ફોરમ

ફોરમ

વરસાદી સાંજના ઝાકળભર્યા વાતાવરણમાં મનહરની આંખો સામે જૂની યાદોની ફિલ્મ ચલચિત્રની જેમ ફરી રહી હતી. બહાર ધોધમાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો અને બારીમાંથી અંદર આવી રહેલી ભીની માટીની ફોરમ તેના હૃદયના તારને હચમચાવી જતી હતી.

આવી જ એક વરસાદી રિમઝિમમાં તેણે મનીષા સાથે જોયેલાં કેટલાંક સ્વપ્નો અને અધૂરી રહી ગયેલી ઈચ્છાઓનો સિલસિલો આજે પણ તેના મનમાં ક્યાંક અંકુરિત થતો હતો.

મનીષા સાથેની એ મુલાકાતો... વરસાદમાં સાથે પલળતાં આપેલાં વચનો... અને અચાનક અધવચ્ચે જ છૂટા પડી ગયેલા રસ્તાઓનું દર્દ—આ બધું આજે પણ મનહરના અંતરને અંદરથી ભીંજવી રહ્યું હતું.

સમય ભલે ઘણો આગળ નીકળી ગયો હતો. બંને પોતપોતાની દુનિયામાં વ્યસ્ત થઈ ગયાં હતાં. જીવન પોતાની ગતિએ આગળ વધી ગયું હતું, છતાં વરસાદના આગમન સાથે જ ભૂતકાળના પડછાયા જાણે ફરી જીવંત થઈ જતા.

મનહરે હાથમાં બિયરનો મગ લીધો અને દીવાલ પર લટકતી ઘડિયાળના કાંટા સામે જોયું. સમય પોતાની રીતે આગળ વધી રહ્યો હતો, પરંતુ મનહર જાણે કોઈ એક જ ક્ષણમાં અટકી ગયો હતો.

બહાર વરસતા વરસાદના અવાજમાં તેને મનીષાની ગેરહાજરીનો પડઘો સંભળાતો હતો.

કેટલીક યાદો એવી હોય છે જેને ભૂલવાનો આપણે કેટલો પણ પ્રયત્ન કરીએ, છતાં એ મનના કોઈ ખૂણે ભીનાશ બનીને સચવાઈ રહે છે. મનહરના મનમાં પણ કેટલીક અધૂરી ઈચ્છાઓ કાગળની હોડીઓ બનીને વિચારોના વહેણમાં આજે પણ વહી રહી હતી.

જીવનની અડધી સફર વીતી ગયા પછી પણ તેને લાગતું હતું કે કેટલીક વાર્તાઓ ક્યારેય પૂરી થતી નથી.

એ માત્ર અધૂરાં પાનાં બનીને સમયના પટ પર ધબકતી રહે છે.

આજે પણ જ્યારે આકાશ ઘેરાય છે, વાદળો ગર્જે છે અને વરસાદની બુંદો ધરતીને સ્પર્શે છે, ત્યારે મનહરની સ્મૃતિઓની સુંવાળી ક્ષણોમાં મનીષાનું એ અસ્પષ્ટ સ્મિત જીવંત થઈ જાય છે.

ક્યારેક તે વિચારતો—

શું મનીષાને પણ આ વરસાદમાં તેની યાદ આવતી હશે?

જવાબ ક્યારેય મળ્યો નહોતો.

કદાચ મળવાનો પણ નહોતો.

કેટલીક મુસાફરીઓ અનંત હોય છે... મંઝિલ વગરની હોય છે... છતાં સુંદર હોય છે.

અને કદાચ એટલા માટે જ મનહરના જીવનમાં મનીષા સાથે વિતાવેલી એ વરસાદી ક્ષણો આજે પણ કોઈ જૂની સુગંધની જેમ સચવાઈ રહી હતી—

જીવનની સૌથી કિંમતી ફોરમ બનીને.

લેખક: કલ્પેશ પટેલ ©2026.