સમર્પણ

કંઈ બોલી ન શકી હું, 

પણ,દર્દ તો ઘણું થયું એ દિવસે 

જ્યારે, એક જૂૂઠ સામે આવી ઊભો રહી ગયો.

 

જાણું છું; કોઈ કારણ તો હશે જ 

એ વાત છુપાવવા પાછળ, 

મને તકલીફ આપવા નહોતો માંગતો તું?

કે પછી આ લાગણી એકતરફી જ હતી હંમેશથી?

કેટલાંય સવાલો બંધ છે મન માં, 

પણ, હ્રદય માં અનહદ પ્રેમ વસેલુું છે;

કારણ, કદાચ એ જ હોઈ શકે,

તને જોતા જ ,હું નિશબ્દ બની જાઉં છું...

યાદ છે તને ? આપણી એ પહેલી મુલાકાત 

એ સમય પણ તારા થી દૂર થઈ જવાનો ભય હતો,

અને ,આજે પણ એજ ભય છે.

તફાવત, માત્ર એટલો જ કે 

તે સમય માત્ર ભય હતો,

અને આજે એ હકીકત બની રહ્યો છે...

જયાં, એકમેક સંગાથે વરસો વિત્યા

એ રસ્તાઓ પર આજે પણ,

મધુર ક્ષણની છાપ અકબંધ છે. 

હસ્ત રેખાઓ પર તારા નામ ની લકીર નથી બની,

પરંતુ, આ હ્રદયની ધબકતી લકીરો પર તારું જ નામ છે...

રાધાનું સ્થાન ન લઈ શકાય કદાચ 

પણ, મીરાંના મનમાં સદાય શ્યામ છે.