૂવડ દાદાએ પૂછ્યું.

ચીકુ બોલ્યો—

“કારણ કે જ્યારે અમારા માટે અંધારું થઈ જાય છે… ત્યારે તમે જાગો છો!”

ઘૂવડ દાદા ખુશ થયા.

તેમણે પ્રેમથી કહ્યું—

“બેટા, કોઈને તેની ટેવ કે રીત જોઈને નબળો ન સમજવો.”

“દરેક જીવમાં કોઈ ને કોઈ ખાસ શક્તિ હોય છે.”

“અને યાદ રાખજે—”

ઘૂવડ દાદાએ આકાશ તરફ જોયું.

સૂરજ ઢળી રહ્યો હતો.

આકાશમાં પહેલો તારલો ચમકવા લાગ્યો હતો.

જંગલના શિક્ષક પોપટ કાકા બોલ્યા—

“જે અંધકારમાં બીજાને રસ્તો બતાવે… એ જ સાચો તારલો!” 🌟

ચીકુએ હસીને વાત સમજાવતા કહ્યું—

“તારલો તો આકાશમાં રાત્રે જ દેખાય છે… તો આજે ભર દિવસમાં તારલો ક્યાંથી આવ્યો?”
અને 
“જે અંધકારમાં બીજાને રસ્તો બતાવે, એ જ દિવસનો તારલો!”

“એટલે ઘુવડ દાદા તો આપણા દિવસનો તારલો છે !” 🦉✨

ઘૂવડ દાદાની મોટી આંખો ખુશીથી ચમકી ઊઠી.

અને એ દિવસથી…

જંગલમાં કોઈ ઘૂવડ દાદાને આળસુ કહેતો નહોતો.

બધા પ્રેમથી તેમને એક જ નામથી બોલાવતા—

🌟 “દિવસનો તારલો!” 🌟

---



🌈 બોધ

દરેક વ્યક્તિમાં કોઈ ખાસ શક્તિ હોય છે.
કોઈને તેની અલગ રીત, ટેવ કે સ્વભાવને કારણે ઓછું ન આંકવું જોઈએ.
સમય આવે ત્યારે આવી વ્યક્તિ, દરેક કોઈના જીવન માં આવી પડેલા અંધકારમાં તારલો બની શકે છે.

કલ્પેશ પટેલ ©2026