ગૃહ સંસાર

પતિ-પત્ની બંને મહેનતથી કમાય છે,

ત્રણ લાખનો પેકેજ બંને મેળવાય છે.

સવારના આઠે નોકરીએ જતા રહે છે,

રાતના અગિયાર સુધી ઘરે પધારતા રહે છે.

કુટુંબના સંબંધોથી દૂર રહે છે,

એકલા રહીને પોતાના કરિયર ગઢે છે.

કોઈ માંગશે કે નહી તેનાથી બચે છે,

ભીડમાં રહીને પણ એકલા લાગે છે.

મોટા પગારવાળી નોકરી છોડી નથી શકતા,

પોતાના નાના બાળકને પણ જોઈ શકતા નથી.

ફુલ-ટાઈમ મેડની સેવાઓ લે છે,

તેનાં હવાલે બાળકો રાખી દે છે.

કુટુંબને એ બાળક ઓળખતો નથી,

કેવળ 'આયા આન્ટી'ને જ ઓળખતો રહે છે.

દાદા-દાદી, નાનાજી-નાનીને કોણ જાણે છે?

બાળક માટે બધા અજાણ્યા લાગે છે.

આયા જ નહલાવે છે, આયા જ ખવડાવે છે,

ટિફિન પણ રોજ આયા જ બનાવે છે.

યુનિફોર્મ પહેરાવીને સ્કૂલ ટેક્સીમાં બેસાડે છે,

શાળા પછી તેને પાછું લાવતાં પણ આયા જ રહે છે.

જીંદગીના દરેક ખૂણામાં આયા જ દેખાય છે,

પણ માતા-પિતાના લાડમાં બાળક ઓગળતો નથી.

વિક એન્ડ મોલમાં ફક્ત ઉલ્લાસ થાય છે,

સંદેની રજાએ માતા-પિતા સાથે થોડો સમય જાય છે.

સમય વહી જાય છે, બાળક કોલેજ સુધી પહોંચે છે,

ઉચ્ચ શિક્ષણ માટે વિદેશ જવાનું વિચારે છે.

નવા મિત્રો મળે છે અને ત્યાં જીવી જાય છે,

માતા-પિતાના નાણાંથી વિદેશી જીવન માણે છે.

જેમ જેમ સમય પસાર થાય છે, સંબંધ ફિક્કા પડે છે,

માતા-પિતા સાથે હવે ફક્ત પૈસાનું જ જોડાણ રહે છે.

બાળક વિદેશ સ્થિર થઈ જાય છે, ત્યાં જ ઘર બાંધે છે,

માતા-પિતા માટે હિંચકાવટ ટકાવી જાય છે.

વૃદ્ધાવસ્થામાં માતા-પિતા એકલા રહે છે,

બાળકોથી દૂર, જીવનમાંથી કશુંય મળતું નથી.

એ ભૂતકાળની કમાણી માટે હવે પસ્તાય છે,

જીંદગીના અંતમાં પોતાના પર શરમાય છે.

આખરે વૃદ્ધાશ્રમમાં રહેવું પડે છે,

જ્યાં જીવંત હોય ત્યારે જ મરી જાય છે.

વિચાર કરો, તમે બાળકો તમારા માટે ઉછેરી રહ્યા છો કે વિદેશ માટે?

બેટો એડિલેડમાં, બેટી છે ન્યૂયોર્ક,

બ્રાઈટ બાળકો માટે, વૃદ્ધાવસ્થાનું જીવન છે ડાર્ક.

બેટા ડૉલરમાં બંધાય છે, સાત સમુદ્ર પાર,

ચિતા સળગાવવા પાડોશીઓ આવે છે ચાર.

ઑનલાઈનમાં સરસબરસ લાડ આવે છે,

પણ દુનિયા નાના થાય છે, સંબંધ બીમાર થાય છે.

વૃદ્ધ દંપતી આંખોમાં ખારું પાણી ભરે છે,

હરિદ્વારનાં ઘાટની તકદીર હવે સિડનીમાં કરે છે.

તારા ડૉલર કરતા મારી એક કલદાર સારું,

રૂખી-સૂખી ખાઇને સુખી ઘરનું જીવી શકાય સારું.

 હર્ષદ આસોડિયા